London Overground
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
London Overground is een transportnetwerk dat voorziet in spoorvervoer van personen in het noorden en westen van Londen. London Overground is een onderdeel van Transport for London (TfL).
Op 11 november 2007 nam London Overground de North London Line over van Silverlink metro. De East London Line wordt na de afronding van de eerste fase van de uitbreiding in 2010 ook deel van London Overground. De diensten maken deel uit van National Rail maar worden door TfL gecontracteerd in plaats van door de centrale overheid, eenzelfde regeling is van toepassing op Merseyrail.
Het doel van de overnames en samenvoeging is het opzetten van een hoogwaardige vorm van spoorvervoer rondom de Britse hoofdstad, vergelijkbaar met de S-Bahn of RER. Er rijden meer treinen die (op termijn) comfortabeler zijn dan de treinen voor de samenvoeging, de stations zijn alle bemand en beter beveiligd zodat reizen per spoor aantrekkelijker wordt. Vanaf 2009 worden nieuwe treinen geleverd.
Inhoud |
[bewerk] Exploitant
Net als bij de Docklands Light Railway wordt de lijn geëxploiteerd onder een contract met TfL door London Overground Rail Operations Ltd (voorheen MTR Laing), een 50/50 joint venture tussen MTR Corporation en Laing Rail. Anders dan bij National Rail-contracten zijn de exploitanten niet verantwoordelijk voor het vaststellen van tarieven, aanschaffen van materieel of het bepalen van het niveau van de dienstregeling. Deze zaken worden namelijk vooraf bepaald door TfL. De exploitanten delen in het risico op het gebied van inkomsten, maar zijn ook verantwoordelijk voor het verkrijgen van de inkomsten door kaartverkoop.
De andere inschrijvers voor deze concessie waren Govia, National Express Group en NedRailways (Nederlandse Spoorwegen). In december 2006 werden Govia en MTR Laing geselecteerd op basis van hun ‘best and final offers’,[1] en op 19 juni 2007 werd bekendgemaakt dat de opdracht gegund was aan MTR Laing.[2]
Het formele contract werd getekend op 2 juli 2007, de dienstregeling ving aan op 11 november 2007. Het contract heeft een looptijd van 7 jaar met een optionele verlenging van 2 jaar.[3]
[bewerk] Stations
[bewerk] Stations
De volgende stations vallen binnen de eerste fase van het London Overground-netwerk vanaf november 2007:
| North London Line | West London Line | Watford DC Line | Gospel Oak - Barking Line |
|---|---|---|---|
|
|
[bewerk] Materieel
| Klasse | Afbeelding | Type | Max. snelheid | aantal | Wagons per stel | Stoelindeling | Zitplaatsen | Routes | Bouwjaar | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| mph | km/h | |||||||||
| Class 172 Turbostar |  |
dieseltreinstel | 75 | 120 | 8 | 2 | 2+2 | ? | Gospel Oak-Barking | 2009- |
| Class 378 Electrostar | elektrisch treinstel | 75 | 120 | 44 | 3 of 4 | Longitudinaal | ? | East London Line; North London Line; West London Line; Watford DC Line |
2007-2010 | |
[bewerk] Uiterlijk
Op dit moment hebben alle treinen nog de kleuren van Silverlink: paars en groen met gele deuren. De Silverlink-logo's zijn verwijderd en London Overground-stickers zijn op bijna alle treinstellen aangebracht.
Artist impressions van de toekomstige treinstellen vertonen een nieuw uiterlijk, gelijk aan dat van London Underground. De wagons zijn blauw onder en wit boven met oranje deuren (goed herkenbaar voor slechtzienden). De treinen hebben in tegenstelling tot de metrotreinen de in Groot-Brittannië verplichte gele voorkant.
[bewerk] Referenties
- ^ Transport for London (2006-12-15). Transport for London confirms next bid stage for London Overground services. Press release. Retrieved on 2007-06-19.
- ^ Greater London Authority (2007-06-19). Milestone reached in transformation of London's overland rail network as operator is announced. Press release. Retrieved on 2007-06-19.
- ^ MTR Laing beats Go-Ahead unit Govia to win North London rail franchise. Hemscott. Geraadpleegd op 2007-06-19.
[bewerk] Externe link
 |
Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden in de categorie London Overground van Wikimedia Commons. |
