Gewone kousebandslang

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gewone kousebandslang
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2007)
Ondersoort Thamnophis sirtalis similis, exemplaar uit Levy County, Florida.
Ondersoort Thamnophis sirtalis similis, exemplaar uit Levy County, Florida.
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Reptilia (Reptielen)
Orde: Squamata (Schubreptielen)
Onderorde: Serpentes (Slangen)
Superfamilie: Colubroidea
Familie: Natricidae (Waterslangen)
Geslacht: Thamnophis
Soort
Thamnophis sirtalis
(Linnaeus, 1758)
Afbeeldingen Gewone kousebandslang op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Gewone kousebandslang op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Reptielen

De gewone kousebandslang[2] (Thamnophis sirtalis) is een slang uit de familie waterslangen (Natricidae). De soort behoorde lange tijd tot de familie gladde slangen (Colubridae), maar dit werd in 2013 herzien.[3]

De kousebandslang heeft een zeer groot verspreidingsgebied en komt voor in een groot deel van voornamelijk oostelijk Noord-Amerika. De slang leeft in delen van Canada, de Verenigde Staten en Mexico en is ook aangetroffen op de Bahama's. Het is een waterminnende soort die wel als de Amerikaanse tegenhanger van de in Europa levende ringslang wordt gezien.

De gewone kousebandslang leeft voornamelijk van amfibieën zoals kikkers, vissen en ongewervelden zoals wormen. Belangrijke vijanden zijn grote roofvissen, schildpadden, zoogdieren en vogels.

De slang is populair in de dierenhandel vanwege de afstekende kleuren en de weinige eisen die gesteld worden aan een leven in gevangenschap. De gewone kousebandslang wordt beschouwd als een algemene soort die niet wordt bedreigd.

Naamgeving[bewerken]

De gewone kousebandslang dankt zijn Nederlandstalige naam aan de lengtestrepen over het lichaam, die enigszins doen denken aan een kouseband.[4]

Ook in andere talen wordt eenzelfde naam gebruikt, zoals het Duitse 'gewöhnliche strumpfbandnatter', het Spaanse 'serpiente de jarretera' en het Engelse 'garter snake'. In de Engelse taal wordt daarnaast de naam San Francisco kousebandslang gebruikt voor de soort.[1]. Deze naam wordt echter ook specifiek gebruikt voor de ondersoort Thamnophis sirtalis tetrataenia.[5]

De wetenschappelijke naam Thamnophis sirtalis betekent letterlijk vertaald "struikslang (thamno-ophis) die op een kousenband lijkt (sirtalis)".[6]

Verspreiding en habitat[bewerken]

De gewone kousebandslang leeft vaak in vochtig grasland.

De gewone kousebandslang komt voor in het Nearctisch gebied, meer specifiek in delen van Noord-Amerika. De slang leeft in de landen Canada, de Verenigde Staten, Mexico en de eilandengroep de Bahama's. Het is de meest voorkomende slang in de Verenigde Staten en ontbreekt daar alleen in het westen van het land en in uitgesproken woestijngebieden. In delen van de VS is de gewone kousebandslang net zo algemeen en bekend als de ringslang is in westelijk Europa. Het verspreidingsgebied van de kousebandslang is zeer groot en er zijn verschillende geografische variaties die als aparte ondersoorten worden beschouwd. Deze ondersoorten verschillen niet alleen in verspreidingsgebied maar ook in uiterlijk en gedrag.

In Canada komt de slang voor in de volgende provincies enterritoria: Alberta, Manitoba, New Brunswick, Northwest Territories, Ontario, Prins Edwardeiland en Saskatchewan.

In de Verenigde Staten komt de slang voor in de staten Alabama, Alaska, Arkansas, Californië, Colorado, Connecticut, Delaware, Florida, Georgia, Idaho, Illinois, Indiana, Iowa, Kansas, Kentucky, Louisiana, Maine, Maryland, West Virginia, Massachusetts, Michigan, Minnesota, Mississippi, Missouri, Montana, Nebraska, Nevada, New Hampshire, New Jersey, New York, New Mexico, North Carolina, North Dakota, Ohio, Oklahoma, Oregon, Pennsylvania, Rhode Island, South Carolina, South Dakota, Tennessee, Texas, Utah, Vermont, Virginia, Washington, West Virginia, Wisconsin en Wyoming.[3]

