Energiehandvestverdrag

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Het energiehandvestverdrag (Engels: Energy Charter Treaty of ECT) is een verdrag dat integratie tussen verschillende energiemarkten moet bevorderen en zekerheid moet bieden aan investeerders. Het is een legaal bindend verdrag.

De eerste versie van het verdrag, het Europese energiehandvest had als doel de integratie van de energiemarkten van Oost-Europa met die van West-Europa, na het ineerstorten van de Sovjet-Unie. Het werd getekend in Den Haag in 1991. In 1994 werd in Lissabon een vervolgdocument opgesteld; het energiehandvestverdrag. Dit verdrag stelt regels voor energiehandel, energiedoorvoer, investeringsbescherming en investeerder-staatarbitrage. Dit verdrag trad in 1998 in werking. In 2015 is er in Den Haag een nieuw verdrag opgesteld, het internationale energiehandvest, om ook landen buiten de EU en de voormalige Sovjet-Unie toe te laten treden. In dit verdrag wordt hernieuwbare energie benadrukt.

De Europese Unie, alsmede de meeste Europese landen, hebben de twee versies van het verdrag ondertekend en geratificeerd. De Verenigde Staten en Rusland hebben het verdrag wel ondertekend, maar niet geratificeerd.

In het rapport One Treaty to rule them all hekelde Corporate Europe Observatory het gebrek aan transparantie en de ongebreidelde macht van energieconcerns onder dit verdrag. In vele gevallen zouden staten, ook in West-Europa, veroordeeld zijn geweest tot reusachtige schadevergoedingen, uitgesproken in niet-publieke ISDS processen.[1]

Externe link[bewerken]

Bronnen[bewerken]