Evangelische Volkspartij (Nederland)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Evangelische Volkspartij
Cathy Ubels in 1982
Cathy Ubels in 1982
Geschiedenis
Opgericht 7 maart 1981
Opheffing 1990 samengegaan,
maart 1991 formeel
Fusie van Evangelische Progressieve Volkspartij , CDA (deels) en Anti-Revolutionaire Partij
Opgegaan in GroenLinks
Algemene gegevens
Actief in Nederland
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

De Evangelische Volkspartij (EVP) was een Nederlandse politieke partij. De EVP kwam in 1981 voort uit het samengaan van de in januari 1978 opgerichte Evangelische Progressieve Volkspartij (EPV), een deel van de CDA-Werkgroep "Niet Bij Brood Alleen" en progressieve leden van de Anti-Revolutionaire Partij. De oprichting van de EVP vond op 7 maart 1981 plaats te Dronten. In 1982 werd Cathy Ubels (een voormalig gemeenteraadslid van de ARP en het CDA) voor de EVP in de Tweede Kamer gekozen.

In tegenstelling tot de andere christelijke partijen in de Tweede Kamer was de EVP uitgesproken progressief en werkte van het begin af samen met andere linkse partijen, met name met de PPR en de PSP. In oktober 1981 trad de EVP uit het overleg tussen progressieve partijen omdat toen ook de CPN deel uit ging maken van dit overleg. Later trad de EVP weer toe tot het overleg.

Beginselen[bewerken]

De EVP was een progressief-christelijke partij. Als ideoloog van de partij gold de econoom en hoogleraar Bob Goudzwaard, hoewel deze nimmer lid werd van de EVP. Goudzwaard, tussen 1967 en 1971 Tweede Kamerlid voor de ARP en in 1977 de belangrijkste auteur van het CDA-verkiezingsprogramma "Niet bij brood alleen", was de architect van het door de EVP omarmde concept van de 'economie van het genoeg'. Speerpunten van de EVP waren verder: een strikt (atoom)pacifistisch beleid, heroverweging van het Nederlandse NAVO-lidmaatschap, invoering van een wettelijk maximum inkomen ter hoogte van vijf maal het bruto minimumloon, sluiting van kerncentrales en het streven naar "gerechtigheid, vrede en solidariteit". Op ethisch vlak volgde de EVP vaak de andere progressieve partijen (onder meer in opvattingen over homoseksualiteit en euthanasie). Men probeerde de boodschap van het Evangelie te combineren met een radicale en progressieve invalshoek. In die zin kan de EVP beschouwd worden als een opvolger van de vooroorlogse Christelijk-Democratische Unie, die in 1946 opging in de Partij van de Arbeid.

Parlementaire vertegenwoordiging[bewerken]

De EVP nam tussen 1981 en 1986 drie maal deel aan Tweede Kamerverkiezingen. Daarbij werden de volgende uitslagen geboekt:

Jaar stemmen Percentage Lijsttrekker
1981 45.189 0,52 Rien Westrate
1982 56.466 0,69 Cathy Ubels
1986 21.998 0,24 Cathy Ubels

Alleen in 1982 werd een zetel behaald, die werd ingenomen door Cathy Ubels.

In 1982 (alleen in Friesland) en in 1987 (alleen in Zuid-Holland) nam de partij deel aan verkiezingen voor de Provinciale Staten. Er werden geen zetels behaald.

Een prominent lid van de EVP was generaal b.d. Chiel von Meijenfeldt, die zowel bij de Tweede-Kamerverkiezingen van 1982 als die van 1986 als nummer twee op de kandidatenlijst stond. Over Von Meyenfeldt werd in 1997 bekend dat hij in de jaren tachtig een belangrijke informant was van de Oost-Duitse Staatssicherheitsdienst.

GroenLinks[bewerken]

Bij de Tweede-Kamerverkiezingen van september 1989 vormde de EVP samen met de PPR, de PSP en de CPN één lijst onder de naam GroenLinks. In 1990 ging de EVP definitief op in de nieuwe partij GroenLinks en in maart 1991 werd de EVP formeel opgeheven. Links-christelijke idealen binnen de partij worden sindsdien uitgedragen door het platform De Linker Wang, dat binnen GroenLinks actief is. Binnen GroenLinks was Hans Feddema een prominent vertegenwoordiger van de EVP.

Partijorgaan[bewerken]

Het partijblad droeg de naam EVP Info (1981-1990).

Literatuur[bewerken]

Zie ook[bewerken]