Lijst van geschorste Formule 1 Grands Prix

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een rode vlag wordt gezwaaid om te laten zien dat de race ongepland wordt gestopt, wat meestal gebeurt uit veiligheidsredenen.

Dit is een lijst van Formule 1 Wereldkampioenschap Grands Prix die vroegtijdig zijn gestopt. Het schorsen van een race wordt gedaan met behulp van het zwaaien van een rode vlag. Dit wordt gedaan wanneer er een ongeluk is gebeurd en/of de condities op de baan dusdanig dat het te gevaarlijk is geworden om verder te racen. De vlaggen worden toonbaar gemaakt door baancommissarissen. Ook wordt er sinds 2007 met behulp van GPS een waarschuwingssignaal afgegeven in de cockpit van de coureur. Wanneer een race wordt geschorst, wordt de pitstraat afgesloten en moeten alle auto's rustig naar de startplek terugrijden zonder in te halen.

Vanaf 2005 wordt een race hervat vanachter de safety car, die het veld voor één ronde leidt voor terug te keren naar de pit. Voor 2005 werd de race herstart vanaf stilstand in de volgorde zoals die één ronde voor het stoppen van de race was. Wanneer een race niet meer hervat kan worden, worden de resultaten genomen zoals die één ronde voor de schorsing was. Als minder dan 75% van de race-afstand is voltooid, dan zal de helft van het aantal punten uitgereikt worden, mits er twee of meer ronden zijn gereden.

Rode vlaggen komen minder vaak voor sinds de officiële herintroductie van de safety car in 1992 tijdens momenten dat er op de gehele baan voorzichtig gereden moet worden. Het langzaam rijden achter de safety car zorgt ervoor dat baancommissarissen veiliger een auto van de baan kunnen halen. Ook duurt een safety-carsituatie vaak korter dan een schorsing, omdat die reglementair minstens 15 minuten duurt.

Races worden hervat of anderszins na een rode vlag in overeenkomst met de sportieve reglementen van Formule 1. Deze reglementen zijn veranderd van tijd tot tijd. Tot het einde van het seizoen van 1999 werd een start nietig verklaard als de rode vlag gezwaaid werd voordat twee volledige rondes waren voltooid. Wanneer de omstandigheden, die hadden geleid tot de rode vlag-situatie, voorbij waren, werd de race herstart en verreden over de volledige afstand, met de auto's in dezelfde volgorde als zij in waren gekwalificeerd. Als de rode vlag gezwaaid werd, nadat ten minste 75% van de race-afstand was voltooid, werd de race als compleet beschouwd en de resultaten werden genomen uit de situatie toen de leider voor de voorlaatste keer over de start-finishlijn kwam. In alle andere situaties, zou een in-tweeën-gedeelde race plaatsvinden, waarbij de tijden van de coureurs van beide delen zouden worden opgeteld. De afstand van het tweede deel van de race was het aantal ronden dat nog niet voltooid was.

Vanaf het seizoen van 2000 werden races, die gestopt waren tussen twee ronden en 75% van de race-afstand, herstart met alle auto's op de grid in dezelfde volgorde als in de voorlaatste ronde voordat de rode vlag werd gezwaaid. Alleen die volgorde en het aantal ronden dat was voltooid werden meegenomen in het tweede deel van de race, maar tijdsverschillen tussen coureurs vervielen. De afstand van de nieuwe race was gelijk aan het aantal ronden dat nog niet voltooid was.

In 2005 werden er meer veranderingen aangebracht aan de sportieve reglementen. De termen "stoppen" en "herstarten" werden vervangen door "schorsen" en "hervatten". Volgens de nieuwe sportieve reglementen zouden alle races hervat worden achter de safety car, ongeacht de voltooide race-afstand, met de auto's in dezelfde volgorde als vóór de rode vlag, zodra het veilig was dit te doen. De tijden van de twee delen van de race werden bij elkaar opgeteld, net als vóór 1999. Slechts wanneer het hervatten van een race onmogelijk zou zijn, zouden de resultaten gebaseerd zijn op de situatie van de voorlaatste ronde voordat de rode vlag gezwaaid was.

Geschorste Grands Prix[bewerken]

