Fédération Républicaine

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Politiek in Frankrijk

Politiek in Frankrijk
Bestuurlijke indeling
Regering van Frankrijk (huidige)
President (lijst)
Premier van Frankrijk
Ministers van Buitenlandse Zaken
Ministers van Binnenlandse Zaken
Ministers van Defensie
Ministers van Financiën
Ministers van Justitie
Senaat (lijst)
Assemblée Nationale (lijst)
Politieke partijen
Secretaris-generaal Élysée

Portaal  Portaalicoon  Politiek
Portaal  Portaalicoon  Frankrijk

De Fédération Républicaine (Nederlands: Republikeinse Federatie), was de grootste conservatieve partij tijdens de Derde Franse Republiek.

Geschiedenis[bewerken]

De Fédération Républicaine (FR) werd in november 1903 opgericht door conservatieve republikeinen (meest Républicains Opportunistes) die gekant waren tegen René Waldeck-Rousseaus Bloc des Gauches-kabinet en zijn alliantie met de Parti Radical-Socialiste (PRS, Radicaal-Socialistische Partij). Sommige oprichters van de FR waren ook tegen de pro-Alfred Dreyfus houding van het kabinet.

De FR was voorstander van een conservatieve koers en economisch liberalisme. De meeste federale republikeinen waren aanhangers van de door 19e eeuwse conservatieve republikeinse premiers als Jules Méline, Alexandre Ribot, Jean Casimir-Périer[1] en Charles Dupuy. Mogelijk streefde enkele individuen binnen de FR naar een uitvoerend presidentschap[2]. De FR was voorstander van het laïcisme (minder overigens dan de andere grote centrum-rechtse republikeinse partij, de Alliance Démocratique), maar omdat de partij veel politieke rooms-katholieken, speelde het laïcisme een ondergeschikte rol. De FR is echter nooit een echte partij - in de moderne zin van het woord - geworden.

Na de Eerste Wereldoorlog sloot de FR zich in 1919 aan bij de verkiezingsalliantie Bloc National (BN, Nationaal Blok), een verbintenis van centrum- en centrum-rechtse partijen, zoals de Alliance Démocratique (AD) en Action Libérale Populaire (ALP). Het Bloc National won de parlementsverkiezingen van november 1919 en de FR nam deel aan de Bloc National-regeringen, totdat het Bloc National bij de parlementsverkiezingen van 1924 werd verslagen.

In 1919 ging de rooms-katholieke Action Libérale Populaire (zie ook: Katholiek liberalisme) op in de FR, waarna de invloed van sociale Katholieken binnen de FR toenam. Dit werd in 1924 duidelijk toen Auguste Isaac[3] werd vervangen door Louis Marin, een liberale Katholiek die aanvaardbaar bleek voor zowel de sociale Katholieke leden als de seculiere leden van de FR. Er werd gekozen voor een centrumgerichte koers, gericht op samenwerking met centrumpartijen, zoals de christendemocratische Parti Démocrate Populaire (PDP, Democratische Volkspartij) en de Alliance Démocratique.

In de jaren '20 kreeg de FR meer het karakter van een partij, met wat meer duidelijke structuren. Ook werden jeugd- en vrouwenafdelingen gesticht.

Ruk naar rechts[bewerken]

Sinds de tweede helft van de jaren '20 schoof de FR op naar rechts. De verklaring hiervoor was de verkiezingsoverwinning van het Cartel des Gauches in 1924 en de daaropvolgende linkse kabinetten. Daarnaast wilde de FR zich profileren als dé centrum-rechtse partij en schilderde de Alliance Démocratique af als een besluiteloze partij die niet wist waar ze stond. Ook het feit dat de FR niet werd uitgenodigd om deel te nemen aan centrum(-rechtse) regeringen, droeg bij aan het de ruk naar rechts. Als gevolg van de ruk naar rechts liep de samenwerking met christendemocratische en centrumgerichte Parti Démocrate Populaire (PDP) ten einde.

Van 1926 tot 1934 maakte de FR weliswaar deel uit van de meeste centrum-rechtse kabinetten, toch waren de meeste leden van de FR ontevreden over de koers. Na de rellen van 6 februari 1934 werd de positie van de ultraconservatieve vleugel binnen de FR sterker en sindsdien keerde de FR zich tegen de Derde Franse Republiek die werd omschreven als "onpatriottisch."

Front de la Liberté[bewerken]

Na de overwinning van het Front Populaire (Volksfront) bij de parlementsverkiezingen van 1936, werd in 1937 het uit de FR, het fascistische Front Populaire Français van Jacques Doriot, de Parti Républicain National et Social en de Parti Agraire et Paysan Français het Front de la Liberté (Vrijheidsfront) opgericht. Louis Marin werd de leider van het Front de la Liberté en wilde niet alleen dat het Front de la Liberté felle oppositie ging voeren tegen de Volksfrontkabinetten, maar ook als tegenwicht zou fungeren tegen de groeide invloed van de rechtse (maar niet-fascistische) Parti Social Français van kolonel François de la Rocque. Het Front de la Liberté was ook fel gekant tegen de Alliance Démocratique en de Parti Démocrate Populaire.

De FR was inmiddels al zo ver naar rechts opgeschoven, dat veel extreemrechtse en fascisten zich bij de partij aansloten. Als gevolg hiervan verlieten personen zoals Laurent Bonnevay[4] de FR.

De Tweede Wereldoorlog en erna[bewerken]

Ondanks dat de FR sinds het einde van de jaren '30 duidelijk een fascistisch koers was gaan varen, collaboreerden er tijdens de Tweede Wereldoorlog maar weinig leden van de FR met de Duitsers of met de Vichy-regering. Eén van de bekendste leden van de FR die collaboreerden, was Philippe Henriot. Hij was minister van Informatie in de Vichy-regering. Toch stemden FR leden waarschijnlijk wel in met maarschalk Philippe Pétains (staatshoofd van Vichy-Frankrijk) Révolution Nationale.

De FR was als partij vertegenwoordigd in de Conseil National de la Résistance (CNR, Nationale Raad voor de Bevrijding). Jacques Debû-Bridel vertegenwoordigde de FR in het hoofdbestuur van de CNR. Samen met Marin en anderen probeerde Debû-Bridel de FR na de oorlog opnieuw op te richten. Deze poging mislukte en de meeste voormalige leden van de FR sloten zich aan bij de conservatief-liberale Parti Républicain de la Liberté (PRL, Republikeinse Partij van de Vrijheid). In 1951 ging de PRL op in het Centre National des Indépendants et Paysans (CNIP, Nationaal Centrum van Onafhankelijken en Boeren).

Voorzitters van de FR[bewerken]

Persoon Periode
Eugène Motte 1903 - 1921
Auguste Isaac 1921 - 1924
Louis Marin 1925 - 1940

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Verwijzingen[bewerken]

  1. President van 1894 tot 1895
  2. Tijdens de Derde Franse Republiek kende men geen uitvoerend presidentschap, in tegenstelling tot de huidige Vijfde Franse Republiek
  3. Een Katholiek, maar geen liberale Katholiek
  4. Laurent Bonnevay (1870-1956) sloot zich hierna aan bij de Radicaux Indépendants