Beerschot Voetbalclub Antwerpen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Beerschot VA)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
K Beerschot VA
Bijnaam Kielse Ratten
de Mannekes
de Beren
de ploeg van 't stad
Stamnummer 13
Opgericht 1899
Plaats Kiel, Antwerpen
Stadion Olympisch Stadion
Capaciteit 12.771 zitplaatsen
Complex Universiteitsplein
Voorzitter Vlag van België Francis Vrancken
Trainer Vlag van Argentinië Hernán Losada
(Hoofd)sponsor DCA
Kledingmerk Joma
Competitie Eerste klasse B
Thuis
Uit
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Koninklijke Beerschot Voetbalclub Antwerpen, is een Belgische voetbalclub uit Antwerpen, die uitkomt in de Eerste klasse B. De club is bij de KBVB aangesloten met stamnummer 13 en heeft reeds een zeer woelige geschiedenis doorlopen. De club heeft paars en wit als kleuren. De thuiswedstrijden worden in het Olympisch Stadion te Antwerpen gespeeld. Hun grootste rivaal is de stadsgenoot Royal Antwerp FC.

Geschiedenis[bewerken]

Oorsprong[bewerken]

In 1895 kocht Ernest Grisar een paardenrenbaan met bijhorende accommodatie in het zuiden van Antwerpen in de wijk het Kiel. Zijn zoon, Alfred Grisar stelde voor een sportclub voor verschillende sporttaken op te richten, zijn vader stemde in en richtte op 3 september 1899 de club op. Ernest Grisar overleed echter in november van dat jaar, de zoon Alfred die aan het College of Brighton studeerde in Engeland keerde terug naar België en werd eigenaar. Hij noemde de club Beerschot, naar een nabijgelegen park "Beerschotshof". "Beerschot" was de oude plaatsnaam van het gebied waar het zuiden van de huidige wijk Kiel gelegen is. Grisar contacteerde enkele vrienden om mee in het bestuur van de club te stappen. Elk werd verantwoordelijk voor een sporttak, Alfred Grisar koos het voetbal, aangezien een paar jaar daarvoor keeper was geweest bij Antwerp FC. De club werd Beerschot Athletic Club genoemd, en men koos paars-witte clubkleuren, als eerbetoon aan de overleden Ernest Grisar. Alfred nam contact op met spelers van Antwerp om voor Beerschot te komen spelen, sindsdien bestaat een grote rivaliteit tussen beide clubs. Op 8 april 1900 verloor Antwerp de play-offs voor het kampioenschap van Racing Club Brussel met 1-0, het jaar daarna zouden veel spelers voor Beerschot gaan spelen. Op 6 mei 1900 werd de nieuwe club officieel geopend met een vriendschappelijke match tegen een reserventeam van Antwerp. Op 15 juli werd de club lid van de UBSSA, de voorloper van de KBVB. In 1902 fusioneerde de club met Antwerp Lyon's Club.

De club speelde bijna altijd in de hoogste afdeling. Aanvankelijk draaide de club maar mee als middemoter, net als stadsgenoot en concurrent Antwerp FC, maar in de jaren twintig zou het Antwerpse voetbal sterk op de voorgrond treden, met Beerschot op kop. In 1922, 1924, 1925 speelde de club kampioen in de Eerste Afdeling. In 1925 kreeg de club de koninklijke titel, en werd Royal Beerschot Athletic Club (of R. Beerschot AC). In 1926 en 1928 haalde het team nogmaals de landstitel. Begin jaren 30 raakte de club weer niet verder dan de middenmoot, maar in de tweede helft van het decennium haalde Beerschot opnieuw sterke resultaten met nog twee landstitels in 1938 en 1939.

Na de Tweede Wereldoorlog kon de club echter geen prijzen meer pakken in de nationale competitie. De club had op dat moment wel het supertalent Rik Coppens in zijn rangen lopen en de supporters kwamen in groten getale om zijn dribbles en doelpunten te bewonderen. Beerschot wisselde periodes in de top of subtop af met seizoenen waarin het eindigde net boven de degradatiezone. In 1968 werd de Vlaamse naam K. Beerschot Voetbal en Atletiek Vereniging (of K. Beerschot VAV) aangenomen.

De jaren zeventig waren een sterke periode voor Beerschot. Onder voorzitterschap van Pierre Stoop en met smaakmakers als Juan Lozano, Walter Meeuws en Manu Sanon kwamen de gouden tijden even terug. In 1971 en 1979 viel de club in de prijzen, en won men de Beker van België. De club speelde in deze periode 10 Europese wedstrijden.

Na het overlijden van voorzitter Stoop in '78 begon de neergang voor Beerschot. In 1981 degradeerde de club naar Tweede Klasse. Men was weliswaar 15de geëindigd op 18 deelnemers, maar Beerschot moest zakken omwille van vermoedelijke competitiefraude. Na een seizoen kon men dankzij eindrondewinst echter al terugkeren in de hoogste afdeling.

De club kon echter nooit meer meedoen bovenin en flirtte meestal met de degradatie. In 1991 eindigde de ploeg uiteindelijk afgetekend laatste. Beerschot zakte zelfs naar Derde Klasse omwille van financiële problemen. De naam werd in 1991 Beerschot Voetbal en Atletiek Club (afgekort Beerschot VAC), in 1995 zou de titel koninklijk toegevoegd worden. Dat seizoen in Derde speelde de ploeg afgetekend kampioen en bereikte zo meteen opnieuw promotie naar Tweede Klasse.

