Bijtschildpad
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Bijtschildpad IUCN-status: Niet geëvalueerd (2008) |
|||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
| Soort | |||||||||||||||
| Chelydra serpentina Linnaeus, 1758 |
|||||||||||||||
 Afbeeldingen Bijtschildpad |
|||||||||||||||
 Informatie over Bijtschildpad |
De bijtschildpad of bijtchelydra (Chelydra serpentina) is een schildpad uit de familie bijtschildpadden (Chelydridae). Twee voormalige ondersoorten worden sinds recentelijk (2007) als volwaardige soort gezien: Chelydra acutirostris en Chelydra rossignonii.
Inhoud |
[bewerken] Kenmerken
De bijtschildpad is een grote, grof gebouwde schildpad, met stevige, korte poten en een kleine dikke staart. De kop lijkt vrijwel alleen te bestaan uit de enorme kaken. Het schild of carapax wordt maximaal 50 centimeter lang en het gewicht is dan bijna 30 kilo. De ogen zijn klein en hebben vaak een ster-achtig patroon. De ledematen kunnen niet in het schild worden teruggetrokken. Het schild is enigszins bulterig met een stervormig reliëf en naar achteren staande stekels op het schild. Bij oudere dieren vervagen deze kenmerken. De bijtschildpad is te onderscheiden van de alligatorschildpad (Macrochelys temminckii) doordat deze laatste soort een duidelijk ananas-achtig reliëf op het schild heeft, en de ogen iets meer naar buiten staan.
[bewerken] Voedsel
De bijtschildpad leeft in zoet water en soms in brak water, waar hij voornamelijk aas eet, maar ook actief jaagt op vissen, kikkers, kleine zoogdieren en voor een klein deel bestaat het menu uit waterplanten. In de praktijk eet de schildpad alles wat beweegt, ook dieren die in het water zijn gevallen zijn een potentiële prooi en zelfs watervogels die tot tien keer groter zijn worden aangevallen. Deze soort is in Florida gevreesd omdat ook badende mensen worden aangevallen waarbij tenen of grotere delen van de voet kunnen worden afgebeten. Dit berust op een vergissing van het dier.
[bewerken] Verspreiding
Deze schildpad leeft van nature in vrijwel heel Noord- en Midden-Amerika, van het zuiden van Canada tot aan Ecuador, en komt ook voor in grote delen van de Verenigde Staten. In de Benelux kan een losgelaten bijtschildpad goed overleven in sloot, vijver of plassengebied. Het dier kan in de vrije natuur een hoge leeftijd bereiken en erg groot worden. Voor de eigenaar kan dit een gemakkelijke manier zijn om van dit huisdier af te komen. Hoewel de schildpad in Nederland ook daadwerkelijk in de natuur is gezien, kan de soort zich hier waarschijnlijk niet handhaven. Dit komt omdat de bijtschildpad eierleggend is, en de eieren zich in meer gematigde gebieden niet kunnen ontwikkelen.
Natuurliefhebbers zijn doorgaans minder gecharmeerd van het vrijlaten van dit dier omdat zij een exoot als onnatuurlijk beschouwen. Het vrijlaten van exoten is om die reden verboden maar dit verbod is in praktijk moeilijk te handhaven. Soms onderneemt men pogingen om een vrijgelaten bijtschildpad te vangen maar dat blijkt meestal erg moeilijk.
[bewerken] Gevaren voor de mens
Schildpadden worden wel eens als vreedzame wezens gezien maar bijtschildpadden hebben krachtige kaken waarmee ze stevig kunnen bijten. Ook mensen moeten oppassen: een chelydra kan ernstige verwondingen veroorzaken, zoals amputaties van tenen of zelfs een complete hand. Een extra gevaar is de nek die snel en vrij ver uitgestoken kan worden waardoor de happende bek een groter bereik heeft dan wordt verwacht. Chelydra's duiken wel eens op in de handel in exotische dieren maar zijn ongeschikt om thuis te houden omdat ze niet klein blijven zoals de roodwangschildpad (Pseudemys scripta elegans). Een exemplaar dat de 30 centimeter is gepasseerd is een gevaar voor huisdieren of kinderen.
[bewerken] Waarnemingen in Nederland
In de uiterwaarden van de IJssel bij de plaats Olst werd begin augustus 2005 een volwassen schildpad uit het water gevist door stratenmakers. Het 40-centimeter lange exemplaar werd naar de schildpaddenopvang in Almelo gebracht. Een persoon werd bij het verplaatsen gebeten door de schildpad en moest zich laten behandelen. Eind oktober 2006 is er ook nog een volwassen exemplaar gevangen die zich ophield in de Alblasserwaard. Deze bijtschilpad is overgebracht naar de Delftse reptielen zoo Serpo en wordt in de volksmond "Billy Bijtgraag" genoemd. Voorbijgangers hebben op 12 augustus 2008 langs de A2 bij het Limburgse Geleen een gevaarlijke bijtschildpad gevonden. Het gaat om een relatief groot exemplaar van zeventig centimeter.
[bewerken] Trivia
Deze schildpad heeft waarschijnlijk model gestaan voor Bowser, één van de geduchte tegenstanders in het nintendo spel Mario bros
[bewerken] Externe links
Bronnen, noten en/of referenties:
