Hugo Verriest

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Buste Hugo Verriest aan de Hugo Verrieststraat (Post) in Roeselare

Beeld van Hugo Verriest aan de Hugo Verrieststraat in Roeselare

Tekst op de voet van het beeld van Hugo Verriest in Roeselare

Buste Hugo Verriest aan de Sint-Columbakerk te Deerlijk

Hugo Nestor Verriest (Deerlijk, 25 november 1840 - Ingooigem, 27 oktober 1922) was een Vlaams priester, schrijver en redenaar. Hij was een van de belangrijkste exponenten van het cultuurflamingantisme.

[bewerken] Levensloop

Als leerling van het Kleinseminarie te Roeselare kreeg hij in 1857 gedurende een negental maanden les van Guido Gezelle, in 1864 werd hij tot priester gewijd.

Tussen 1864 en 1867 was hij leraar te Brugge en van 1867 tot 1877 gaf hij zelf les aan het Kleinseminarie te Roeselare. Hier had hij Albrecht Rodenbach en Constant Lievens onder zijn leerlingen. In 1877 werd hij directeur van een nonnenklooster te Heule, in 1878 principaal van het college van Ieper, in 1888 pastoor te Wakken en in 1895 te Ingooigem.

Hugo Verriest is de geestelijke vader van de Blauwvoeterij. Hij deed in West-Vlaanderen de slogan: Dat volk moet herleven! ingang vinden. Door zijn uitstraling had hij een grote invloed op zijn leerlingen die hij in de geest van Guido Gezelle onderwees.

Verriest had een meer uitgesproken politiek temperament en een groter politiek talent dan de introverte Gezelle. Hij propageerde de vernederlandsing van het middelbaar en het hoger onderwijs in Vlaanderen. Van 1877 tot 1881 was hij redacteur bij De Vlaamsche Vlagge. Hij was samen met Emiel Lauwers en Alfons Depla stichter van De Nieuwe Tijd. Kenmerkend voor zijn brede visie is dat hij ook meewerkte aan de tweede reeks van Van Nu en Straks.

In 1906 werd hij lid van de Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde, hij ontving ook de doctorstitel honoris causa van de Leuvense universiteit.

Verriest stierf in 1922 te Ingooigem. Dorpsgenoot Stijn Streuvels was een goede vriend van hem. Zij liggen naast mekaar begraven aan de Sint-Antoniuskerk in voornoemde gemeente.

[bewerken] Familie

Hugo Verriest werd geboren in een familie die verscheidene merkwaardige figuren heeft voortgebracht.

Zijn vader Petrus-Johannes Verriest (1796-1871) was koopman, koster en armenmeester te Deerlijk en geboren in de huidige Verrieststraat in de wijk De Trompe in Sint-Lodewijk (Deerlijk). Hij was gehuwd met Carolina Vanackere (1801-1886).

De kinderen:

Broer Karel Lodewijk Verriest (1828-1894); was achtereenvolgens gemeentesecretaris, notaris en burgemeester van Deerlijk.
Broer Adolf Verriest (1830-1891), dichter en schepen van Kortrijk; was de eerste advocaat die in Kortrijk in het Nederlands pleitte.
Zus E.Z. Oda Verriest (1832-1918); was kloosteroverste bij de Dochters van Liefde.
Zus Louise Verriest (1835-1907); bleef ongehuwd en woonde in bij haar broer, priester Hugo Verriest.
Zus Julie Verriest (1838-1908); was gehuwd met bierbrouwer Henri Sobry uit Zwevegem.
Hugo Verriest zelf (1840-1922).
Broer Gustaaf Verriest (1843-1918); werd te Leuven hoogleraar in de geneeskunde en publiceerde essays over taal- en opvoedkunde, naast een studie over Guido Gezelle.
- Zijn dochter Elisabeth Verriest (1879-1966); was gehuwd met Alexandre Galopin (1879-1944), de gouverneur van de Société Générale de Belgique (Generale Maatschappij van België). Zij waren de grootouders van Benoît de Bonvoisin.

[bewerken] Werken

1899: Regenboog
1900: Drie geestelijke voordrachten (omvattend: Licht, Vroomheid, Sterkte).
1901: Twintig Vlaamsche koppen
1903: Op wandel
1904: Voordrachten

[bewerken] Bibliografie

J.-M. Bailleul, Hugo Verriest in Ieper - Een blauwvoet in de branding, Jef Lesage-Kring, Ieper, 1978
G. Depamelaere, Hugo Verriest, man van zijn tijd, Davidsfonds, Deerlijk, 1972
F. De Pillecyn, Hugo Verriest, essay, 1926