Het eerste seizoen in Tweede werd men tweede op slechts twee punten van RFC Sérésien, maar in de daardoor verdiende eindronde kon men geen verdere promotie afdwingen. Ook het volgend seizoen speelde Beerschot de eindronde, maar opnieuw kon men de terugkeer naar Eerste Klasse niet afdwingen. Het scenario herhaalde zich in 1995, toen men op één puntje van de titel strandde en opnieuw onderuit ging in de eindronde. In 1996 speelde men nog voor een vierde maal op rij tevergeefs de eindronde, maar het jaar erop eindigde men diep in de rangschikking. Nog een jaar later, in 1998 werd de club op ruime afstand laatste.

De terugkeer naar Eerste Klasse was niet gelukt, integendeel, Beerschot viel terug naar Derde Klasse. Ook in Derde Klasse eindigde de ploeg afgetekend op een degradatieplaats. In Vierde Klasse zou men echter niet aantreden het jaar erop.In 1895 kocht Ernest Grisar een paardenrenbaan met bijhorende accommodatie in het zuiden van Antwerpen in de wijk het Kiel. Zijn zoon, Alfred Grisar stelde voor een sportclub voor verschillende sporttaken op te richten, zijn vader stemde in en richtte op 3 september 1899 de club op. Ernest Grisar overleed echter in november van dat jaar, de zoon Alfred die aan het College of Brighton studeerde in Engeland keerde terug naar België en werd eigenaar. Hij noemde de club Beerschot, naar een nabijgelegen park "Beerschotshof". "Beerschot" was de oude plaatsnaam van het gebied waar het zuiden van de huidige wijk Kiel gelegen is. Grisar contacteerde enkele vrienden om mee in het bestuur van de club te stappen. Elk werd verantwoordelijk voor een sporttak, Alfred Grisar koos het voetbal, aangezien een paar jaar daarvoor keeper was geweest bij Antwerp FC. De club werd Beerschot Athletic Club genoemd, en men koos paars-witte clubkleuren, als eerbetoon aan de overleden Ernest Grisar. Alfred nam contact op met spelers van Antwerp om voor Beerschot te komen spelen, sindsdien bestaat een grote rivaliteit tussen beide clubs. Op 8 april 1900 verloor Antwerp de play-offs voor het kampioenschap van Racing Club Brussel met 1-0, het jaar daarna zouden veel spelers voor Beerschot gaan spelen. Op 6 mei 1900 werd de nieuwe club officieel geopend met een vriendschappelijke match tegen een reserventeam van Antwerp. Op 15 juli werd de club lid van de UBSSA, de voorloper van de KBVB. In 1902 fusioneerde de club met Antwerp Lyon's Club.

De club speelde bijna altijd in de hoogste afdeling. Aanvankelijk draaide de club maar mee als middemoter, net als stadsgenoot en concurrent Antwerp FC, maar in de jaren twintig zou het Antwerpse voetbal sterk op de voorgrond treden, met Beerschot op kop. In 1922, 1924, 1925 speelde de club kampioen in de Eerste Afdeling. In 1925 kreeg de club de koninklijke titel, en werd Royal Beerschot Athletic Club (of R. Beerschot AC). In 1926 en 1928 haalde het team nogmaals de landstitel. Begin jaren 30 raakte de club weer niet verder dan de middenmoot, maar in de tweede helft van het decennium haalde Beerschot opnieuw sterke resultaten met nog twee landstitels in 1938 en 1939.

Na de Tweede Wereldoorlog kon de club echter geen prijzen meer pakken in de nationale competitie. De club had op dat moment wel het supertalent Rik Coppens in zijn rangen lopen en de supporters kwamen in groten getale om zijn dribbles en doelpunten te bewonderen. Beerschot wisselde periodes in de top of subtop af met seizoenen waarin het eindigde net boven de degradatiezone. In 1968 werd de Vlaamse naam K. Beerschot Voetbal en Atletiek Vereniging (of K. Beerschot VAV) aangenomen.

De jaren zeventig waren een sterke periode voor Beerschot. Onder voorzitterschap van Pierre Stoop en met smaakmakers als Juan Lozano, Walter Meeuws en Manu Sanon kwamen de gouden tijden even terug. In 1971 en 1979 viel de club in de prijzen, en won men de Beker van België. De club speelde in deze periode 10 Europese wedstrijden.

Na het overlijden van voorzitter Stoop in '78 begon de neergang voor Beerschot. In 1981 degradeerde de club naar Tweede Klasse. Men was weliswaar 15de geëindigd op 18 deelnemers, maar Beerschot moest zakken omwille van vermoedelijke competitiefraude. Na een seizoen kon men dankzij eindrondewinst echter al terugkeren in de hoogste afdeling.

De club kon echter nooit meer meedoen bovenin en flirtte meestal met de degradatie. In 1991 eindigde de ploeg uiteindelijk afgetekend laatste. Beerschot zakte zelfs naar Derde Klasse omwille van financiële problemen. De naam werd in 1991 Beerschot Voetbal en Atletiek Club (afgekort Beerschot VAC), in 1995 zou de titel koninklijk toegevoegd worden. Dat seizoen in Derde speelde de ploeg afgetekend kampioen en bereikte zo meteen opnieuw promotie naar Tweede Klasse.

