Robert Lefkowitz

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Robert Lefkowitz
15 april 1943
Robert J. Lefkowitz
Robert J. Lefkowitz
Geboorteland Verenigde Staten van Amerika
Geboorteplaats New York
Nobelprijs Scheikunde
Jaar 2012
Reden "zijn werk aan G-proteïnegekoppelde receptoren"
Samen met Brian Kobilka
Voorganger(s) Daniel Shechtman
Opvolger(s) Martin Karplus
Michael Levitt
Arieh Warshel
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Robert Joseph Lefkowitz (New York City, 15 april 1943) is een Amerikaans wetenschapper, die bekendstaat vanwege zijn werk aan G-proteïnegekoppelde receptoren en waarvoor hij in 2012 de Nobelprijs voor de Scheikunde ontving, samen met Brian Kobilka.[1]

Biografie[bewerken]

Robert Lefkowitz werd op 15 april 1943 geboren in het stadsdeel The Bronx van New York City. Robert Lefkowitz is de zoon van Max en Rose Lefkowitz. Zijn familie is van joodse origine en is vanuit Polen naar Amerika geëmigreerd eind 19de eeuw.[2]

Na het eindexamen van de Bronx High School of Science in 1959 studeerde hij aan het Columbia College en haalde daar in 1962 een Bachelor of Arts (BA) in de scheikunde. Hij behaalde in 1966 een diploma in de geneeskunde aan de Columbia University College of Physicians and Surgeons. Daarna was hij medisch assitent en deed hij gedurende één jaar een algemene geneeskundige opleiding aan het "College of Physicians and Surgeons". Vervolgens werkte hij van 1968 tot 1970 als klinisch onderzoeker bij het National Institutes of Health (NIH).

Sinds 1976 is hij werkzaam in het Howard Hughes Medical Institute van de Duke-universiteit in Durham, North Carolina. Een jaar later werd hij er benoemd tot hoogleraar in de geneeskunde, later in de biochemie. Robert Lefkowitz is getrouwd met Lynn. Hij heeft vijf kinderen. Voorheen was hij getrouwd met Arna Brandel.[3]

Werk[bewerken]

Zijn eerste belangrijkste ontdekking deed Lefkowitz eind jaren zestig. Met behulp van radioactieve jodiumionen als traces ontdekte hij diverse hormoonreceptoren, waaronder die voor adrenaline. In 1980 kwam de jonge Brian Kobilka zijn team versterken en deze ontdekte in het menselijke genoom het gen dat codeert voor deze adrenaline-receptor. Verder onderzoek onder leiding van Lefkowitz toonde aan dat deze receptor, net als andere hormoonreceptoren, intensief samenwerken met G-proteïnes. Dit zijn eiwitten die actief worden als ze getriggerd worden door een specifieke receptor en vervolgens een reeks van moleculaire reacties op gang brengen. Vanwege deze samenwerking worden ze G-proteïnegekoppelde receptoren genoemd.

Dit onderzoek was belangrijk voor de farmaceutische industrie in de ontwikkeling van nieuwe geneesmiddelen omdat een grote groep medicijnen, zoals bètablokkers en antihistamines, effectief zijn doordat ze ingrijpen op deze G-proteïnegekoppelde receptoren.

Prijzen[bewerken]

Lefkowitz heeft deze prijzen ontvangen:

Externe links[bewerken]