Flavius Julius Valens

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Valens
156 Valens.jpg
Geboortedatum 328
Sterfdatum 9 augustus 378
Tijdvak Valentiniaanse dynastie
Periode 364-378
Voorganger Valentinianus I
Opvolger Theodosius I
Staatsvorm Dominaat
Medekeizer Valentinianus I (364-375)
Procopius (365-366)
(tegenkeizer)
Marcellus (366)
(tegenkeizer)
Gratianus (367-383)
Valentinianus II (375-392)
Persoonlijke gegevens
Naam bij geboorte Flavius Iulius Valens
Naam als keizer Flavius Iulius Valens Augustus
Zoon van Gratianus de Oudere
Vader van Valentinianus Galates
Carosa
Anastasia
Gehuwd met Albia Dominica
Broer van Valentinianus I
Oom van Gratianus
Valentinianus II
Romeinse keizers
Portaal  Portaalicoon   Romeinse Rijk

Flavius Iulius Valens (328 - 9 augustus 378) was een Romeins keizer van 28 maart 364 tot 9 augustus 378.

Valens is geboren in Cibalis (het huidige Vinkovci), in het zuiden van Pannonia. Zijn vader was Gratianus de Oudere, een bekende en gerespecteerde generaal. Hij was de jongere broer van Valentinianus I, die in tegenstelling tot Valens een uitgebreide militaire carrière had.

Valens werd door zijn oudere broer tot medekeizer benoemd op 28 maart 364. Hij zou het oosten van het rijk besturen en Valentinianus het westen. Valens had duidelijk een ondergeschikte rol in deze overeenkomst.

Opstand van Procopius[bewerken]

Valens' eerste prioriteit was het veiligstellen van de oostelijke rijksgrens, die door zijn voorganger Iovianus in alle haast was verlaten, omdat hij naar Constantinopel wilde om ingehuldigd te worden. Halverwege hoorde Valens echter dat in Constantinopel ene Procopius, een neef van voormalig keizer Iulianus Apostata, zich had uitgeroepen tot keizer.

Procopius wist veel mensen achter zich te krijgen, voornamelijk medestanders van de keizers uit de Constantijnse dynastie, waaronder veel intellectuelen, die zich door Valens onderdrukt voelden, alsook de dochter en weduwe van Constantius II.

Valens werd van de opstand nogal depressief en overwoog mogelijk zelfs zelfmoord. Hij besloot echter toch te vechten, maar werd gehinderd door het feit dat de meeste van zijn troepen al in Syria zaten. Valens stuurde een klein leger naar Procopius dat door laatstgenoemde snel werd omgekocht. Later in 365 werd Valens zelf bijna gevangengenomen. Van Valentinianus hoefde hij geen hulp te verwachten, want die weigerde meer te doen dan Procopius van zijn eigen gebied af te houden. Door het ontbreken van significant keizerlijk verzet kon Procopius zo grote stukken van het rijk onder zijn controle krijgen.

Pas in de lente van 366 had Valens genoeg troepen verzameld om ten strijde te trekken. Hij versloeg Procopius' leger bij Thyatira en kocht later bij Nacoleia zijn troepen om. Procopius was verslagen, maar het was nog niet eerder gebeurd dat een usurpator zo snel zo veel gebied kon veroveren.

Procopius had een bondgenootschap gesloten met de Goten en Valens was daar logischerwijs niet erg blij mee. Daarom trok hij in 367 de Donau over om de bewuste groep Goten, onder leiding van iudex Athanarik een lesje te leren. De Goten vluchtten echter de Karpaten in. Valens trok zich terug over de rivier waar hij zijn leger forten liet bouwen. Twee jaar later kwam hij weer terug en werden de Goten verslagen. Er werd meteen vrede gesloten. Valens probeerde de Goten te isoleren en verbood hen nog handel te drijven met Rome. Hij zou er echter de wrange vruchten van plukken, want de Goten waren een grote bron van soldaten voor het leger.

Oorlogen met Perzië en andere problemen[bewerken]

Na deze vrede moest Valens snel weer naar de Perzische grens, waar koning Shapur II Armenia had veroverd. Na een hoop gedoe en getouwtrek werd er een soort vrede gesloten in 371, toen de Perzen zelf werden aangevallen in het oosten. De nieuwe koning van Armenia, een jongen genaamd Pap die door Valens met veel moeite op de troon was gezet, zorgde echter voor meer problemen. Hij executeerde de bisschop van Armenië en eiste de overdracht van Romeinse steden. Valens liet hem executeren. De Perzen waren daar weer niet blij mee, en zo kwam het bijna weer tot oorlog in 375. Datzelfde jaar kwamen echter ook de Saracenen en de Isauriërs in opstand, en het lukte Valens maar net om deze neer te slaan.

Valens' einde[bewerken]

Valens had sinds 374 een tekort aan troepen, omdat Valentinianus hem had bevolen er meer te sturen naar het westen. Een asielaanvraag van een groep Goten kwam dan ook mooi uit om het leger aan te vullen. Deze Goten waren door de Hunnen van hun land verjaagd. Door het troepentekort konden de soldaten de verhuizing echter niet onder controle houden, en zo werden de Goten al snel gevolgd door Hunnen en Alanen. De situatie escaleerde in 377 en de Goten marcheerden zonder veel tegenstand Thracië binnen. Valens vroeg om hulp aan Gratianus, de opvolger van de in 375 gestorven Valentinianus, maar besloot niet op hem te wachten. Hij viel de Goten aan op 9 augustus bij Adrianopel, en werd verpletterend verslagen. Valens stierf kort na de slag, omdat, zo gaat het gerucht, de boerderij waar hij naar was gevlucht, in brand was gestoken.

Externe links[bewerken]