Hunnen
|
|
De Hunnen waren een confederatie van Turks-Mongoolse nomadenstammen afkomstig uit Centraal-Azië, die in de 5e eeuw door Europa trok. Zij waren in hun tijd berucht om de verwoestingen die ze aanrichtten.
[bewerken] Geschiedenis
[bewerken] Xiongnu
De eerste Hunnen worden wel geïdentificeerd (hoewel dit niet bewezen is) met het volk dat de Chinezen de Xiongnu (oude transliteratie Hsiung-nu) noemden en die in de 4e tot 6e eeuw, maar ook al eerder, het Chinese Rijk bedreigden. Namen van Xiongnu koningen zijn bekend vanaf ca. 300 v.Chr. De etnische afkomst en taal van de eigenlijke Xiongnu is omstreden. De weinige woorden die van hun taal overgeleverd zijn doen sommige geleerden een Jenisejische afkomst vermoeden. Anderzijds maakten met name ook Turkse volkeren een belangrijk deel uit van de Xiongnu-federatie. Na het uiteenvallen van de federatie kwamen met name deze Turkse volkeren prominent tevoorschijn. De naam "Hunnen" werd vanaf nu gebruikt voor meerdere nomadische verbonden van volkeren van verschillende afkomst (Turkse, Mongoolse, Iraanse, Oeraalse en mogelijk andere Siberische en Centraal-Aziatische volkeren) met een gelijksoortige levenswijze.
[bewerken] De Hunnen in Europa
In de vierde eeuw werden de Hunnen verdreven uit het oosten, waarna ze naar het westen trokken. Ze onderwierpen de Ostrogoten die toen de macht hadden over Oost-Europa en de Russische steppen en verdreven de Visigoten en andere Germaanse stammen die toen massaal en in paniek het reeds verzwakte West-Romeinse Rijk invluchtten en het door de resulterende chaos nog meer verzwakten. De beruchte Attila de Hun werd rond 433 n.Chr. koning van de Hunnen. In Rusland voegden zich onder meer Slaven, Goten en Alanen onder zijn bevel, zodat zijn macht nog groter werd. Attila's rijk, met het centrum in Pannonië (nu Hongarije), strekte zich tenslotte uit van de Kaukasus tot aan de Rijn. De Hunnen ondernamen vele strooptochten door Europa, meestal in het West-Romeinse Rijk en ze bedreigden zelfs Rome.
De Hunnen vielen ook enkele malen het Oost-Romeinse Rijk binnen en maakten het voor een hoog bedrag schatplichtig. In 451 werden ze echter in de Slag op de Catalaunische velden verslagen door een leger bestaande uit Romeinen, Franken en Visigoten onder leiding van Flavius Aetius, een van de laatste grote Romeinse veldheren. Hiermee kwam een eind aan de mythe van de onoverwinnelijke Hun. Attila viel vervolgens als wraak Rome aan, maar moest zich terugtrekken, waarschijnlijk door een dodelijke ziekte in zijn leger. Na de dood van Attila in 453 viel zijn rijk uiteen.
In de slag aan de Nadao in 454 werden de Hunnen in hun eigen Oost-Europese rijk verslagen door in opstand gekomen Gepiden en Ostrogotische stammen. Waarschijnlijk waren de krijgskansen voor de eertijds 'onoverwinnelijke Hunnen' gekeerd, mede doordat de Europese stammen veel van de Hunse tactieken overgenomen hadden. Ook het Romeinse leger, vroeger voornamelijk op infanterie gebaseerd, nam de nieuwe militaire technieken over: vanaf nu was de (gepantserde) cavalerie een belangrijk onderdeel van de strijdkrachten. Een deel van de Hunnen trok daarna terug naar de Aziatische steppen en een ander deel van hen bleef in Europa wonen, werd boer, paste zich aan en ging op in de Europese bevolking.
 |
Zie de categorie Hunnen van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
| Turkse volkeren | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