In Mexico komt de slang alleen voor in een klein gebied in noordwestelijk Chihuahua.[1]
Ook op de Bahama's komt de kousebandslang voor, de soort is hier aangetroffen sinds 1998.[3] Er zijn slechts enkele waarnemingen bekend. Er zijn ook nog nooit broedende exemplaren waargenomen.[7]

Habitat[bewerken]

De gewone kousebandslang kan worden aangetroffen vaan laaglanden op zeeniveau tot meer dan 2500 meter boven zeeniveau. Het oppervlak van het verspreidingsgebied van de kousebandslang wordt geschat op meer dan 2,5 miljoen vierkante kilometer, dit is ruim 65 keer de grootte van Nederland.[8] Vanwege het enorme areaal is de slang weinig gespecialiseerd en komt in en groot aantal habitats voor. Er is wel een grote voorkeur voor vochtige gebieden. Net als veel andere waterslangen is de gewone kousebandslang voornamelijk bij het water te vinden.[9]

Bekende leefgebieden zijn graslanden, moerassen, oevers van meren en rivieren, greppels, prairies, heuvels en bosranden. Ook in door de mens aangepaste landschappen zijn geschikt, zoals tuinen, stadsparken, oevers van grote vijvers en braakliggende gronden. In sommige streken zijn de dieren sterker aan water gebonden dan in andere gebieden. In de drogere gebieden in het westen van de Verenigde Staten ontbreekt deze waterminnende soort volledig.

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

Sommige ondersoorten hebben felle kleuren, de slang is echter niet giftig.

Het lichaam van de slang is relatief lang omdat de slang opmerkelijk dun is. De totale lichaamslengte van de gewone kousebandslang bedraagt lichaamslengte bedraagt ongeveer 40 tot 70 cm, sommige exemplaren kunnen langer worden tot 1,3 meter. De lichaamslengte varieert enigszins per ondersoort, zo wordt Thamnophis sirtalis dorsalis meestal 46 tot 71 centimeter met uitschieters tot 131 cm. De ondersoort Thamnophis sirtalis parietalis bereikt een iets kleinere lengte en bereikt een lengte van 41 tot 66 cm en wordt maximaal 121 cm lang.[10] Mannetjes blijven gemiddeld kleiner dan de vrouwtjes en hebben ook een dunner lichaam. Mannetjes hebben daarnaast een verhoudingsgewijs langere staart en een verdikking aan de cloaca die wordt veroorzaakt door de aanwezigheid van de hemipenis. De mannetjes hebben ook een iets smallere kop in vergelijking met de vrouwtjes.[11]

De lichaamskleur van de gewone kousebandslang is zeer variabel en kan uiteenlopen van rood tot bruin en donkerbruin of geel tot groen of grijsachtig tot geheel zwart of deels blauw. Kousebandslangen hebben meestal duidelijk zichtbare lengtestrepen over het gehele lichaam, van de achterzijde van de kop tot de staartpunt. De strepen zijn soms onderbroken of bestaan uit een rij vlekken. De kleur van deze strepen wijkt af van de basiskleur. De strepen kunnen ook wit, helder geel, fel groen, donkerbruin of blauw van kleur zijn. Vaak zijn drie strepen in de lengte aanwezig, één op het midden van de rug en een streep op iedere flank van de slang. Soms ontbreken de flankstrepen en ook exemplaren die in het geheel geen strepen hebben komen voor. Tussen de lengtestrepen zijn vaak twee rijen zwarte vlekken aanwezig die alternerend zijn; ze staan niet direct tegenover elkaar maar zijn afwisselend gepositioneerd. Soms zijn de vlekken bijna vierkant zodat ze een schaakbordpatroon vormen. De vlekken kunnen echter ook versmelten zodat ze dwarsbanden vormen tussen de lengtestrepen.[9]

Verschillende ondersoorten van de gewone kousebandslang vertonen melanisme, dit wil zeggen dat de huidskleur geheel zwart is. Bij de slangen komt dit wel vaker voor, soorten die in berggebieden leven zijn soms melanisch omdat de temperatuur lager is. Een zwarte kleur neemt namelijk meer warmte op dan een lichtere kleur. Hierdoor kan de slang in koudere gebieden beter overleven. Ook bij de ondersoort Thamnophis sirtalis sirtalis is melanisme beschreven. Vooral rond het Eriemeer komen relatief veel melanische exemplaren voor.[10]

