Saint-Barthélemy (eiland)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Collectivité de Saint-Barthélemy
Eiland van Frankrijk
De kaart van Saint-Barthélemy
Locatie
Land Frankrijk
Eilandengroep Kleine Antillen
Locatie Caraïbische Zee
Algemeen
Oppervlakte 21 km²
Inwoners 8.450 (2007)[1] (402,4 inw/km²)
Hoofdplaats Gustavia
Satellietfoto (de inham tussen de bebouwing links is de haven van Gustavia)
De haven van Gustavia

Saint-Barthélemy (Nederlands: Sint-Bartholomeus), officieel Collectivité de Saint-Barthélemy, is een eiland in de Caraïbische Zee en overzeese gemeenschap (collectivité d'outre-mer) van Frankrijk. Het ligt ten zuidoosten van Sint Maarten en ten noordwesten van Saint Kitts, en het behoort tot de Bovenwindse Eilanden van de Kleine Antillen. Het wordt ook wel Saint Barts, Saint Barths of Saint Barth genoemd. De hoofdstad is Gustavia.

Het eiland is slechts 21 km² groot, en telt 8.450 inwoners (2007)[1], die voornamelijk afstammen van kolonisten uit Normandië, Bretagne en Poitou.

Geschiedenis[bewerken]

Saint-Barthélemy werd in 1493 ontdekt door Columbus, en werd genoemd naar de naamheilige van diens broer Bartolomeo. Het eiland werd bevolkt door Cariben. Pas in 1648 werd het gekoloniseerd, door Franse kolonisten van Saint Kitts. In 1651 werd het eiland echter aan de Ridders van Malta verkocht. De Cariben moordden in 1656 alle kolonisten uit. In 1763 vestigden Franse boekaniers uit Normandië en Bretagne zich op het eiland. Onder Lodewijk XVI werd het op 1 juli 1784 aan Zweden verkocht, in ruil voor handelsrechten in Göteborg. De Zweden noemden de hoofdstad Gustavia, naar hun koning Gustaaf III.

Saint-Barthélemy werd een vrijhaven, waar gekaapte lading kon worden verkocht. Het eiland bloeide op, tot het door de opkomst van het stoomschip minder belangrijk werd. Op 10 augustus 1878 kochten de Fransen het terug, nadat de plaatselijke bevolking voor aansluiting bij Frankrijk had gestemd. In 1946 kreeg Guadeloupe, waar Saint-Barthélemy toen onder viel, de status van overzees departement. In de tweede helft van de 20e eeuw verdubbelde de bevolking van het eiland tot 7000 inwoners.

Bestuur[bewerken]

Saint-Barthélemy vormde tot 2007 samen met Frans Sint-Maarten een onderprefectuur van het overzeese departement Guadeloupe, maar koos bij referendum op 7 december 2003 net als Frans Sint-Maarten voor meer zelfbestuur, rechtstreeks onder Frankrijk. Op 22 februari 2007 keurde het Franse parlement de wet goed die de nieuwe status van de eilanden regelt. Sindsdien heeft het een beperkte autonomie. Het eiland is bevoegd voor:

  • alle uitvoerende bevoegdheden die bij de regio en het departement Guadeloupe en de gemeente Saint-Barthélemy hoorden
  • beperkte heffing van belastingen; kadaster
  • volkshuisvesting en ruimtelijke ordening
  • wegverkeer, veerdiensten, registratie van schepen, aanleg en exploitatie van zeehavens
  • toezicht op openbare wegen, openbare ruimte en openbare gebouwen
  • milieubeleid, inbegrepen de bescherming van bosgebieden
  • toelating van buitenlanders op de arbeidsmarkt
  • energiebeleid
  • toerisme
  • aanleg of instelling en inrichting van openbare gebouwen en diensten

Op alle andere beleidsterreinen is de Franse staat bevoegd, inclusief de vervolging van strafbare feiten die betrekking hebben op bovengenoemde punten.

Saint-Barthélemy wordt bestuurd door een Territoriale Raad met 19 leden en een uitvoerend college van 7 leden, beide gevestigd in het Hôtel de la Collectivité (vóór 2007 het gemeentehuis) in de hoofdstad Gustavia en voorgezeten door de voorzitter ('président') van de Territoriale Raad, sinds de instelling van de functie in 2007 is dat Bruno Magras (kartel UMP = Union pour un Mouvement Populaire & Saint-Barth Eerst!).

Het eiland wordt in de Franse nationale Senaat te Parijs vertegenwoordigd door één senator, momenteel Michel Magras (Saint-Barth Eerst!), de broer van Bruno. Over de vertegenwoordiging in de Franse Nationale Vergadering ('Assemblée nationale') is er nog steeds discussie, momenteel wordt die nog waargenomen door Victorin Lurel (PS), die één van de vier kieskringen van Guadeloupe vertegenwoordigt (en overigens ook voorzitter van de Conseil Régional van Guadeloupe is). Het Frans staatshoofd, de president (momenteel François Hollande, socialist), wordt vertegenwoordigd door de préfet délégué (gedelegeerd prefect) op Guadeloupe, momenteel Jacques Simonnet, die er de vertegenwoordiging op Sint-Maarten bijneemt.

Op 1 januari 2012 werd de status van Saint-Barthélemy veranderd van ultraperifere regio naar gebied overzee. Daarmee is Saint-Barthélemy na Frans-Algerije en Groenland de derde regio die de Europese Unie (of een voorganger) heeft verlaten.

Economie[bewerken]

Saint-Barthélemy leeft tegenwoordig van toerisme. Op het eiland staat een aantal hotels. De toeristen arriveren met kleine vliegtuigjes zoals de Twin Otter op de plaatselijke luchthaven of komen per boot vanuit Marigot. Voor landbouw is het eiland te droog. Het toerisme heeft het eiland veel welvaart gebracht. Het is vooral populair onder de rijken der aarde.

Vervoer[bewerken]

Saint-Barthélemy heeft een klein vliegveld, de Luchthaven Gustaf III. De meeste vliegtuigjes die er komen kunnen twintig passagiers of minder vervoeren. De korte startbaan eindigt direct op het strand, en staat bekend als zeer gevaarlijk. Desondanks zijn er zelden ongevallen gebeurd.

De Sint Maartense luchtvaartmaatschappij Winair voert lijnvluchten uit naar haar thuisbasis, de Guadeloupse maatschappijen Air Antilles Express en Air Caraïbes naar Pointe-à-Pitre en het lokale St Barth Commuter, dat wordt geleid door de voorzitter van de Territoriale Raad Bruno Magras, naar Sint Maarten en het Franse territorium Sint-Maarten aan de andere kant van het eiland. Daarnaast biedt een viertal maatschappijen chartervluchten aan naar samen 33 bestemmingen in 17 landen en territoria in de Caraïben.

Voetnoten[bewerken]

  1. a b INSEE: Voorlopige cijfers van 1 januari 2007

Externe links[bewerken]