Het eerste seizoen in Tweede werd men tweede op slechts twee punten van RFC Sérésien, maar in de daardoor verdiende eindronde kon men geen verdere promotie afdwingen. Ook het volgend seizoen speelde Beerschot de eindronde, maar opnieuw kon men de terugkeer naar Eerste Klasse niet afdwingen. Het scenario herhaalde zich in 1995, toen men op één puntje van de titel strandde en opnieuw onderuit ging in de eindronde. In 1996 speelde men nog voor een vierde maal op rij tevergeefs de eindronde, maar het jaar erop eindigde men diep in de rangschikking. Nog een jaar later, in 1998 werd de club op ruime afstand laatste.

De terugkeer naar Eerste Klasse was niet gelukt, integendeel, Beerschot viel terug naar Derde Klasse. Ook in Derde Klasse eindigde de ploeg afgetekend op een degradatieplaats. In Vierde Klasse zou men echter niet aantreden het jaar erop. Door financiële problemen zou de club in 1999 opgevolgd worden door Germinal Ekeren als Germinal Beerschot Antwerpen.

K Beerschot AC[bewerken]

In 1999 werd de club Beerschot VAC door een officieuze fusie opgenomen in Germinal Ekeren, de nieuwe club heet nu Germinal Beerschot Antwerpen. De club behield het stamnummer van Germinal Ekeren, om zo in eerste klasse te kunnen blijven aantreden, maar ging in het stadion van Beerschot spelen. De clubkleuren werden paars-wit van Beerschot met geel-rode bandjes die naar Ekeren verwezen.

De beginjaren van de fusieclub waren ook gekenmerkt door de participatie die AFC Ajax in de club had genomen. De aanvankelijke minderheidsparticipatie (30%) werd na twee jaar zelfs opgedreven tot een meerderheidsparticipatie. Vooral op het niveau van de jeugdwerking zou deze samenwerking gevolgen hebben: jeugdspelers zoals Tom De Mul, Thomas Vermaelen, Jan Vertonghen en Mats Rits zouden later de overstap van Germinal Beerschot naar AFC Ajax maken. Sportief en financieel liep de samenwerking iets minder. Ondanks het aantrekken van coryfeeën zoals Franky Van der Elst - hoofdtrainer tijdens de eerste vier seizoenen - en Marc Degryse kon de fusieclub tijdens de eerste jaren slechts aanspraak maken op een rol in de middenmoot. De enige uitschieters waren enkele overwinningen tegen Belgische topclubs en twee halve finales van de Beker van België. Aan de samenwerking met AFC Ajax zou na een viertal jaren een einde komen, toen de groep rond Jos Verhaegen de club weer in handen nam.

In 2005 won Germinal Beerschot onder trainer Marc Brys de Beker van België - tot op vandaag de enige trofee die de club na de fusie kon veroveren - na een 2-1-overwinning tegen landskampioen Club Brugge. Doelpuntenmakers waren Karel Snoeckx en Kris De Wree. Dankzij deze overwinning was de Antwerpse eersteklasser geplaatst voor de eerste ronde van de UEFA Cup, waarin het na strafschoppen uitgeschakeld zou worden door Olympique Marseille nadat beide wedstrijden op 0-0 waren geëindigd. Datzelfde seizoen 2005/06 werd trainer Marc Brys na zeven speeldagen (met een 4 op 21) ontslagen, meteen het eerste ontslag van een eersteklassetrainer dat seizoen. Brys werd opgevolgd door Jos Daerden, die de club in extremis naar de zesde plaats in de eindstand loodste. Het contract van Daerden werd op het einde van het seizoen echter niet verlengd wegens onenigheden met het bestuur. Voor het seizoen 2006/07 werd tacticus Marc Brys weer binnengehaald als trainer; ook dat seizoen zou de fusieclub op een (gedeelde) zesde plaats eindigen. Brys werd na het seizoen vervangen door Harm van Veldhoven.

Mede door de doorbraak van spelers zoals François Sterchele, Hernán Losada, Gustavo Colman, Kenny Steppe en Ederson Tormena leek Germinal Beerschot onder trainer Van Veldhoven met technisch voetbal haar geleidelijke opgang naar de subtop voorzichtig voort te zetten. Hoogtepunten waren hierbij een reeks van negen opeenvolgende overwinningen - een evenaring van het clubrecord van het vroegere Beerschot - tijdens het seizoen 2007/08 en een vijfde plaats in het eindklassement van datzelfde seizoen.