De schubben op de huid zijn niet glad en maar sterk gekield.[5] De buikschubben zijn wel glad en altijd groenachtig, grijs, wit of gelig van kleur. Soms is een patroon van kleine zwarte vlekjes aanwezig op de buikschubben. De anaalschub is ongedeeld, wat een belangrijk onderscheidend kenmerk is met een aantal slangen uit andere geslachten die uiterlijk sterk op kousebandslangen lijken. Soorten uit het geslacht Regina bijvoorbeeld hebben altijd een dubbele anaalschub. De schubben op de kop zijn donkerder gekleurd, bij de exemplaren met een lichtere rugstreep eindigt deze streep achter de kop. Vaak is de streep aan de voorzijde voorzien van een donkere omzoming die eindigt in een punt naar voren. Aan de voorzijde van deze punt zijn vaak twee zeer kleine, gelige vlekjes aanwezig.

De gewone kousebandslang heeft een relatief smalle kop die slechts iets breder is dan de nek. De snuitpunt is spits en kan worden gebruikt om regenwormen op te graven. De ogen van de slang zijn relatief groot, de pupil is altijd rond van vorm.[5]

Dagactiviteit en thermoregulatie[bewerken]

De gewone kousebandslang is een goede zwemmer.

De gewone kousebandslang is voornamelijk overdag actief, bij hogere temperaturen in de zomer is de slang voornamelijk in de ochtend en de namiddag op jacht. Van de gewone kousebandslang is bekend dat bij heet weer ook 's nachts naar voedsel gezocht wordt. Van andere kousebandslangen is een dergelijk gedrag niet bekend. In de zuidelijke delen van het verspreidingsgebied is de slang het gehele jaar actief, maar in het koelere noorden van het areaal wordt een winterslaap gehouden.

De lengte van de winterslaap is afhankelijk van de duur van de koudere perioden. Van de gewone kousebandslang is bekend dat de lichaamscellen een stof bevatten die de vorming van ijskristallen belemmert. IJskristallen beschadigen de lichaamscellen maar de slang heeft een hoge tolerantie voor bevriezing. Bij heel koude temperaturen kan tot veertig procent van de celvloeistoffen enige tijd in ijs veranderen zonder dat de slang sterft.[5]

Voor de winterslaap worden vaak gemeenschappelijke holen gebruikt, waarbij de dieren in grote groepen kunnen worden aangetroffen. De slangen liggen dan met tientallen of meer dicht op elkaar in een hol. In sommige streken zijn er te weinig holen die diep genoeg zijn om de kou te overleven zodat de dieren wel samen moeten overwinteren. Het gezamenlijk overwinteren heeft ook als voordeel dat de individuele dieren minder water verliezen door transpiratie omdat de lichamen deels tegen elkaar aan liggen. Hierdoor zijn de slangen ook beter geïsoleerd en treed minder warmteverlies op. Met name kleinere slangen zoals de kousebandslang verliezen relatief veel water door het kleine en relatief dunne en langwerpige lichaam. Gedurende de winterslaap kan het ook voorkomen dat de holen volledig onder water lopen en de slangen zich geheel onder water bevinden. Ze bewegen dan niet meer en gebruiken zo min mogelijk zuurstof. De benodigde zuurstof voor de basale lichaamsprocessen wordt opgenomen door de huid uit het omringende water.[12]

Meestal worden niet meer dan 150 exemplaren in een winterkwartier aangetroffen, maar van sommige schuilplaatsen is bekend dat er 8000 tot 10.000 exemplaren kunnen worden gevonden. Naast ondergrondse holen worden ook verlaten mierennesten gebruikt als overwinteringsplaats. De gewone kousebandslang wordt meestal samen met andere soorten gevonden in het winterkwartier, vaak met de roodbuikslang (Storeria occipitomaculata) en de gladde grasslang (Opheodrys vernalis).[12]

In de lente worden de slangen weer actief en verlaten hun ondergrondse winterkwartieren. In noordelijke gebieden komen de slangen soms al tevoorschijn als er nog sneeuw op de grond ligt. De ondersoort Thamnophis sirtalis fitchi is de noordelijkst bekende vorm. Deze ondersoort is te vinden tot in uiterst zuidelijk Alaska en is een de enige slangensoort die in deze staat voorkomt. Deze ondersoort is ook een van de meest noordelijkst levende slangen ter wereld.

