Groene specht

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Groene specht
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2013)
mannetje
mannetje
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Piciformes (Spechtvogels)
Familie: Picidae (Spechten)
Onderfamilie: Picinae (Echte spechten)
Geslacht: Picus
Soort
Picus viridis
Linnaeus, 1758
vrouwtje
vrouwtje
Afbeeldingen Groene specht op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Groene specht op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De groene specht (Picus viridis) is een standvogel die behoort tot de familie spechten, en komt ook voor in Nederland en België.

Kenmerken[bewerken]

De vogel is 31 tot 34 cm groot en 160 tot 250 gram zwaar. De groene specht is olijfgroen van boven en licht grijsgroen van onder, hij is zwart in zijn gezicht en het mannetje heeft een rode wangvlek, is rood boven op de kop en in de nek, geel op de borst, in de oorstreek, de kin en de keel witachtig. De vleugelveren zijn bruinzwart, gelig of bruinwit gevlekt, de stuurveren zijn groengrijs en zwart geband; de ogen zijn blauwwit en de poten en snavel zijn loodgrijs. Hij beweegt zich gemakkelijker op de grond voort dan de meeste andere spechten. Deze specht roffelt weinig, maar heeft een luide lach. Vrouwtjes hebben een zwarte streep onder het oog, die baardstreep wordt genoemd. Bij mannetjes is deze rood en zwart omzoomd.

Voedsel[bewerken]

Het voedsel van de groene specht bestaat uit grote mieren, vooral rode mieren maar ook uit andere insecten en bessen. De tong kan tot 10 cm buiten de snavelpunt worden uitgestoken, zo kunnen larven en cocons van mieren uit hun nest gelikt worden. Het uiteinde is daartoe verbreed en plat en heeft haakvormige uitsteeksels. Een speekselklier houdt de tong kleverig.

Voortplanting[bewerken]

Het wijfje legt 6-8 witte eieren in een boomholte, die door beide ouders worden uitgebroed.

Video van groene specht bij nesthol.

Verspreiding[bewerken]

De groene specht leeft vooral in gebieden waar boomaanplant met oud loofhout afwisselt met open stukken. 's Winters dwaalt hij veel rond en is dan ook in tuinen waar te nemen. Het verspeidingsgebied is Europa en Voor-Azië. Er zijn vier ondersoorten, binnen Europa zijn er drie ondersoorten waaronder de Iberische groene specht op het Iberisch Schiereiland.

De soort telt 3 ondersoorten:

  • P. v. viridis: noordelijk en centraal Europa.
  • P. v. karelini: van zuidoostelijk Europa tot zuidwestelijk Turkmenistan.
  • P. v. innominatus: zuidwestelijk Iran.

In Nederland is het aantal broedparen van de groene specht sinds de jaren zeventig van de 20e eeuw gedaald van 6000-7000 naar 4500-5000 paren omstreeks 2000. Dit verklaart zijn status als kwetsbare soort op de Nederlandse rode lijst. Regionaal kan de trend heel anders zijn zoals in Zeeuws-Vlaanderen waar in diezelfde periode het aantal broedparen sterk toenam.[2] Landelijk gaat de vogel sinds 1990 ook geleidelijk vooruit.[3] Verder is het internationaal gezien geen bedreigde diersoort en waarschijnlijk zal deze vogel bij een herziening van de Nederlandse rode lijst worden verwijderd.[4]

Externe link[bewerken]