De seizoenstart 2008/09 verliep echter zeer moeizaam, met een uitschakeling in de tweede voorronde van de Intertoto Cup tegen het bescheiden Neftchi Bakoe en een schamele 8 op 33 in de competitie. Toen de Antwerpse eersteklasser in de 1/32ste finales van de Beker van België kansloos werd uitgeschakeld door de derdeklasser Racing Mechelen, nam trainer Harm van Veldhoven zelf ontslag. Hij werd daags nadien opgevolgd door voormalig Belgisch bondscoach Aimé Anthuenis, voordien ook technisch directeur van Germinal Beerschot. Antheunis begon echter met teleurstellende resultaten aan het seizoen 2009/10 en werd eind augustus 2009 zelf ontslagen. Jos Daerden keerde terug als zijn opvolger. Hoewel vervolgens de eerste seizoenshelft werd afgesloten op de derde plaats, een record voor de fusieclub, werd het contract van Jos Daerden vanwege een teleurstellende tweede seizoenshelft en dito play-offs wéér niet verlengd en mocht nu Glen De Boeck overnemen. In het seizoen 2010/11 vielen de resultaten weer tegen en op 29 november werd De Boeck vervolgens ontslagen. Hij werd opgevolgd door Jacky Mathijssen. De trainerscaroussel en neergaande resultaten in het seizoen 2010/11 werden door de fans vaak geweten aan interne strubbelingen en een continue machtsstrijd binnen de bestuurskamer. Hier kwam met de komst van Patrick Vanoppen als nieuwe 'sterke man' een einde aan. Hij verwierf midden februari 2011 99% van de aandelen van de club, waarna onder zijn impuls de heropbouw en uitbouw van de club werd ingezet. Om de identiteit van de club in de toekomst beter te profileren onder een "sterk merk", werd in 2011 een naamswijziging van de club doorgevoerd met een terugkeer naar de naam van het ter ziele gegane K. Beerschot AC (ditmaal voluit Koninklijke Beerschot Antwerpen Club in plaats van het oorspronkelijke Beerschot Athletic Club). De KBVB keurde in mei de naamswijziging goed. Ook een nieuw logo moest verwijzen naar het oude Beerschot, met de beer opnieuw prominent weergegeven.

In het seizoen 2012-2013 behaalde Beerschot de 15de plaats in het klassement. Dit betekende dat Beerschot Play-off 3 moest spelen tegen de nummer 16, Cercle Brugge. Ze wonnen de eerste wedstrijd maar verloren de volgende 3 wedstrijden, met de degradatie als gevolg.

Naast de sportieve problemen kampte Beerschot tevens met financiële problemen. De club zou een schuldenlast van 17 miljoen euro torsen en vroeg in maart 2013 een gerechtelijk akkoord aan om zich tegen zijn schuldeisers te beschermen. Ondanks dit gerechtelijk akkoord kon de club niet voldoen aan de voorwaarden voor het behalen van een licentie en werd de licentie door de KBVB geweigerd. Op 21 mei 2013 werd Beerschot door de rechtbank van koophandel uiteindelijk failliet verklaard. Als gevolg van dit faillissement werd het stamnummer 3530 van K. Beerschot AC geschrapt bij de KBVB en hield club de facto op te bestaan.

KFCO Beerschot Wilrijk[bewerken]

Na het faillissement van eersteklasser Beerschot AC in 2013,startten de achtergebleven supporters hun project om de ziel van de club levende te houden en vonden ze een metgezel in KFCO Wilrijk. De club ging als KFCO Beerschot Wilrijk verder spelen en de paarse en witte clubkleuren van Beerschot werden de eigen kleuren, de blauw en gele kleuren van KFCO Wilrijk werden de uit-kleuren. Door het grote succes van de club worden de wedstrijden afgewerkt in het Olympisch Stadion, de oude thuishaven van K Beerschot AC. Sinds het eerste jaar van dit project werden de thuiswedstrijden gespeeld voor gemiddeld meer dan 7.000 betalende toeschouwers. Bij uitwedstrijden nam de club ook gemiddeld meer dan 1.000 mensen mee, waardoor in de lagere afdelingen dikwijls door de thuisspelende club moest worden uitgeweken naar een groter stadion. De club promoveerde in sneltempo van 1ste provinciale naar afdeling 1B . In die reeks speelden zij elk jaar kampioen, enkel vertraagd door een hervorming van het profvoetbal in België die zorgde voor een extra amateur reeks.

In 2018 besloot de club voor 40.000 Euro het oude stamnummer 13 van Beerschot VAC te kopen.[1]

Opmars uit lagere reeksen[bewerken]

1ste provinciale Antwerpen[bewerken]

Het eerste seizoen speelde KFCO Beerschot Wilrijk in Eerste provinciale met Urbain Spaenhoven als trainer. Bij de eerste thuiswedstrijd tegen Ternesse VV waren er 8.500 supporters in het stadion aanwezig. Met dit toeschouwersaantal werd meteen een record gevestigd, namelijk het record van meeste supporters in 1e provinciale. Op 15 februari 2014 werd dit toeschouwersrecord reeds gebroken in de topper tussen competitieleider Beerschot Wilrijk en eerste achtervolger FC De Kempen met 12.000 betalende toeschouwers op het Kiel.

Op de 28ste speeldag speelde KFCO Beerschot Wilrijk kampioen met een vlotte 5-0 zege tegen KFC Katelijne-Waver. Er waren 11.500 toeschouwers aanwezig op de titelwedstrijd, waardoor het jonge toeschouwersrecord voor de 2e keer werd gebroken door de supporters van Beerschot Wilrijk. De wedstrijd eindigde met een veldbestorming in uitzinnige vreugde. Beerschot Wilrijk sloot uiteindelijk het seizoen af met 10 punten voorsprong op de tweede VC Herentals en werd in eigen huis door geen enkele tegenstander geklopt.