Voedsel en vijanden[bewerken]

Op het menu staan voornamelijk kikkers en vissen, afgebeeld is een exemplaar dat een buitgemaakte pad opeet.

De gewone kousebandslang is een goede zwemmer die voornamelijk op kikkers en padden jaagt. Ook salamanders, kikkervisjes, kleine vissen en regenwormen worden wel gegeten. Daarnaast maken andere dieren deel uit van het menu, zoals ongewervelden, kleine zoogdieren, nestjonge vogels en aas.[10] Soms worden de slangen in getijdenpoeltjes aangetroffen waar ze op kleine zeevissen jagen.

De slang is een uitstekende zwemmer en foerageert vaak zwemmend in het water langs de oevers. Vaak worden voornamelijk kikkers en vissen gegeten. Ook op het land wordt wel gejaagd, zoals op regenwormen. De slang zoekt dan naar een hopje uitwerpselen en boort zijn snuit in het hol van de regenworm om deze buit te maken.[9]

De gewone kousebandslang is een van de weinige slangen die op de westamerikaanse watersalamanders uit het geslacht Taricha jaagt. Deze zeer giftige salamanders worden door andere slangen sterk vermeden vanwege de extreme giftigheid.[12] Prooidieren worden niet gewurgd en worden ook niet gedood door het weinig giftige speeksel van de slang, ze worden levend en in één keer doorgeslikt. Het komt wel eens voor dat de slang zijn prooi weer uitspuugt, deze brengt het er dan vaak levend vanaf.

De natuurlijke vijanden van de kousebandslang zijn grote vissen, andere slangen zoals de melkslang, schildpadden zoals de bijtschildpad, roofvogels en rovende zoogdieren zoals vossen. Ook huisdieren kunnen de slang doden. Jongere exemplaren hebben te vrezen van de Amerikaanse brulkikker (Lithobates catesbeianus), dit is een grote kikker die tot 15 cm lang wordt.

De gewone kousebandslang probeert weg te vluchten bij gevaar. Het is een schuwe soort die bij de minste verstoring wegvlucht. Als een slang wordt opgepakt zal deze een vloeistof uit de anaalklieren laten lopen om af te schrikken. Deze vloeistof stinkt behoorlijk en heeft een weeïge geur. Van veel exemplaren is bekend dat ze zich niet verzetten tegen hantering, maar sommige dieren zullen fel van zich af bijten. Het speeksel van de slang bevat giftige verbindingen die waarschijnlijk een rol spelen bij het verlammen van een buitgemaakte prooi. Het gif is voor mensen echter ongevaarlijk.

Voortplanting en ontwikkeling[bewerken]

In de lente komen de slangen in groepen voor.

Van een aantal ondersoorten, zoals Thamnophis sirtalis parietalis, is beschreven dat de dieren massaal in winterslaap gaan en het eerst volgende jaar tegelijk tevoorschijn komen om te paren. Gedurende deze tijd kunnen grote hoeveelheden slangen worden aangetroffen. De mannetjes komen vaak het eerst uit het hol, en zonnen om zich op te warmen. Ze blijven echter in de buurt van het winterkwartier om de vrouwtjes op te wachten. De vrouwtjes komen later uit het hol en verspreiden geurstoffen die feromonen worden genoemd. Iedere soort kousebandslang heeft soortspecifieke feromonen, zodat de mannetjes niet worden aangetrokken door een vrouwtje van een andere soort.[12] Deze oefenen een grote aantrekkingskracht uit op de mannetjes, die zich vaak in groepen rond een vrouwtje verzamelen.

