Alain de Benoist

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Alain de Benoist (Antwerpen 2012).

Alain de Benoist (Saint-Symphorien, 11 december 1943) is een Franse schrijver, politiek filosoof en journalist. Hij gebruikt ook wel de pseudoniemen Robert de Herte en Fabrice Laroche.

Levensloop[bewerken]

Benoist werd in een burgerlijk katholiek gezin in het Franse dorp Saint-Symphorien, tegenwoordig deel van Tours, geboren. Na zijn opleiding aan het lyceum werd hij politiek journalist voor het maandblad Lectures françaises. In 1961 kwam hij in contact met Amaury de Chaunac-Lanzac (bekender onder zijn pseudoniem François d'Orcival) en aanhanger van de FEN.

In 1962 neemt hij het secretariaat op zich van het FEN-blad Cahiers universitaires, waarin hij zijn eerste filosofische overdenkingen publiceert. Niet lang daarna komt hij in contact met Dominique Venner en met de personen die later Europe-Action zullen oprichten, waarbij hij zich direct aansluit.

In zijn eerste boeken – Salan devant l'opinion en Le courage est leur patrie, gepubliceerd respectievelijk in 1963 en 1965, de tweede in samenwerking met François d'Orcival – neemt hij het op voor een Frans Algerije en voor de OAS. In latere werken behandelt hij een door hem ontwikkelde politieke filosofie, waarvan hij zegt dat "het een alomvattend concept schept waarvan militante nationalisten het bestaan niet vermoedden en waarvan zij klaarblijkelijk de mogelijke ideologische uitwerking niet hebben opgemerkt."[1]

Als medeoprichter van de GRECE, de eerste groepering van een politieke stroming die door de media als Nouvelle Droite, nieuwrechts, benoemd wordt, heeft meegewerkt aan de uitgaven Élements, Nouvelle École, Krisis [2], een tijdschrift dat hij in 1988 oprichtte en dat hij omschrijft als "links, rechts, de grond van de dingen en het centrum van de wereld" dat de bron zal zijn via welke andere denkers en stromingen een opening zullen krijgen naar het nieuw-rechtse gedachtegoed. Hij noemt Jean Baudrillard, Régis Debray, Jean-François Kahn en Michel Jobert, bekend staand als extreemlinkse denkers; verder mensen als Bernard Langlois en Ignacio Ramonet en het in linkse kringen invloedrijk blad Figaro Magazine, waar hijzelf begin jaren '80 de pen moest neerleggen.

Door de bekroning van zijn bloemlezing Vu de droite (1977) door de Académie française met een Prix de l'Académie française ("een essentiële bloemlezing van hedendaagse ideeën") voor essays in 1978, raakte zijn werk bekend bij het grote publiek. Ook al lijkt de titel anders te suggereren, in het werk drukt hij zijn voornemen uit de kloof tussen 'links' en 'rechts' te willen overstijgen: "Op dit moment gelden de ideeën in dit werk als 'rechts'; ze zijn niet noodzakelijk 'rechts'. Ik kan me zelfs voorstellen dat de ideeën in bepaalde omstandigheden 'links' kunnen zijn. Het zijn niet de ideeën die veranderd zullen zijn, maar het politieke landschap zal geëvolueerd zijn." [3]

In 1986 publiceerde hij Europe, Tiers monde, même combat (ondertitel: décoloniser jusqu'au bout!) – vertaald: "Europa, derde wereld, zelfde strijd: dekoloniseren tot op de bodem". Hierin neemt hij een standpunt in dat tegengesteld is aan de traditionele strijdpunten van extreemrechts: er is een alliantie mogelijk tussen anti-imperialisten en hen die vechten voor autonomie van de volkeren van de derde wereld.

Vanuit sociologisch oogpunt gezien doorkruist hij in zijn geschriften verschillende denkwerelden, zoals die van Karl Marx, Martin Heidegger en Friedrich Nietzsche. Zijn oeuvre raakt aan thema's als heidendom, immigratie, ras en identiteit, antiamerikanisme, de Europese eenwording en de strijd tegen het neoliberalisme.

Beïnvloeding[bewerken]

In Vlaanderen beroept de Deltastichting zich op Benoist, in Nederland stelt Michiel Smit, oprichter van Nieuw Rechts, niet toevallig een letterlijke vertaling van Nouvelle Droite, dat Benoist hem "verbanden heeft doen zien die hij eerder niet vermoedde".

Aan Benoist wordt de uitdrukking Pensée unique toegeschreven.

Bibliografie[bewerken]


Bronnen, noten en/of referenties

Bron

Noten

  1. citaat uit Pierre-André Taguieff, Sur la Nouvelle Droite, Paris, Éditions Descartes et Cie, 1994, p. 136. Letterlijk staat er "lui faisant découvrir un univers conceptuel dont « les militants nationalistes ne soupçonnaient pas l'existence, et dont ils n'auraient vraisemblablement pas aperçu les possibles exploitations idéologiques"
  2. Krisis
  3. Letterlijke uitspraak: "Pour l'heure, les idées que défend cet ouvrage sont à droite ; elles ne sont pas nécessairement de droite. Je peux même très bien imaginer des situations où elles pourraient être à gauche. Ce ne sont pas les idées qui auraient changé, mais le paysage politique qui aurait évolué."