Vierde klasse C[bewerken]

Een jaar later trad KFCO Beerschot Wilrijk aan in 4e klasse C. Op 14 maart 2015 moest KFCO Beerschot Wilrijk het thuis opnemen tegen eerste achtervolger FC Esperanza Pelt dat toen op 7 punten volgde. KFCO Beerschot Wilrijk won die wedstrijd vlot met overtuigende 4 - 0 cijfers voor een uitverkocht Olympisch Stadion met 11 500 toeschouwers. Twee weken later kon Beerschot Wilrijk de kampioenstitel vieren indien het zelf won thuis tegen Lyra en achtervolger Esperanza Pelt verloor op het veld van RC Hades. Esperanza Pelt verloor met 2 - 0 en Beerschot Wilrijk won zelf zijn wedstrijd van Lyra met 4 - 0 en dus vierde Beerschot Wilrijk zijn tweede titel op rij. Voor deze wedstrijd waren er ongeveer 12.000 toeschouwers. KFCO Beerschot Wilrijk sloot het seizoen in 4e klasse C af met een voorsprong van 11 punten op eerste achtervolger Esperanza Pelt.

Derde klasse B[bewerken]

KFCO Beerschot Wilrijk trad tijdens het seizoen 2015-2016 aan in Derde Klasse B. Ook daar speelde de club meteen mee in de hoogste regionen van het klassement. Ondanks een tweede plaats in het klassement werd trainer Urbain Spaenhoven in februari 2016 ontslagen en vervangen door Dennis van Wijk. Op 1 mei 2016 bezorgde Hernán Losada KFCO Beerschot Wilrijk de titel door in de toegevoegde tijd het winnende doelpunt te maken in de 1-0 overwinning tegen Bocholt VV. Zo behaalde de club de derde opeenvolgende titel in een uitverkocht Olympisch Stadion.

Eerste klasse amateurs[bewerken]

Tijdens het seizoen 2016-2017 trad KFCO Beerschot Wilrijk aan in de Eerste klasse amateurs. Dit is de hoogste amateurreeks ontstaan uit de hervormingen in het Belgische voetbal. Na een korte samenwerking met Dennis van Wijk werd Marc Brys aangesteld als trainer. Tijdens de voorafgaande transferperiode verlieten met Jef Snyders en Dyron Daal, de laatste twee spelers die met KFCO Beerschot Wilrijk drie kampioenstitels op rij behaalden, de club. Op 5 april 2017 werd bekend dat de club een licentie behaalde voor de competitie in eerste klasse B. Op zaterdag 13 mei werd de club voor de 4de keer op rij kampioen door in de eindronde met 1-2 te winnen op het veld van Dessel Sport. Vier promoties op rij is een unicum in de Belgische voetbalgeschiedenis.

Eerste klasse B[bewerken]

In het seizoen 2017-2018 nam KFCO Beerschot Wilrijk deel aan de Belgische eerste klasse B. Het won hierin de eerste periode en mocht daarom tegen de winnaar van de tweede periode aantreden, namelijk Cercle Brugge. Op 4 maart speelde KFCO Beerschot Wilrijk eerst thuis tegen Cercle Brugge, het won deze wedstrijd met 1-0 na een doelpunt van Placca. Op 10 maart volgde de beslissing in Brugge. KFCO Beerschot Wilrijk kon voor de vijfde maal op rij promoveren, maar het verloor met 3-1 na een penalty in minuut 90.

K Beerschot VA[bewerken]

In 2019 kon de club het felbegeerde stamnummer 13 terug binnenrijven. Hiermee ging ook een naamswijziging gepaard, alsook werd het nieuwe logo gepresenteerd. Dit logo baseert zich op de beginselen en bevat enkel de beer en de 3 eikels. De club gaat verder als Beerschot Voetbalclub Antwerpen.[2]

Olympisch Stadion[bewerken]

De thuishaven van K. Beerschot V.A is het Olympisch Stadion. Het gebouw is gelegen aan de Atletenstraat te Antwerpen en werd gebouwd ter gelegenheid van de Olympische Zomerspelen in 1920. De bijnaam van het stadion, 't Kiel, is te danken aan de wijk waarin het stadion gelegen is. In het stadion is plaats voor 12.771 toeschouwers, met enkel zitplaatsen.

Olympisch Stadion Antwerpen.jpg

Erelijst[bewerken]

Stamnummer 13[bewerken]

winnaar (7): 1921/22, 1923/24, 1924/25, 1925/26, 1927/28, 1937/38, 1938/39
winnaar (2): 1971, 1979
  • Individuele trofeeën
Verschillende spelers behaalden een trofee toen ze voor de club speelden:
Topscorer (12)
1901 en 1902 (Herbert Pott), 1909 (Vahram Kevorkian), 1921 en 1922 (Ivan Thys), 1928 en 1929 (Raymond Braine), 1943 (Arthur Ceuleers), 1953 en 1955 (Rik Coppens), 1958 (Jozef Vliers), 1970 (Lothar Emmerich)
Gouden Schoen (1)
1954 (Rik Coppens)

Voor de terugkeer van stamnummer 13[bewerken]