Legenda
H Geeft aan dat de race niet is herstart/hervat en dat er halve punten zijn uitgereikt.
N Geeft aan dat de race niet is herstart/hervat, maar dat wel hele punten zijn uitgereikt.
W Geeft aan dat de race is herstart over de originele afstand.
K Geeft aan dat de race is herstart over een verkorte afstand of is hervat.
Seizoen Grand Prix Ronde Zie legenda Reden
2014 Japan 2 K Hevige regen als gevolg van de cycloon Phanfone
44 N Ongeluk van Jules Bianchi en een kraanwagen
2014 Groot-Brittannië 1 K Ongeluk van Kimi Räikkönen, Felipe Massa en Marcus Ericsson gevolgd door een beschadigde vangrail.
2013 Monaco 46 K Ongeluk van Pastor Maldonado en Max Chilton gevolgd door een beschadigde bandenstapel die de baan blokkeerde.
2012 Maleisië 9 K Regen
2011 Canada 25 K Regen
2011 Monaco 72 K Ongeluk van Adrian Sutil, Lewis Hamilton, Jaime Alguersuari en Vitaly Petrov.
2010 Korea 3 K Regen
2009 Maleisië 33 H Regen & ongelukken van Sébastien Buemi, Sebastian Vettel en Giancarlo Fisichella.
2007 Europa 5 K Regen & ongelukken van Jenson Button, Nico Rosberg, Adrian Sutil, Lewis Hamilton, Scott Speed en Vitantonio Liuzzi.
2003 Brazilië 56 N Ongelukken van Mark Webber en Fernando Alonso.
2001 België 5 K Ongeluk van Luciano Burti en Eddie Irvine
2001 Duitsland 2 W Puin op de baan na ongeluk van Luciano Burti en Michael Schumacher.
2000 Monaco 1 W Geblokkeerde baan door ongeluk van Jenson Button en Pedro de la Rosa.
1999 Groot-Brittannië 1 W Jacques Villeneuve en Alex Zanardi lieten hun auto afslaan bij de start. Michael Schumacher crashte net nadat de rode vlag werd gezwaaid.
1998 België 1 W Ongeluk van dertien coureurs, waarvan er vier niet konden herstarten.
1998 Frankrijk 1 W Jos Verstappen liet zijn auto afslaan bij de start.
1998 Canada 1 W Ongeluk van Jean Alesi, Johnny Herbert, Jarno Trulli en Alexander Wurz.
1997 Canada 56 N Ongeluk van Olivier Panis
1997 Brazilië 1 W Ongeluk van Giancarlo Fisichella & Rubens Barrichello liet zijn auto afslaan bij de start.
1996 Australië 1 W Ongeluk van Martin Brundle
1995 Portugal 1 W Ongeluk van Ukyo Katayama, Luca Badoer en Andrea Montermini.
1995 Italië 1 W Ongeluk van Max Papis, Jean-Christophe Boullion, Andrea Montermini, Pedro Diniz en Roberto Moreno. Montermini en Moreno konden niet herstarten.
1995 Monaco 1 W Ongeluk van Jean Alesi, Gerhard Berger en David Coulthard.
1995 Argentinië 1 W Twee ongelukken van in totaal acht coureurs.
1994 Japan 13 K Regen & ongeluk van Martin Brundle.
1994 Italië 1 W Ongeluk van verscheidene coureurs.
1994 San Marino 7 K Fataal ongeluk van Ayrton Senna
1992 Frankrijk 18 K Regen
1991 Australië 14 H Regen
1990 Portugal 61 N Ongeluk van Aguri Suzuki en Alex Caffi.
1990 Italië 2 W Ongeluk van Derek Warwick.
1990 België 1 W Ongelukken van Paolo Barilla en Aguri Suzuki.
1990 Monaco 1 W Ongeluk van verscheidene coureurs.
1989 Australië 2 W Ongeluk van verscheidene coureurs.
1989 Frankrijk 1 W Ongeluk van verscheidene coureurs.
1989 Mexico 2 W Ongeluk van verscheidene coureurs.
1989 San Marino 1 K Ongeluk van Gerhard Berger.
1988 Portugal 1 W Ongeluk van verscheidene coureurs.
1987 Mexico 30 K Ongeluk van Derek Warwick.
1987 Portugal 2 W Ongeluk van verscheidene coureurs.
1987 Oostenrijk 1 W (Eerste start) Ongeluk van Martin Brundle, Jonathan Palmer, Philippe Streiff en Piercarlo Ghinzani.
1 W (Tweede start) Ongeluk van meer dan tien coureurs. Het duurde meer dan twee uur voor de race voor een derde keer gestart kon worden. Streiff kon niet herstarten.
1987 België 2 W Ongeluk van Jonathan Palmer en Philippe Streiff. Palmer kon niet herstarten.
1986 Groot-Brittannië 1 W Ongeluk van verscheidene coureurs, waarvan er vier niet konden herstarten.
1985 Oostenrijk 1 W Ongeluk van Elio de Angelis, Teo Fabi, Michele Alboreto en Gerhard Berger.
1984 Oostenrijk 1 W Onjuiste startprocedure: nadat de lichten rood en groen waren geweest, werden ze geel en weer rood.
1984 Groot-Brittannië 11 K Ongeluk van Jonathan Palmer.
1984 Verenigde Staten Oost 1 W Ongeluk van Nigel Mansell, Alain Prost, Nelson Piquet, Michele Alboreto, Ayrton Senna en Marc Surer. Surer kon niet herstarten.
1984 Monaco 31 H Regen
1982 Verenigde Staten Oost 6 K Ongeluk van Roberto Guerrero, Elio de Angelis en Riccardo Patrese.
1982 Canada 1 W Fataal ongeluk van Riccardo Paletti.
1981 Frankrijk 58 K Regen
1981 België 54 N Regen
1980 Canada 1 W Ongeluk van negen coureurs, waardoor Derek Daly en Mike Thackwell niet konden herstarten.
1979 Zuid-Afrika 2 W Regen
1979 Argentinië 1 W Ongeluk van verscheidene coureurs, waarvan er vijf niet konden herstarten.
1978 Italië 1 K Ongeluk van Riccardo Patrese, Ronnie Peterson, James Hunt en Vittorio Brambilla.
1978 Oostenrijk 7 W Regen
1976 Duitsland 2 W Ongeluk van Niki Lauda, Brett Lunger en Harald Ertl.
1976 Groot-Brittannië 1 W Ongeluk van Clay Regazzoni, James Hunt, Jacques Laffite en Niki Lauda.
1975 Oostenrijk 29 H Regen
1975 Groot-Brittannië 56 N Regen
1975 Spanje 29 H Ongeluk van Rolf Stommelen, waarbij vijf toeschouwers omkwamen.
1974 Brazilië 32 N Regen
1973 Groot-Brittannië 2 W Ongeluk van verscheidene coureurs, waarvan er elf niet konden herstarten.
1971 Canada 64 N Regen
1950 Indianapolis 500 138 N Regen

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties