Aldo van Eyck

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Aldo van Eyck
Aldo van Eyck in 1970
Aldo van Eyck in 1970
Persoonsinformatie
Nationaliteit Nederlandse
Geboortedatum 16 maart 1918
Geboorteplaats Driebergen
Overlijdensdatum 13 januari 1999
Overlijdensplaats Loenen aan de Vecht
Werken
Belangrijke gebouwen Burgerweeshuis, Amsterdam (1960)
RKD-profiel
Algemene Rekenkamer, achterzijde
Het door Aldo van Eyck ontworpen en na zijn overlijden gebouwde Hunebedcentrum te Borger.

Aldo Ernest van Eyck (Driebergen, 16 maart 1918Loenen aan de Vecht, 13 januari 1999) [1] was een Nederlands architect.

Levensloop[bewerken]

Van Eyck werd geboren als zoon van de dichter Pieter Nicolaas van Eyck. Hij groeide op in Golders Green bij Londen en studeerde af aan de Eidgenössische Technische Hochschule van Zürich, waar hij zijn vrouw Hannie van Roojen leerde kennen die eveneens architect was.

In 1949 werd hij door Willem Sandberg gevraagd om de Cobra tentoonstelling in het Stedelijk Museum Amsterdam in te richten. Van Eyck had vanaf 1951 een architectenbureau. In 1952 ontwierp hij samen met Constant Nieuwenhuijs een ruimte voor de tentoonstelling ‘Mens en huis’ van 1952-1953 in het Stedelijk Museum Amsterdam. Van 1971 tot 1982 werkte hij daarin samen met Theo Bosch, en vanaf 1982 tot zijn overlijden samen met zijn vrouw onder de naam A. & H. van Eyck. Het bureau is daarna door Hannie van Eyck voortgezet, waarbij zij samenwerkte met Abel Blom, zoon van architect Piet Blom.

Daarnaast was Van Eyck van 1966 tot 1976 buitengewoon hoogleraar aan de Technische Universiteit Delft en zat hij van 1959 tot 1963 in de redactie van het tijdschrift Forum, samen met zijn leerling Herman Hertzberger. In 1953 was hij een van de oprichters van Team 10 en een van de eerste en meest invloedrijke vertegenwoordigers van het structuralisme.

Afrikaanse volksarchitectuur (kashba te Mali) was een van zijn belangrijkste inspiratiebronnen; sanatorium Zonnestraal vond hij zelf het mooiste gebouw; en Jan Duiker was volgens Van Eyck de beste architect van de wereld.

Basklarinettist Harry Sparnaay droeg in 1982 de compositie Bouwstenen voor basklarinet en tape aan hem op.

Hij ontving de Israëlische Wolfprijs voor architectuur 1996/1997, samen met de Duitse architect Frei Otto.

Aldo van Eyck overleed in 1999 op tachtigjarige leeftijd.

Belangrijkste werken[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Data op basis van gegevens Bonas/NAi. [1] Van Eyck is in de nacht van woensdag op donderdag overleden. Ook 14 januari wordt door diverse bronnen genoemd als overlijdensdatum.