Als KFCO Beerschot Wilrijk[bewerken]

eerste Periodetitel (1x): 2017/18
tweede Periodetitel (1x): 2018/19
winnaar (1x): 2016/17
winnaar (1x): 2015/16
winnaar (1x): 2014/15
winnaar (1x): 2013/14

Als K Beerschot AC[bewerken]

winnaar (1): 2005

Individuele trofeeën

Topscorer (2)
2006 (Tosin Dosunmu), 2007 (François Sterchele)

Resultaten[bewerken]

Als Beerschot VAC[bewerken]

Seizoen Klassement Reeks Punten Opmerking
als Beerschot AC (Beerschot Athletic Club)
1900/01 2 Ere Afdeling 25
1901/02 4 Ere Afdeling 2 tweede in Ere Afdeling A, daarna vierde in finaleronde
1902/03 3 Ere Afdeling 6 tweede in Ere Afdeling A, daarna derde in finaleronde
1903/04 (7) Ere Afdeling A 5
1904/05 6 Ere Afdeling 20
1905/06 10 Ere Afdeling 8
1907/07 1 Eerste Afdeling 12 winst in Antwerpse groep Tweede Afdeling na play-off tegen Antwerp FC II, daarna winst in Eerste Afdeling
1907/08 4 Ere Afdeling 19
1908/09 5 Ere Afdeling 23
1909/10 6 Ere Afdeling 22
1910/11 6 Ere Afdeling 23
1911/12 10 Ere Afdeling 14
1912/13 4 Ere Afdeling 27
1913/14 7 Ere Afdeling 19
1914/15       oorlog
1915/16       oorlog
1916/17       oorlog
1917/18       oorlog
1918/19       oorlog
1919/20 5 Ere Afdeling 25
1920/21 3 Ere Afdeling 27
1921/22 1 Ere Afdeling 39 gedeelde eerste plaats met Union Saint-Gilloise, 2-0 winst in testmatch
1922/23 2 Ere Afdeling 37
1923/24 1 Ere Afdeling 38
1924/25 1 Ere Afdeling 40
1925/26 1 Ere Afdeling 40
  Vanaf 1926/27 zijn er 3 nationale niveaus
als R. Beerschot AC (Royal Beerschot Athletic Club)
1926/27 2 Ere Afdeling 33
1927/28 1 Ere Afdeling 48
1928/29 2 Ere Afdeling 39 gedeelde eerste plaats met Antwerp FC; 2-0-verlies in testmatch op veld van RC Malines
1929/30 4 Ere Afdeling 30
1930/31 4 Ere Afdeling 33
1931/32 7 Ere Afdeling 26
1932/33 7 Ere Afdeling 28
1933/34 6 Ere Afdeling 27
1934/35 4 Ere Afdeling 33
1935/36 7 Ere Afdeling 29
1936/37 2 Ere Afdeling 38
1937/38 1 Ere Afdeling 41
1938/39 1 Ere Afdeling 41
1939/40 Ere Afdeling competitie afgebroken wegens oorlog
1940/41 Ere Afdeling Wegens oorlog officieuze competitie met twee regionale reeksen. Beerschot won zijn reeks en haalde de halve finale in de nationale eindronde.
1941/42 2 Ere Afdeling 35
1942/43 2 Ere Afdeling 44
1943/44 3 Ere Afdeling 37
1944/45     geen competitiedeelname wegens oorlog
1945/46 16 Ere Afdeling 31
1946/47 12 Ere Afdeling 32
1947/48 9 Ere Afdeling 29
1948/49 6 Ere Afdeling 33
1949/50 9 Ere Afdeling 30
1950/51 5 Ere Afdeling 34
1951/52 12 Ere Afdeling 26
  Vanaf 1952/53 zijn er 4 nationale niveaus
1952/53 3 Eerste Klasse 36
1953/54 4 Eerste Klasse 35
1954/55 11 Eerste Klasse 28
1955/56 10 Eerste Klasse 29
1956/57 12 Eerste Klasse 24
1957/58 4 Eerste Klasse 39
1958/59 4 Eerste Klasse 37
1959/60 4 Eerste Klasse 34
1960/61 4 Eerste Klasse 33
1961/62 9 Eerste Klasse 27
1962/63 12 Eerste Klasse 26
1963/64 4 Eerste Klasse 37
1964/65 3 Eerste Klasse 35
1965/66 4 Eerste Klasse 39
1966/67 10 Eerste Klasse 26
1967/68 6 Eerste Klasse 29
als K. Beerschot VAV (Koninklijke Beerschot Voetbal en Atletiek Vereniging)
1968/69 14 Eerste Klasse 23
1969/70 6 Eerste Klasse 35
1970/71 6 Eerste Klasse 33 bekerwinst
1971/72 10 Eerste Klasse 27
1972/73 4 Eerste Klasse 36
1973/74 13 Eerste Klasse 26
1974/75 5 Eerste Klasse 48
1975/76 7 Eerste Klasse 41
1976/77 9 Eerste Klasse 35
1977/78 6 Eerste Klasse 39
1978/79 12 Eerste Klasse 31 bekerwinst
1979/80 14 Eerste Klasse 27
1980/81 15 Eerste Klasse 26 degradatie wegens vermoeden van competitiefraude
1981/82 2 Tweede Klasse 43 winst in eindronde met 11 punten
1982/83 15 Eerste Klasse 25
1983/84 16 Eerste Klasse 16
1984/85 16 Eerste Klasse 24
1985/86 7 Eerste Klasse 37
1986/87 9 Eerste Klasse 36
1987/88 13 Eerste Klasse 27
1988/89 16 Eerste Klasse 26
1989/90 8 Eerste Klasse 32
1990/91 18 Eerste Klasse 15 degradatie naar Derde Klasse wegens financiële problemen
als Beerschot VAC (Beerschot Voetbal en Atletiek Club)
1991/92 1 Derde Klasse B 48
1992/93 2 Tweede Klasse 44 derde in eindronde met 4 punten
1993/94 5 Tweede Klasse 51 vierde in eindronde met 2 punten
1994/95 2 Tweede Klasse 50 vierde in eindronde met 2 punten
als K. Beerschot VAC (Koninklijke Beerschot Voetbal en Atletiek Club)
1995/96 6 Tweede Klasse 55 tweede in eindronde met 9 punten
1996/97 14 Tweede Klasse 37
1997/98 18 Tweede Klasse 14
1998/99 15 Derde Klasse B 16
stamnummer 13 geschrapt

