London Overground

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
London Overground
London Overground
Een Class 378 Electrostar op weg naar Clapham Junction, op het nieuwe station Imperial Wharf.
Een Class 378 Electrostar op weg naar Clapham Junction, op het nieuwe station Imperial Wharf.
Basisgegevens
Locatie Groot-Londen
Vervoerssysteem National Rail
Startdatum 11 november 2007
Lengte 86 km
Aantal lijnen 6
Aantal stations 83
Aantal passagiers meer dan 200.000 per dag
Spoorwijdte 1.435 mm
Eigenaar Transport for London
Uitvoerder(s) London Overground Rail Operations
Netwerkkaart
Netwerkkaart van de London Overground
Portaal  Portaalicoon   Openbaar vervoer

London Overground is een openbaar vervoersnetwerk dat voorziet in spoorvervoer in het noorden en westen van Londen. London Overground is een onderdeel van Transport for London (TfL). Het netwerk wordt gepresenteerd als onderdeel van National Rail.

Overzicht[bewerken]

North London Line[bewerken]

Op 11 november 2007 nam London Overground de exploitatie van de North London Line over van Silverlink metro. De diensten maken deel uit van National Rail, maar worden door TfL gecontracteerd in plaats van door de centrale overheid. Een soortgelijke regeling is van toepassing op Merseyrail rond Liverpool.

Het doel van de overnames en samenvoeging is het opzetten van een hoogwaardige vorm van spoorvervoer rondom de Britse hoofdstad, vergelijkbaar met de S-Bahn van Berlijn of de RER in Parijs. Er rijden meer treinen, die (op termijn) comfortabeler zijn dan de treinen van voor de samenvoeging. De stations zijn alle bemand en beter beveiligd, zodat reizen per spoor aantrekkelijker wordt.

Bij de overname hebben alle stations een grondige schoonmaakbeurt ondergaan en is alle bewegwijzering vervangen. Op termijn worden alle stations opgeknapt en van definitieve nieuwe bewegwijzering voorzien. Vanaf de overname geldt de Oyster card, het gemeenschappelijke vervoerbewijs voor heel Groot-Londen, ook op dit spoornetwerk.

East London Line[bewerken]

Ook de East London Line, sinds 1933 onderdeel van London Underground, werd na de afronding van de eerste fase van de uitbreiding op 27 april 2010 deel van London Overground. De eerste fase van de uitbreiding was toen voltooid. De lijn werd in noordelijke richting verlengd naar het station Dalston Junction en in zuidelijke richting naar de nieuwe eindstations Crystal Palace en West Croydon, door gebruik te maken van de bestaande Brighton Main Line.

Met de toevoeging van de East London Line heeft London Overground een aanzienlijke lengte aan tunnels gekregen, waaronder de historische Thames Tunnel, de oudste tunnel onder een bevaarbare waterweg ter wereld. Een bijzonderheid is dat bij Whitechapel de tunnel van de Overground doorloopt onder de tunnel van de Underground (District Line en Hammersmith & City Line).

Veranderingen[bewerken]

Op 15 april 2009 zijn de perrons van de North London Line op Station Stratford verplaatst naar een hoger niveau, zodat de oude perrons gebruikt konden worden voor de uitbreiding van de Docklands Light Railway naar Station Stratford International

Op 27 september 2009 werd station Imperial Wharf geopend aan de West London Line, tussen West Brompton en Clapham Junction.

Op 9 december 2012 werd de spoorlijn Clapham Junction - Surrey Quays (de South London Line) opgenomen in de Overground. Hiermee is de Overground-ringlijn rond Londen gesloten (met overstappen in Clapham Junction en Highbury & Islington).

