Kaliumchloride

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Kaliumchloride
Structuurformule en molecuulmodel
Kristalrooster van kaliumchloride
Kristalrooster van kaliumchloride
Kaliumchloride-kristallen
Kaliumchloride-kristallen
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
KCl
IUPAC-naam kaliumchloride
Molmassa 74,55 g/mol
CAS-nummer 7447-40-7
EG-nummer 231-211-8
PubChem 4873
Beschrijving Witte kristallijne stof
Vergelijkbaar met natriumchloride
LD50 (ratten) (oraal) 2500 mg/kg
(intraperitoneaal) 660 mg/kg
(intraveneus) 142 mg/kg
Fysische eigenschappen
Dichtheid 1,987 g/cm³
Smeltpunt 776 °C
Kookpunt 1500 °C
Oplosbaarheid in water 344 g/l
Goed oplosbaar in water
Slecht oplosbaar in ethanol
Onoplosbaar in aceton
Geometrie en kristalstructuur
Kristalstructuur kubisch ruimtelijk gecentreerd
Thermodynamische eigenschappen
ΔfHog −214,6 kJ/mol
Sog, 1 bar 239,1 J/mol·K
Nutritionele eigenschappen
Type nutriënt mineraal
Essentieel? ja
Type additief smaakversterker, zoutvervanger
E-nummer E508
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Kaliumchloride (KCl) is het chloridezout van kalium.

Eigenschappen en fysiologische effecten[bewerken]

In vaste vorm is kaliumchloride een witte kristallijne stof met een molmassa van 74,55 g/mol en een smeltpunt van 776 °C, op 26 graden na de helft van het kookpunt dat op 1500 °C ligt. Kalliumchloride is goed oplosbaar in water en zendt in een vlamproef een rood-paars licht uit. Het is een zout (een verbinding van een metaal en een niet-metaal) dat van nature als één van de noodzakelijke elektrolyten in het menselijk lichaam (maar ook in dat van vele dieren) voorkomt en speelt een cruciale rol bij het reguleren van het kloppen van het hart, de regulering van de vochtbalans en het functioneren van de spieren.

Fysiologie[bewerken]

Zowel een te hoge concentratie (hyperkaliëmie) als een te lage concentratie (hypokaliëmie) kaliumchloride in het bloed kan gevaarlijk zijn. Een te hoge concentratie heeft hartkloppingen tot gevolg, een te lage concentratie verlaging van de klopsnelheid (bradycardie).[1]

Consumptie[bewerken]

Het kan echter zonder probleem oraal gebruikt worden, en dient soms als gezonder alternatief voor tafelzout, dan vaak als een mengsel van natriumchloride en kaliumchloride in verhoudingen van ruwweg 33%/66% tot 25%/75% ('natriumarm zout'), maar als tafelzout het is ook geheel (of nagenoeg) 'natriumvrij' verkrijgbaar. Sommige voedingssupplementen of ‑preparaten kunnen ook kaliumchloride bevatten – vanzelfsprekend bij kalium-supplementen tegen hypokaliëmie, of bijgevolg omdat gebruikte ingrediënten waarmee het supplement of preparaat is bereid inherent kalium bevatten (zoals zeewier of banaan). Het smaakt wel veel bitterder dan natriumchloride (tafelzout). Inname van een grote hoeveelheid kaliumzout – zijnde meer dan 18 gram ineens, of meer dan 18 gram in een dag zonder dat het teveel aan kalium(-ionen) afdoende wordt uitgescheiden (via de urine) – kan echter leiden tot (acute) hyperkaliëmie, met ernstige gevolgen als spierverlamming en hartfalen, mogelijk met fatale afloop. Hoeveelheden vanaf 5 tot 7 gram kunnen echter ook al tot (ernstige) hartklachten leiden, al dan niet mede door een verminderde nierfunctie.[1]

Andere toepassingen[bewerken]

Andere toepassingen zijn onder meer:

Bij onderzoek naar de chemische bodemvruchtbaarheid in het Nederlandse taalgebied wordt de zuurgraad gewoonlijk gemeten op een bodemextract met een één-molaire oplossing van KCl: de zogenaamde pH-KCl.[3]

Winning of synthese[bewerken]

Kaliumchloride wordt meestal uit het mineraal sylviet gewonnen, het wordt soms geproduceerd door chloorgas langs elementair kalium te leiden.


Externe link[bewerken]