Beerschot VAC in Europa[bewerken]

Seizoen Competitie Ronde Land Club Score PUC
1968/69 Jaarbeursstedenbeker 1R Vlag van Nederland AFC DWS 1-1, 1-2 1.0
1971/72 Europacup II 1R Vlag van Cyprus Anorthosis Famagusta 7-0, 1-0 4.0
1/8 Vlag van Duitse Democratische Republiek BFC Dynamo Berlin 1-3, 1-3
1973/74 UEFA Cup 1R Vlag van Portugal Vitória Setúbal 0-2, 0-2 0.0
1979/80 Europacup II 1R Vlag van Joegoslavië (1943-1992) NK Rijeka 0-0, 1-2 1.0

Totaal aantal punten voor UEFA coëfficiënten: 6.0

Als K Beerschot AC[bewerken]

Seizoen Klassement Reeks Punten Opmerking Beker van België Europees
1999/00 7 Eerste Klasse 55 1/8
2000/01 6 Eerste Klasse 54 1/2
2001/02 9 Eerste Klasse 49 1/8
2002/03 14 Eerste Klasse 31 1/2
2003/04 7 Eerste Klasse 44 1/4
2004/05 9 Eerste Klasse 42 Bekerwinst, na 2-1 winst tegen Club Brugge. winst
2005/06 6 Eerste Klasse 49 Finale Belgische Supercup verloren van Club Brugge na strafschoppen (1-1 na verlengingen). 1/8 UC: R1
2006/07 6 Eerste Klasse 51 1/16
2007/08 5 Eerste Klasse 55 Door het forfait van Cercle Brugge, vierde in de eindstand van de Jupiler League, plaatste Beerschot AC zich voor de Intertoto-beker. 1/2
2008/09 13 Eerste Klasse 42 1/16 ITC: R2
2009/10 10 Eerste klasse 35 In play-off II B eindigde Beerschot AC op de derde plaats met 5 punten. 1/8
2010/11 13 Eerste klasse 26 In play-off II B eindigd Beerschot AC op de derde plaats met 6 punten. 1/4
2011/12 11 Eerste klasse 36 In play-off II B eindigde Beerschot AC op de derde plaats met 7 punten. 1/4
2012/13 15 Eerste klasse 23 In play-off III eindigde Beerschot AC tweede na Cercle Brugge, met degradatie als gevolg. 1/16
stamnummer 3530 geschrapt, wegens niet behalen van de licentie en daaropvolgend faillissement

Als KFCO Beerschot Wilrijk[bewerken]

Seizoen Klassement Reeks Punten Opmerking Beker van België
2013/14 1 Eerste provinciale 70 Promotie als kampioen  
2014/15 1 Vierde klasse C 71 Promotie als kampioen 3e ronde
2015/16 1 Derde klasse B 71 Promotie als kampioen (maar door Belgische competitiehervorming geen divisie gestegen) 5e ronde
2016/17 1 Eerste klasse Am. 53 Promotie als kampioen. 5e ronde
2017/18 3 Eerste klasse B 46 Winnaar eerste periode met 29 punten. 1/16
2018/19 2 Eerste klasse B 54 Winnaar tweede periode met 30 punten. 1/8

Als K Beerschot VA[bewerken]

Seizoen Klassement Reeks Punten Opmerking Beker van België Europees
2019/2020 - Eerste klasse B - -

Bekende spelers[bewerken]

   

Trainers[bewerken]

Spelerskern 2019/20[bewerken]

