Wijnbouw in Portugal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
31 Wijnbouwgebieden in Portugal: 1. Bucelas DOC; 2. Colares DOC; 3. Setúbal DOC; 4. Carcavelos DOC; 5. Alenquer DOC; 6. Torres Vedras DOC; 7. Arruda DOC; 8. Óbidos DOC; 9. Lourinhã DOC; 10. Ribatejo DOC; 11. Encostas de Aire DOC; 12. Bairrada DOC; 13. Lafões IPR; 14. Vinho Verde DOC; 15. Trás-os-Montes DO; 16. Porto DOC & Douro DOC; 17. Távora-Varosa DOC; 18. Dão DOC; 19. Beira Interior DOC; 20. Alentejo DOC; 21. Palmela DOC; 22. Lagos DOC; 23. Portimão DOC; 24. Lagoa DOC; 25. Tavira DOC; 26. Madeira DOC & Madeirense DO; 27. Graciosa IPR; 28. Biscoitos IPR; 29. Pico IPR

De wijnbouw in Portugal is het resultaat van geïntroduceerde tradities van oude beschavingen. Sinds de toetreding van Portugal tot de EU is de export van wijn gegroeid. Vanaf de jaren '80 is er op het vlak van wijnwetgeving, toegepaste technologie en verbouwingsmethoden veel verbeterd. Er is circa 250.000 ha met druivenstokken beplant. Qua wijnproductie staat Portugal op de zevende plaats in Europa.

Geschiedenis[bewerken]

Portugal heeft vooral naam gemaakt in Engeland vanaf de 14e eeuw. Destijds waren zij partners in de handel over zee. Toen in het begin van de 18e eeuw Engeland slaags raakte met Frankrijk en de Nederlanden, zocht dat land nieuwe wijngebieden om wijn te kopen. De Engelsen vonden deze wijngebieden onder andere in Portugal, met name de Port- en Madeirawijnen. Voor hen was het drinken van Portwijn een patriottische daad geworden. Franse wijn was immers van de vijand. Nadat de conflicten waren opgelost, gingen de Engelsen weer meer Franse wijn drinken en minder Portugese. Portugal beschikte niet over de financiële middelen om te investeren in haar wijnindustrie.

Na de toetreding tot de EU heeft Portugal gebruikgemaakt van EU-subsidies om de wijnindustrie de jarenlange achterstand te laten inhalen. Daarbij behouden zij hun troef een grote verscheidenheid aan inheemse druiven van goede kwaliteit te exploiteren.

Wijngebieden[bewerken]

De wijngaarden zijn verspreid over het hele land. In 1985 werden er 55 afgebakende gebieden vastgelegd, waarvan 31 met een D.O.C. status,

Classificatie[bewerken]

De classificatie van de wijnen is van laag naar hoog:

Vinho de Mesa is tafelwijn en het meest eenvoudig. Wijnen in deze groep kennen weinig eisen betreft kwaliteit. Er bestaat geen maximale opbrengst per hectare en ook de keuze van druivensoorten is vrij. Soms wordt er wel goede kwaliteitswijn als tafelwijn op de markt gebracht, maar daar kiezen die producenten bewust voor omdat zij niet aan bepaalde regels (willen) voldoen die gelden voor hoger geclassificeerde wijn.

Vinho Regional is van het niveau landwijn, waarbij de wijn moet voldoen aan criteria zoals een minimum alcohol-percentage, maximale opbrengst per hectare enz. Dit verschilt per regio. Ook hier zijn er producenten die meer vrijheid willen en bijvoorbeeld de blend van verschillende druivenrassen zelf willen kiezen of andere rassen willen gebruiken, die onder de DOC niet zijn toegestaan.

DOC voluit Denominaçao de Origem Controlada, de hoogste kwaliteitsaanduiding in Portugal. Er zijn 31 DOC's. Voor deze kwaltiteitsgroep gelden strikte regels. De grenzen van deze DOC's zijn wettelijk vastgelegd. Ook de duur van lagering op fust is vastgelegd, evenals een organoleptische en analytische proef.

Druivensoorten[bewerken]

Witte wijnen


Rode wijnen

Wijntermen[bewerken]

  • Adega = wijnbedrijf
  • Clarete = lichtrood
  • Rose = rosé
  • Tinto = rood
  • Branco = wit
  • Doce = zoet
  • Adamado = zoet
  • Engarrafado na origem = ter plaatse gebotteld
  • Garrafeira = kelder.

Anekdote: Het viel wijnkopers op dat bij bezoeken aan de wijnboeren goede en kwalitatief hoogwaardige wijnen uit de kelder tevoorschijn kwamen. Kennelijk hield men deze voor henzelf en vrienden. Garrafeira wil zeggen: het beste dat het huis maakt.

Zie ook[bewerken]