Exploitant[bewerken]

Net als bij de Docklands Light Railway wordt de lijn geëxploiteerd onder een contract met TfL door London Overground Rail Operations Ltd (voorheen MTR Laing), een 50/50 joint venture tussen MTR Corporation en Laing Rail. Anders dan bij National Rail-contracten zijn de exploitanten niet verantwoordelijk voor het vaststellen van tarieven, aanschaffen van materieel of het bepalen van het niveau van de dienstregeling. Deze zaken worden namelijk vooraf bepaald door TfL. De exploitanten delen in het risico op het gebied van inkomsten, maar zijn ook verantwoordelijk voor het verkrijgen van de inkomsten door kaartverkoop.

De andere inschrijvers voor deze concessie waren Govia, National Express Group en NedRailways (Nederlandse Spoorwegen). In december 2006 werden Govia en MTR Laing geselecteerd op basis van hun ‘best and final offers’.[1] Op 19 juni 2007 werd bekendgemaakt dat de opdracht gegund was aan MTR Laing.[2]Het formele contract werd getekend op 2 juli 2007, de dienstregeling ving aan op 11 november 2007. Het contract heeft een looptijd van zeven jaar met een optionele verlenging van twee jaar.[3]

Stations[bewerken]

De volgende stations zijn onderdeel van het London Overground-netwerk:

North London Line West London Line Watford DC Line Gospel Oak - Barking Line East London Line South London Line

Dienstuitvoering[bewerken]

Het netwerk voorgesteld als een cirkel.

De basisfrequenties zijn als volgt:

  • East London Line – 4 treinen per uur van elk van de zuidelijke beginpunten (West Croydon, Crystal Palace, New Cross en Clapham Junction), resulterend in 16 treinen per uur op het centrale traject van Surrey Quays naar Dalston Junction, waarvan er 8 doorrijden naar Highbury & Islington.
  • Gospel Oak to Barking Line – 4 treinen per uur.
  • North London Line – 6 (spitsuren 8) treinen per uur tussen Stratford and Willesden Junction, waarvan 4 doorrijden naar Richmond en 2 (spitsuren 4) naar Clapham Junction.
  • Watford DC Line – 3 treinen per uur.
  • West London Line – 4 treinen per uur, waarvan er 2 (spitsuren alle 4) doorrijden via de North London Line naar Stratford.
  • South London Line – 4 treinen per uur van Clapham Junction naar Surrey Quays, die over de East London Line doorrijden via Dalston Junction naar Highbury & Islington.

Materieel[bewerken]

Klasse Afbeelding Type Max. snelheid aantal Wagons per stel Stoelindeling Zitplaatsen Routes Bouwjaar
mph km/h
Class 172 Turbostar 171802 at York Railfest.jpg dieseltreinstel 75 120 8 2 2+2 ? Gospel Oak-Barking 2009-
Class 378 Electrostar B 378017 Richmond.JPG elektrisch treinstel 75 120 44 3 of 4 Longitudinaal ? East London Line;
North London Line;
West London Line;
Watford DC Line
2007-2010

Uiterlijk[bewerken]

De treinen hadden de kleuren van Silverlink: paars en groen met gele deuren. De Silverlink-logo's werden verwijderd en London Overground-stickers zijn op bijna alle treinstellen aangebracht.

Het nieuwe uiterlijk van de treinstellen is gelijk aan dat van de London Underground. De wagons zijn blauw onder en wit boven met oranje deuren (goed herkenbaar voor slechtzienden). De treinen hebben een gele voorkant, die verplicht is voor treinen in het Verenigd Koninkrijk, maar niet voor metrotreinen.

Referenties[bewerken]

  1. Transport for London (2006-12-15). Transport for London confirms next bid stage for London Overground services. Persbericht. Geraadpleegd op 2007-06-19.
  2. Greater London Authority (2007-06-19). Milestone reached in transformation of London's overland rail network as operator is announced. Persbericht. Geraadpleegd op 2007-06-19.
  3. MTR Laing beats Go-Ahead unit Govia to win North London rail franchise. Hemscott Geraadpleegd op 2007-06-19

Externe link[bewerken]