Nr. Naam Nationaliteit Competitie Beker Totaal
      Wedstrijden Doelpunten Wedstrijden Doelpunten Wedstrijden Doelpunten
Doelmannen
30 Jordi Nolle Vlag van België België 0 0 0 0 0 0
31 Mike Vanhamel Aanvoerder Vlag van België België 1 0 0 0 1 0
72 Antoine Lejoly Vlag van België België 0 0 0 0 0 0
Verdedigers
3 Denis Prychynenko Vlag van Duitsland Duitsland 1 0 0 0 1 0
4 Rubin Seigers Vlag van België België 1 0 0 0 1 0
5 Joren Dom Vlag van België België 1 0 0 0 1 0
6 Ayrton Mboko Vlag van België België 0 0 0 0 0 0
15 Pierre Bourdin Vlag van Frankrijk Frankrijk 0 0 0 0 0 0
17 Emeric Dudouit Vlag van Frankrijk Frankrijk 0 0 0 0 0 0
24 Yan Vorogovskiy Vlag van Kazachstan Kazachstan 1 0 0 0 1 0
27 Réda Halaimia Vlag van Algerije Algerije 0 0 0 0 0 0
89 Grégory Grisez Vlag van België België 0 0 0 0 0 0
Middenvelders
8 Raphael Holzhauser Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 1 1 0 0 1 1
10 Alexander Maes Vlag van België België 1 0 0 0 1 0
16 Tom Pietermaat Vlag van België België 0 0 0 0 0 0
17 Brian De Keersmaecker Vlag van België België 1 0 0 0 1 0
18 Ryan Sanusi Vlag van België België 0 0 0 0 0 0
26 Loris Brogno Vlag van België België 1 0 0 0 1 0
34 Tarik Tissoudali Vlag van Nederland Nederland 1 0 0 0 1 0
77 Jorn Vancamp Vlag van België België 1 0 0 0 1 0
Aanvallers
7 Dylan Saint-Louis Vlag van Congo-Kinshasa Congo-Kinshasa 1 0 0 0 1 0
9 Marius Noubissi Vlag van Kameroen Kameroen 0 0 0 0 0 0
11 Fessou Placca Vlag van Togo Togo 0 0 0 0 0 0
? Prince Vinny Ibara Vlag van Congo-Kinshasa Congo-Kinshasa 0 0 0 0 0 0
  • Aanvoerder = Aanvoerder

Transfers 2019/20[bewerken]

Zomer[bewerken]

Inkomend

Speler Vorige club
Réda Halaimia MC Oran
Raphael Holzhauser Grasshopper Club Zürich
Dylan Saint-Louis Paris FC
Ryan Sanusi Grenoble Foot 38
Yan Vorogovskiy FC Kairat
Rubin Seigers (huur) Racing Genk
Prince Vinny Ibara USM Alger

Uitgaand

Speler Nieuwe club
Jan Van den Bergh KAA Gent
Dani Wilms SC City Pirates Antwerpen
Jimmy De Jonghe KSC Lokeren Oost-Vlaanderen
Gertjan De Mets gestopt
Rubin Okoktie vrije speler
Dante Vanzeir Racing Genk
Erwin Hoffer vrije speler
Tom Van Hyfte OH Leuven
Emil Abaz vrije speler
Mohamed Messoudi vrije speler
Ghökan Kardes Erzurumspor
Diego Montiel Vejle Boldklub

Technische staf[bewerken]

Naam Nationaliteit Functie
Jan Van Winckel Vlag van België België Technisch Directeur
Stijn Vreven Vlag van België België Hoofdtrainer
William Still Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk, Vlag van België België Assistent-trainer
Frank Dauwen Vlag van België België Assistent-trainer (Linie)
Hernán Losada Vlag van Argentinië Argentinië Assistent-trainer (Linie + Beloften)
Marc Noë Vlag van België België Assistent-trainer + Directeur Beloften en U18
Patrick Nys Vlag van België België Keeperstrainer
Karim Bachar Vlag van België België Skill Coach
Benni Geerts Vlag van België België Beloftentrainer
Werner Martens Vlag van België België Fysiektrainer
Pieter Jacobs Vlag van België België Performance Manager
Filip Spans Vlag van België België Clubdokter
Ralph Pasmans Vlag van België België Kinesist
Kay Michiel Vlag van België België Materiaalman
Jos Vanhout Vlag van België België Ere-materiaalman

Manneke /Rat van't jaar[bewerken]

De jaarlijkse trofee die uitgereikt wordt aan de beste speler van het seizoen. Deze worden verkozen door de supporters.

Memorial Marc Steenackers[bewerken]

Als eerbetoon aan Algemeen Directeur Marc Steenackers, die op 12 maart 2017 overleed na een tragisch ongeval, besliste KFCO Beerschot Wilrijk jaarlijks de Memorial Marc Steenackers te organiseren. In de voorbereiding van het seizoen 2017-2018 zal deze voor het eerst plaatsvinden met een wedstrijd tegen AA Gent.



22 juli 2017
16:30 uur
KFCO Beerschot Wilrijk 2 – 3 Vlag van België AA Gent Olympisch Stadion, Antwerpen
Toeschouwers: 3.500
Scheidsrechter: Deckers
Placca Goal 63'
Mitrović Goal 66' (e.d.)
Goal 19' Kubo
Goal 50' Sylla
Goal 70' Simon

27 juli 2018
19:30
KFCO Beerschot Wilrijk 0 – 0

strafschoppen (1-4)

Vlag van Griekenland Aris FC Olympisch Stadion, Antwerpen
Toeschouwers: 1.300
Scheidsrechter: Debeuckelaere

20 juli 2019
19:00
Beerschot 2 – 1 Vlag van Griekenland Panathinaikos FC Olympisch Stadion, Antwerpen
Toeschouwers: 2.000
Scheidsrechter: Geldhof
Saint-Louis Goal 33'
Placca Goal 66'
Goal 54' (pen.) Vergos

Externe links[bewerken]