De mannetjes tolereren elkaars aanwezigheid en zijn onderling niet agressief. Ze vormen vaak een kluwen rond een vrouwtje en proberen met haar te paren. Uiteindelijk paart één mannetje met het vrouwtje door contact te maken met zijn cloaca. De paring duurt ongeveer 15 tot 20 minuten. Na de copulatie laat het mannetje een soort 'plug' achter in de cloaca van het vrouwtje welke bestaat uit een wasachtige stof. Deze plug voorkomt dat andere mannetjes kunnen paren en als het vrouwtje eenmaal gepaard heeft verlaten de mannetjes haar op zoek naar andere vrouwtjes. Omdat de plug ook geurstoffen bevat weten de andere mannetjes dat een paarpoging onsuccesvol zal zijn.[12]

De vrouwtjes zijn levendbarend, de jongen komen al in het lichaam uit het ei en krijgen voedsel via het bloed van de moeder. Ook worden afvalstoffen van de zich ontwikkelende embryo's op deze wijze afgevoerd. Een vrouwtje heeft een draagtijd van twee tot drie maanden. Het aantal jongen varieert sterk, veel exemplaren produceren zes tot twaalf jongen per seizoen. Er zijn echter ook worpen van 40 of zelfs wel 80 jongen bekend.
In het noordelijke deel van het verspreidingsgebied hebben de vrouwtjes niet genoeg tijd om ieder jaar jongen te produceren omdat de zomers korter zijn. Ze hebben maar drie maanden per jaar waarin het warm genoeg is om actief te kunnen bewegen. In dergelijke koele streken worden om het jaar jongen geproduceerd.[12]

De juvenielen komen uiteindelijk geheel ontwikkeld ter wereld. Ze zitten nog wel in een dun vliesje maar hier breken ze vrijwel direct uit.[13] Pasgeboren jongen hebben een lichaamslengte die varieert tussen 12,5 en 23 centimeter.[9] De jongen blijven de eerste uren tot dagen bij de moeder in de buurt maar er is geen vorm van broedzorg bekend.[14] Na vier of vijf dagen vindt de eerste vervelling plaats en pas dan gaan ze op zoek naar voedsel.[13]

De jongen zijn na twee tot vier jaar volwassen waarna ze zich kunnen voortplanten. De mannetjes worden iets eerder volwassen dan de vrouwtjes. De meeste jongen vallen ten prooi aan vijanden en de gemiddelde levensverwachting in het wild is ongeveer twee jaar. Sommige exemplaren kunnen echter meer dan tien jaar oud worden in het wild. Van in gevangenschap gehouden dieren is bekend dat een leeftijd van 20 jaar kan worden bereikt.[14]

Relatie met de mens[bewerken]

De ondersoort Thamnophis sirtalis tetrataenia wordt sterk bedreigd, afgebeeld is een exemplaar in de dierentuin Kölner Zoo.

De habitat van de gewone kousebandslang neemt af door verstedelijking en vervuiling als gevolg van menselijke activiteiten. Daarnaast worden veel exemplaren gevangen voor de handel in exotische dieren wat de populaties drukt. Omdat de gewone kousebandslang een erg groot verspreidingsgebied heeft en in grote delen van het areaal algemeen voorkomt wordt de soort door natuurbeschermingsorganisaties als 'niet bedreigd' beschouwd (Least Concern of LC).[1]

Dit geldt echter niet voor alle ondersoorten. Een voorbeeld is de ondersoort Thamnophis sirtalis tetrataenia, deze is juist sterk bedreigd en komt in een klein gebied voor rond de stad San Francisco. Tegenwoordig is de slang uiterst zeldzaam geworden en staat sinds 1967 op de rode lijst van de US Fish and Wildlife Service.

In gevangenschap[bewerken]

De gewone kousebandslang is een van de populairste soorten slangen in de handel in exotische dieren. De soort is geheel ongevaarlijk, is gemakkelijk in gevangenschap te kweken en wordt beschouwd als een typische beginnerssoort. Vooral de ondersoort Thamnophis sirtalis parietalis wordt wel gehouden. De slang wordt niet erg groot, is niet giftig en wordt beschouwd als decoratief vanwege de bonte lichaamskleuren. Daarnaast is de gewone kousebandslang relatief gemakkelijk in leven te houden. Wildvangdieren willen nog wel eens blazen en bijten en ook het laten lopen van een muskusachtige vloeistof komt voor. Ze wennen echter snel en zijn dan in de regel niet agressief.

