Nationale Vergadering (Frankrijk)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Assemblée Nationale)
Ga naar: navigatie, zoeken
Nationale Vergadering
Assemblée nationale
Wetgevend orgaan van Frankrijk
Logo
Logo
Algemene informatie
Aantal leden 577
Voorzitter Claude Bartolone (PS)
Ontmoetingsplaats Palais Bourbon, Parijs
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Politiek in Frankrijk

Politiek in Frankrijk
Bestuurlijke indeling
Regering van Frankrijk (huidige)
President (lijst)
Premier van Frankrijk
Ministers van Buitenlandse Zaken
Ministers van Binnenlandse Zaken
Ministers van Defensie
Ministers van Financiën
Ministers van Justitie
Senaat (lijst)
Assemblée Nationale (lijst)
Politieke partijen
Secretaris-generaal Élysée

Portaal  Portaalicoon  Politiek
Portaal  Portaalicoon  Frankrijk

De Assemblée nationale (Nederlands: Nationale Vergadering) is het lagerhuis van het tweekamerparlement van Frankrijk. Het hogerhuis van het parlement heet de Sénat (Senaat).

De Franse Nationale Vergadering bestaat uit 577 leden, die députés (gedeputeerden, afgevaardigden) worden genoemd. Elk lid is gekozen voor een kiesdistrict. De huidige voorzitter van de Nationale Vergadering is Bernard Accoyer. De voorzitter wordt bijgestaan door de andere leden van het bureau: zes ondervoorzitters, drie quaestores en twaalf secretarissen.[1] De Franse Nationale Vergadering wordt voor een termijn van vijf jaar gekozen. De president van Frankrijk mag de Nationale Vergadering echter ontbinden en nieuwe verkiezingen uitschrijven. Hij mag dit echter niet doen, als hij dit ook al het jaar daarvoor heeft gedaan.

Geschiedenis[bewerken]

Het Palais Bourbon, zetel van de Nationale Vergadering
Het Palais Bourbon in de nacht

Revolutie[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Nationale Grondwetgevende Vergadering voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Assemblée nationale ontstond in 1789 op 17 juni 1789, tijdens een vergadering van de Franse Staten-Generaal (standenvergadering). De Derde Stand verklaarde dat zij het volk vertegenwoordigde en riep zichzelf uit tot de Assemblée nationale (Nationale Volksvergadering). De lagere geestelijkheid van de Eerste Stand sloot zich bij de Derde Stand (burgerij) aan. De Tweede Stand (adel) sloot zich op last van de koning ook aan bij de Derde Stand en daarmee verdween de standenvergadering.

Op 26 augustus 1789 aanvaardde de Assemblée nationale de Verklaring van de Rechten van de Mens en de Burger (Déclaration des Droits de l’Homme et du Citoyen). Later nam ze de naam van "Assemblée nationale constituante" (grondwetgevende nationale vergadering) of kortweg Constituante aan. In 1791 werd ze vervangen door de "Assemblée national législative" (Wetgevende Nationale Vergadering) of kortweg Législative; in 1792 door de Nationale Conventie

Tweede Republiek[bewerken]

Onder de Tweede Republiek was er opnieuw een eenkamerparlement dat Nationale Vergadering werd genoemd. Het bestond van 1849 tot 1851, toen het door de prins-president Louis-Napoléon Bonaparte (de latere Napoleon III) ontbonden werd

Derde Republiek[bewerken]

Na de uitroeping van de Derde Republiek werd in 1871 een Nationale Vergadering verkozen om een nieuwe grondwet op te stellen. In die grondwet werd de naam "Nationale Vergadering" gegeven aan een verenigde vergadering van beide kamers (Kamer van afgevaardigden en Senaat), die de president koos en de grondwet kon wijzigen.

Vierde Republiek[bewerken]

Pas na de Tweede Wereldoorlog werd Assemblée nationale de benaming van alleen het lagerhuis. De Senaat was in een eerste grondwetsontwerp afgeschaft, maar werd in de uiteindelijke grondwet vervangen door een Raad van de Republiek (de verenigde vergadering van beide kamers wordt sindsdien "Congres" genoemd). De Nationale Vergadering kreeg grote macht, in de hoop aan de conflicten tussen president, regering en parlement een einde te maken. De president had zelfs de goedkeuring van de Assemblée nodig om een kabinetsformateur aan te wijzen.

En dat moest hij nogal eens doen, want gemiddeld eens per half jaar kwam een regering onder de Vierde Republiek ten val, meestal in het parlement.

Vijfde Republiek[bewerken]

In de grondwet van 1958 werd de naam Assemblée nationale behouden, terwijl de Raad van de Republiek opnieuw de Senaat werd. De Assemblée behield niet haar macht, want nu verschoof de regeermacht nagenoeg naar president en regering. De Nationale Vergadering had slechts een deel van het jaar zitting, voornamelijk om de wetten van de Gaulle goed te keuren.

In de bijna vijftigjarige geschiedenis van de Vijfde Republiek heeft de Assemblée wel weer wat invloed herwonnen. Dit gebeurde vooral in de periodes van Cohabitation, waarin de parlementaire meerderheid een andere politieke kleur had dan de president. De Franse Assemblée blijft echter een van de volgzaamste parlementen van Europa.

