Sint-Andriesabdij

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Deel van de serie over
kloosters
en het christelijke monastieke leven
Carlo Crivelli 052.jpg

De Sint-Andriesabdij was en is een benedictijnenabdij in Sint-Andries (Brugge). De oude abdij stond op de plaats van de huidige parochiekerk. De nieuwe Sint-Andriesabdij van Zevenkerken werd wat verderop gebouwd.

De oude abdij[bewerken]

De Sint-Andriesabdij in de 1e helft van de 17e eeuw - Afbeelding uit Flandria Illustrata (1641)

De stichting van de abdij vond plaats in de vroege middeleeuwen; het charter werd getekend op 22 februari 1100 en bekrachtigd door de graaf van Vlaanderen in juni datzelfde jaar. Er werd besloten te bouwen op de plaats van de huidige parochiekerk van Sint-Andries en Sint-Anna. De eerste monniken kwamen er 17 augustus 1117 wonen. In 1188 werd de abdij onafhankelijk van de moederabdij In de 14e eeuw brak een periode van grote bloei aan voor de abdij, die heel wat grond en inkomsten verwierf. In 1240 werd het kerkgebouw, na aanhoudende ruzie tussen parochiepriester en de abdij door een muur in twee verdeeld. In 1350 werd een stuk grond verkocht waarop het latere Sint-Anna-ter-Woestijne kartuizerinnenklooster zou komen.

In de tweede helft van de 15e eeuw leed de abdij grote schade na de bezetting door Duitse landsknechten.

In 1521 brachten keizer Karel V en zijn broer, de latere keizer Ferdinand I, een bezoek aan de abdij en woonden de vespers bij.

In de 16e eeuw bereikte de abdij een dieptepunt. Na aanhoudende verwoestingen en plunderingen door Geuzen vluchtten vele monniken binnen de stadswallen en bleven er uiteindelijk nog 4 monniken over.

In de 17e eeuw werd de abdij weer wat hersteld, maar de aanhoudende oorlogen, en de ligging van de abdij buiten de muren van Brugge lieten opnieuw hun sporen na, en de abdij werd zwaar beschadigd.

De abdij werd, zoals zovele abdijen, verwoest ten tijde van de Franse Revolutie; enkel de 16e-eeuwse toren bleef over. Deze staat er, na een grondige restauratiebeurt, nog steeds en is geïntegreerd in de huidige parochiekerk.

Sint-Andriesabdij Zevenkerken
Abdijkerk

De nieuwe abdij (Zevenkerken)[bewerken]

Een eeuw later (1898) startte Gerard van Caloen, benedictijn uit Maredsous, een nieuwe gemeenschap op enkele km afstand van de oude abdij. De neoromaans-Byzantijnse abdijkerk uit 1899-1900 heeft zeven kapellen in verschillende stijlen, die herinneren aan de zeven grote basilieken van Rome.

Sinds 1910 is er een abdijschool verbonden aan de abdij.

Abten[bewerken]

Oude abdij

Nieuwe abdij

  • Gerard van Caloen o.s.b. (1898-1912)
  • Theodore Nève o.s.b. (1912-1963)
  • Theodore Ghesquière o.s.b. (1963-1976)
  • Michel Coune o.s.b. (1976-1984)
  • Paul Standaert o.s.b. (1984-2005)
  • René Fobe o.s.b. (2005- )

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Nicolas HUYGHEBAERT, Ordre de Saint-Benoît. Abbaye de Saint-André, Monasticon Belge, Deel III, 1960
  • Over het portret van Abt Joannes Asset, zie Kunst in de Bank. Een keuze van Rubens tot Magritte, tentoonstellingscatalogus, Brussel-Paleis voor Schone Kunsten, 1997, nr 37, ill.
  • Christian PAPEIANS DE MORCHOVEN, o.s.b. De Sint-Andriesabdij Zevenkerken. Met dom Gerard van Caloen de geschiedenis in, Tielt, 1998
  • Christian PAPEIANS DE MORCHOVEN, o.s.b. De Sint-Andriesabdij Zevenkerken. Met dom Théodore Nève van uitdaging tot uitdaging, Tielt, 2002
  • L. STORME e.a., 900 jaar Sint-Andriesparochie, De Windroos, Beernem.
  • Daniël GLAS, Van den Grooten Oorlog in de abdij van Zevenkerken, in: Brugge die Scone, 2015.