Organisatie van Amerikaanse Staten
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Organization of American States Organizacion de los Estados Americanos Organização dos Estados Americanos Organisation des États Américains |
||
  |
||
 |
||
| Bestuurscentrum | Washington D.C. | |
| Werktaal | Engels, Spaans, Portugees, Frans | |
| Lidmaatschap | 35 landen | |
| Secretaris-generaal | José Miguel Insulza (Chili) | |
| Website | http://www.oas.org | |
De Organisatie van Amerikaanse Staten of OAS is een internationale organisatie die bestaat uit de 35 onafhankelijke staten op het Amerikaanse continent. Ze is op 30 april 1948 opgericht in Bogotá, Colombia en heeft haar hoofdzetel in Washington D.C. in de Verenigde Staten.
Inhoud |
[bewerken] Geschiedenis
Al voor de oprichting van de OAS waren er diverse initiatieven tot samenwerking tussen de al onafhankelijke staten op het Amerikaanse continent. Het door Simón Bolívar in 1826 georganiseerde Congres van Panama leidde uiteindelijk tot niets, maar in 1899-1890 werd de eerste Internationale Conferentie van Amerikaanse Staten gehouden. Die leidde tot de oprichting van de Internationale Unie van Amerikaanse Republieken, met achttien lidstaten en een permanent secretariaat. Deze twee werden later hernoemd naar respectievelijk Unie van Amerikaanse Republieken en Pan-Amerikaanse Unie.
Mede naar aanleiding van de ervaring met de Tweede Wereldoorlog werd in 1947 een collectief verdedigingsverdrag getekend, het Inter-Amerikaans Verdrag voor Wederzijdse Bijstand (afgekort TIAR, van het Spaanse Tratado Interamericano de Asistencia Recíproca). In 1948, tijdens de door George Marshall voorgezeten negende Internationale Conferentie van Amerikaanse Staten, werd het oprichtingscharter getekend voor de Organisatie van Amerikaanse Staten. Deze organisatie, opgericht door 21 landen, kan worden beschouwd als opvolger van de Pan-Amerikaanse Unie: de directeur-generaal van de Unie werd de eerste secretaris-generaal van de OAS.
[bewerken] Invloed van de Verenigde Staten
De OAS stond gedurende een groot deel van haar geschiedenis onder duidelijke politieke en economische invloed van de Verenigde Staten. De OAS was gedurende een groot deel van de twintigste eeuw sterk verbonden met de zogeheten Monroedoctrine, de door de Amerikaanse president Monroe geuite visie dat de op dat moment al zelfstandige naties op het Amerikaanse continent soeverein waren, dat iedere Europese bemoeienis daarmee — in het bijzonder pogingen tot herkolonisatie — taboe was, en dat de Verenigde Staten een leidende taak hadden te vervullen bij het handhaven van de zelfstandigheid van de Amerikaanse naties.
Het communisme werd na 1948 door de VS als een duidelijke "buiten-Amerikaanse" invloed gezien, die van het Amerikaanse continent geweerd diende te worden. Dit leidde tot een actieve steun van de Verenigde Staten aan "rechtse", anticommunistische regeringen op het Westelijk Halfrond, en actief ingrijpen in landen waar een socialistisch regime dreigde gevestigd te worden. Dit ingrijpen gebeurde vaak met goedkeuring achteraf van de OAS of onder de mantel van de principes van het Charter van de OAS en het TIAR, zoals bij de interventie in de Dominicaanse Republiek in 1965. Men zou de OAS in die jaren kunnen beschouwen als een invloedssfeer van de Verenigde Staten.[1]
Vanaf eind jaren 1970 nam deze dominantie van de VS duidelijk af: bij de gebeurtenissen in Nicaragua in 1979 moest de VS accepteren dat de OAS een plan voor interventie eenvoudig afwees. Na het aflopen van de Koude Oorlog was de "dreiging" van het communisme weggevallen, en later in de jaren 1990 werden vele Latijns-Amerikaanse landen (weer) democratisch. De OAS probeerde mee te groeien met deze veranderde context, en ontwikkelde zich tot een organisatie die veel minder de nadruk legt op het beschermen van de soevereiniteit van het continent tegen invloeden van buitenaf, en meer op economische samenwerking en het ondersteunen van vredesprocessen en democratisering.[2]
[bewerken] Huidige situatie
██ oprichtend lid
██ latere leden
██ geschorst lid (Cuba)
██ geen lid
De OAS bestaat in 2008 uit onderstaande landen. Het jaartal geeft het jaar van toetreding aan bij landen die niet vanaf de oprichting lid waren:[3]
- Barbados (1967)
- Bahama's (1982)
- Antigua en Barbuda (1981)
- Argentinië
- Belize (1991)
- Bolivia
- Brazilië
- Canada (1990)
- Chili
- Colombia
- Costa Rica
- Cuba (sinds 1962 geschorst, mogelijke terugkeer verwacht (2009) )
- Dominica (1979)
- Dominicaanse Republiek
- Ecuador
- El Salvador
- Grenada (1975)
- Guatemala
- Guyana (1991)
- Haïti
- Honduras (sinds 2009 geschorst (militaire couppoging)
- Jamaica (1969)
- Mexico
- Nicaragua
- Panama
- Paraguay
- Peru
- Saint Lucia (1979)
- Saint Kitts en Nevis (1984)
- Saint Vincent en de Grenadines (1981)
- Suriname (1977)
- Trinidad en Tobago (1967)
- Verenigde Staten
- Uruguay
- Venezuela
Naast deze landen zijn er 61 waarnemers, niet-Amerikaanse landen die de ontwikkelingen binnen de OAS nauwlettend volgen en vaak financiële steun leveren voor OAS-programma's.
De huidige secretaris-generaal is José Miguel Insulza uit Chili.
[bewerken] Referenties
- ↑ Paul Keal, Unspoken Rules and Superpower Dominance, The Macmillan Press, Ltd., London and Basingstoke (1983)
- ↑ OAS in brief, www.oas.org, geraadpleegd 26 nov 2008
- ↑ OAS History at a glance, www.oas.org, juli 2007
[bewerken] Externe links
| Intergouvernementele organisaties | |||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
 |
Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden in de categorie Organization of American States van Wikimedia Commons. |