De slang stelt weinig eisen aan zijn omgeving, de aanwezigheid van een waterbak heeft een voorkeur maar het mag niet vochtig worden in het terrarium. Een permanent hoge luchtvochtigheid leidt tot huidproblemen en irritatie aan de luchtwegen.[13] Goede ventilatie is dus belangrijk maar er mag geen tocht ontstaan want dit is eveneens schadelijk.[11]

De kousebandslang kan gevoerd worden met vissen en regenwormen, in het wild eten ze ook vaak kikkers maar in Nederland is het verboden om kikkers te vangen, laat staan ze te voeren. De vissen moeten geheel worden aangeboden inclusief graat en ingewanden. Ook dode muizen kunnen worden aangeboden, maar deze moeten worden voorzien van een vissengeur, bijvoorbeeld door ze langs een vis te strijken.[13] Uiteindelijk kan ook kattenvoer gegeven worden, mits het voorzien is van een visgeur.[11]

Taxonomie en indeling[bewerken]

De slang werd voor het eerst beschreven door Carolus Linnaeus in 1758. Oorspronkelijk werd de naam Coluber Sirtalis gebruikt, waarbij de soortnaam nog met een hoofdletter is gespeld. Later werd de gewone kousebandslang tot andere geslachten geregend, zoals het niet langer erkende geslacht Eutainia. In 1985 werd de kousebandslang door Robert Cyril Stebbins in het geslacht Thamnophis geplaatst.

De gewone kousebandslang behoorde lange tijd tot de familie van de gladde slangen (Colubridae) en de onderfamilie waterslangen (Natricinae). In veel literatuur wordt deze status nog vermeld. Tegenwoordig echter wordt de voormalige onderfamilie van de waterslangen als een volwaardige familie gezien.

Het geslacht van de kousebandslangen (Thamnophis) waartoe deze soort behoort telt 34 verschillende soorten. De meeste soorten zijn vrij onbekend en komen in een relatief klein verspreidingsgebied voor. Een voorbeeld is de soort Thamnophis atratus, die endemisch is in de Verenigde Staten en alleen voorkomt in de kuststrook van de staten Californië en Oregon. De soort Thamnophis elegans daarentegen komt voor in een groot deel van het westen van de Verenigde Staten.

Ondersoorten[bewerken]

Veel ondersoorten zijn gebaseerd op de indeling van de kleuren en strepen van het lichaam. Uit recentelijke studies blijkt dat er een grote kleurvariatie is binnen de verschillende ondersoorten, die regelmatig overlappen. Vermoedelijk zijn een aantal ondersoorten feitelijk variaties binnen een bepaald gebied, een voorbeeld is Thamnophis sirtalis semifasciatus. Ook van andere ondersoorten wordt een onderscheid op basis van de huidskleur in twijfel getrokken.[3] In de onderstaande tabel zijn een eventuele afbeelding, de naam en het verspreidingsgebied van de huidige ondersoorten weergegeven.

Ondersoorten van de gewone kousebandslang
Afbeelding Naam Verspreiding
Thamnophis sirtalis annectens.jpg Thamnophis sirtalis annectens
(Brown, 1950)
Centraal- oostelijk Texas en noordelijk Texas tot in noordelijke staten
Thamnophis sirtalis concinnus - Silver Falls SP Oregon.jpg Thamnophis sirtalis concinnus
(Hallowell, 1852)
Oregon en Washington, VS
Afbeelding gewenst Thamnophis sirtalis dorsalis
(Baird & Girard, 1853)
Een verticale band in het midden van de staat New Mexico
Afbeelding gewenst Thamnophis sirtalis fitchi
(Fox, 1951)
Westen van de VS
Garter snake (Marshal Hedin).jpg Thamnophis sirtalis infernalis
(Blainville, 1835)
Californië, VS
Afbeelding gewenst Thamnophis sirtalis lowei
(Tanner, 1988)
Chihuahua, Mexico
Thamnophis sirtalis pallidulus 01.jpg Thamnophis sirtalis pallidulus
(Allen, 1899)
Zuidoostelijk Canada
Parietalis.JPG Thamnophis sirtalis parietalis
(Say, 1823)
Noordoostelijke deel van de VS en zuidoostelijk Canada
Afbeelding gewenst Thamnophis sirtalis pickeringii
(Baird & Girard, 1853)
Washington, VS
Afbeelding gewenst Thamnophis sirtalis semifasciatus
(Cope, 1892)
Gebied rondom de stad Chicago
Flickr - ggallice - Bluestripe garter snake (1).jpg Thamnophis sirtalis similis
(Rossman, 1965)
Een smalle strook aan de noordelijke westkust van Florida
Eastern Garter Snake.jpg Thamnophis sirtalis sirtalis
(Linnaeus, 1758)
Een groot deel van het oosten van de VS
Thamnophis sirtalis tetrataenia 070901.jpg Thamnophis sirtalis tetrataenia
(Cope, 1875)
Zeer klein gebied ten zuiden van de stad San Francisco