Verkiezing[bewerken]

De verkiezing van de Nationale vergadering geschiedt door middel van een volksverkiezing in twee ronden. Voor deze verkiezing is Frankrijk opgedeeld in kiesdistricten. In een kiesdistrict wonen ongeveer 100.000 mensen. De Franse grondwet stelt dat het aantal kiezers in een kiesdistrict niet meer dan 20% mag afwijken dan het gemiddelde van de districten binnen hetzelfde departement.[2] Door de verschillen in de dichtheid van de bevolking tussen de departementen is het toch mogelijk dat het grootste kiesdistrict Val-d'Oise, met 188.000 stemgerechtigden 5,5 keer zo groot is als Lozère, het kleinste kiesdistrict met 34.000 stemgerechtigden.[3]

Per district wordt één kandidaat verkozen die plaatsneemt in de nationale vergadering. Als een kandidaat in de eerste ronde meer dan 50% van de stemmen behaalt, bij een opkomst van meer dan 25% van de stemgerechtigden binnen dat district, is de kandidaat verkozen voor zijn of haar district. Bij een onbesliste eerste ronde, wordt een tweede ronde gehouden. Alle kandidaten met meer dan 12,5% van de stemmen in de eerste ronden mogen deelnemen aan de tweede ronde. De kandidaat die in de tweede ronde de meeste stemmen behaalt is verkozen.

Samenstelling[bewerken]

Geheel in de traditie met de Eerste Nationale Vergadering in 1789 zitten de partijen links van het midden (gezien vanaf de zetels van de president), links en de partijen rechts van het midden, rechts.

Na de parlementsverkiezingen in 2002 zag de zetelverdeling in de Nationale Vergadering er als volgt uit:

Spectrum Politieke Groep Leden Verwanten Percentage Voorzitter
Links SRC 186 18 35,36 % Jean-Marc Ayrault
GDR 24 - 4,16 % Jean-Claude Sandrier
Centrum NC 20 1 3,81 % François Sauvadet
Rechts UMP 314 6 55,46 % Jean-François Copé
Niet Ingeschreven - 7 - 1,21 % -

Afkortingen

Na de laatste parlementsverkiezingen in 2007 ziet de zetelverdeling er als volgt uit:

Coalitie  % zetels
Presidentiële meerderheid
(o.a. Union pour un Mouvement Populaire, Nouveau Centre en Mouvement pour la France)
45,58% 345
Verenigd Links
(o.a. Parti Socialiste, Parti Radical de Gauche, Parti Communiste Français en Europe Écologie-Les Verts)
35,55% 227
Mouvement Démocrate 7,61% 3
Regionalistische en separatistische partijen 0,51% 1
Overigen 11,25% 1
Totaal 100% 577

Afgevaardigden per departement[bewerken]

Departement aantal afgevaardigden
Ain 4
Aisne 5
Allier 4
Alpes-de-Haute-Provence 2
Hautes-Alpes 2
Alpes-Maritimes 9
Ardèche 3
Ardennes 3
Ariège 2
Aube 3
Aude 3
Territoire-de-Belfort 2
Bouches-du-Rhône 16
Calvados 6
Cantal 2
Charente 4
Charente-Maritime 5
Cher 3
Corrèze 3
Corse-du-Sud 2
Haute-Corse 2
Côte-d'Or 5
Côtes-d'Armor 5
Creuse 2
Dordogne 4
Doubs 5
Drôme 4
Essonne 10
Eure 5
Eure-et-Loir 4
Finistère 8
Gard 5
Haute-Garonne 8
Gers 2
Gironde 11
Hérault 7
Ille-et-Vilaine 7
Indre 3
Indre-et-Loir 5
Isère 9
Jura 3
Landes 3
Loir-et-Cher 3
Loire 7
Haute-Loire 2
Loire-Atlantique 10
Loiret 5
Lot 2
Lot-et-Garonne 3
Lozère 2
Maine-et-Loire 7
Manche 5
Marne 6
Haute Marne 2
Mayenne 3
Meurthe-et-Moselle 7
Meuse 2
Morbihan 6
Moselle 10
Nièvre 3
Nord 24
Oise 7
Orne 3
Paris 21
Pas-des-Calais 14
Puy-de-Dôme 6
Pyrénées-Atlantiques 6
Hautes-Pyrénées 3
Pyrénées-Orientales 4
Bas-Rhin 9
Haut-Rhin 7
Rhône 14
Haute-Saône 3
Saône-et-Loire 6
Sarthe 5
Savoie 3
Haute-Savoie 5
Hauts-de-Seine 13
Seine-Maritime 12
Seine-et-Marne 9
Seine-Saint-Denis 13
Deux-Sèvres 4
Somme 6
Tarn 4
Tarn-et-Garonne 2
Val-de-Marne 12
Val-d'Oise 9
Var 7
Vancluse 4
Vendée 5
Vienne 4
Haute-Vienne 4
Vosges 4
Yonne 3
Yvelines 12

Afgevaardigden per Overzees departement[bewerken]

Departement aantal afgevaardigden
Guadeloupe 4
Frans-Guyana 2
Martinique 4
Mayotte 2
Réunion 5

Afgevaardigden afkomstig van regionale administratieve lichamen[bewerken]

Administratief gebied aantal afgevaardigden
Saint-Pierre en Miquelon 1

Afgevaardigden per Overzees gebiedsdeel[bewerken]

Overzees gebiedsdeel aantal afgevaardigden
Nieuw-Caledonië en Onderhorigen 2
Frans-Polynesië 2
Wallis en Futuna 1

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (fr) Le Bureau de l'Assemblée nationale, Assmblée nationale, geraadpleegd 25 maart 2014
  2. Stéphane Mandard, « En 2005, un rapport préconisait le remodelage des circonscriptions avant les législatives de 2007 », Le Monde, 7 juni 2007.
  3. Ibid.