Synoniemen[bewerken]

De wetenschappelijke naam is in het verleden verschillende malen veranderd. Zowel de gewone kousebandslang als soort als wel de verschillende ondersoorten zijn in de literatuur onder verschillende namen bekend. In de onderstaande tabel zijn de synoniemen van zowel de soort als van de ondersoorten weergegeven.

Externe links[bewerken]

  • (nl) - Kousebandslangen.nl - Nederlandstalige website over verschillende kousebandslangen met veel afbeeldingen.

Bronvermelding[bewerken]

Referenties

  1. a b c d (en) Gewone kousebandslang op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. Bernhard Grzimek, Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen, Kindler Verlag AG, 1971, Pagina 470 ISBN 90 274 8626 3.
  3. a b c d Peter Uetz & Jakob Hallermann. The Reptile Database – Thamnophis sirtalis
  4. Landelijk InformatieCentrum Gezelschapsdieren. Over het houden van huisdieren - Kousebandslang -
  5. a b c d Chris Mattison, Snake: The Essential Visual Guide to the World of Snakes, DK Publishing, 1999, Pagina 11, 100 - 103 ISBN 978 0 7566 1365 5.
  6. Hikers Notebook. Common Garter Snake - Thamnophis sirtalis
  7. Adrian Hailey, Byron Wilson & Julia Horrocks. Conservation of Caribbean Island Herpetofaunas Volume 2: Regional Accounts of the West Indies
  8. Encyclopedia of Life. Thamnophis sirtalis
  9. a b c d Arkive. Common garter snake (Thamnophis sirtalis)
  10. a b c Roger Conant en Joseph T Collins, Reptiles and Amphibians of Eastern/Central and North-America, Houghton Mifflin, 1998, Pagina 310 - 315 ISBN 0 395 90 452 8.
  11. a b c Eugène Bruins, Terrarium Encyclopedie, Rebo Productions, 1999, Pagina 253 - 255 ISBN 90 366 1176 8.
  12. a b c d e f David Alderton, Valerie Davis & Chris Mattison, Snakes and Reptiles of the World, Grange Books, 2007, 2007, Pagina 136 - 141 ISBN 978-1-84013-919-8.
  13. a b c d Robert Davies & Valerie Davies, Reptielen en Amfibieën, Uitgeverij Tirion, 1997, Pagina 121,122 ISBN 90 5210316-X.
  14. a b Animal Diversity Web. Thamnophis sirtalis - Common Garter Snake

Bronnen

  • (en) - Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Thamnophis sirtalis - Website Geconsulteerd 6 juli 2014
  • (en) - Arkive - Common garter snake (Thamnophis sirtalis) - Website
  • (nl) - Bernhard Grzimek - Het leven der dieren deel VI :Reptielen - Pagina 470 - Kindler Verlag AG - 1971 - ISBN 90 274 8626 3
  • (en) - Roger Conant en Joseph T Collins - Reptiles and Amphibians of Eastern/Central and North-America – Pagina 310-315 - Houghton Mifflin – 1998 – ISBN 0 395 90 452 8
  • (en) - Animal Diversity Web - Thamnophis sirtalis - Common Garter Snake - Website
  • (nl) - Robert Davies & Valerie Davies - Reptielen en Amfibieën (1997) - Pagina 121,122 - Uitgeverij Tirion - ISBN 90 5210316-X
  • (en) - Chris Mattison - Snake: The Essential Visual Guide to the World of Snakes - Pagina 11, 100-103 - DK Publishing - 1999 - ISBN 978 0 7566 1365 5
  • (nl) - Eugène Bruins - Terrarium Encyclopedie (1999) - Pagina 253-255 - Rebo Productions - ISBN 90 366 1176 8
  • (en) - David Alderton, Valerie Davis & Chris Mattison - Snakes and Reptiles of the World (2007) - Pagina 136-141 - Grange Books - ISBN 978-1-84013-919-8