Jan Hoet
Jan ridder Hoet (Leuven, 23 juni 1936) is een Vlaamse curator en beoordelaar van de hedendaagse beeldende kunst. In Vlaanderen gaat hij door het leven als kunstpaus.
Inhoud |
Biografie [bewerken]
Jan Hoet was conservator, curator en daarbij stichter, bezieler en animator van het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst (SMAK) in Gent. Dit was ontstaan uit 'de vereniging' die werd bezield en gesticht door Karel Geirlandt en onder anderen ook Marc De Cock, de latere voorzitter van 'de vereniging'
Op zijn curriculum staat een aantal grote evenementen waarmee hij de kunst naar het volk wilde brengen en omgekeerd. In Vlaanderen en daarbuiten staat Jan Hoet bekend om de gedrevenheid waarmee zijn visie op kunst onder de aandacht brengt. Deze gedrevenheid zorgde ervoor dat sommigen hem soms de Vlaamse kunstpaus noemden.
Met het veelbesproken Chambres d’Amis project uit 1986 brak de kunst letterlijk uit het museum en werden tientallen kunstwerken in privé-woningen door internationaal vermaarde kunstenaars ontworpen en speciaal voor die bijzondere plek uitgevoerd. In een later project veroverde de kunst de gehele stad Gent met het concept Over the Edges.
Ook internationaal geniet hij bijzonder aanzien in het kunstmilieu. Zo was hij in 1992 curator van documenta IX in Kassel. Van 2003 tot 2008 was hij artistiek leider van het MARTa museum in Herford (Duitsland). In het voorjaar 2008 organiseerde hij er een tentoonstelling genoemd Ad absurdum met sterke intuïtief bij elkaar gebrachte beelden.
Toen Jan Hoet eind 2003 als conservator van het SMAK met pensioen ging, werd hij opgevolgd door de Amerikaan Peter Doroshenko, die deze functie één jaar vervulde.
Samen met zijn boezemvriend fotograaf Rony Heirman tekende Jan Hoet eind jaren zestig stripverhalen; in 2006 is hiervan een publicatie heruitgegeven Professor Peeh en de Voesjesmannen bij uitgeverij Oogachtend. Andere verhalen waren De Romeintjes, Wien en Kwek en De daverende blauwe peren. Die werden echter nooit gepubliceerd. Hoets affiniteit met strips bleek ook toen hij in 1987 een tentoonstelling organiseerde over het Europese beeldverhaal in het Museum voor Hedendaagse Kunst te Gent.
Begin 2008 werd hij door de kunstverzamelaar Egidio Marzona aangetrokken om zijn omvangrijke kunstverzameling van de tweede helft van de 20ste eeuw, genoemd Sammlung Marzona te archiveren.
In 2012 organiseerde Jan Hoet, samen met co-curator Hans Martens en parallel aan het evenement Track, een tijdelijke tentoonstelling genoemd Sint-Jan in de Sint-Baafskathedraal van Gent met installaties van onder meer Jan Fabre, Wim Delvoye, Berlinde De Bruyckere, Thierry De Cordier, Jan Van Oost en video's van Michaël Borremans en David Claerbout. De meeste werken nemen de bijbelse iconografie als uitgangspunt en brengen in kaart hoe hedendaagse kunst zich verhoudt tot het sacrale. De werken krijgen als achtergrond de crypte, het hoofdkoor en de barokke zijaltaren van de kathedraal. Door de plaatsing van de installatie Life death love hate pleasure pain van Bruce Nauman bij een obiit krijgt dit werk een extra geladenheid mee. De foto's van de wervelende gewaden van het Lam Gods in de kathedraal van Dirk Braeckman verwijzen nadrukkelijk naar dit ijkpunt van de Westerse kunst.
Jan Hoet is ondertussen gevraagd om de volgende Biënnale van Yinchuan in het Chinese binnenland te organiseren en vorm te geven. Deze gaat door in oktober 2012 en staat onder de bescherming van de Damien Hirst. Deze tentoonstelling is zijn eerste Chinees project. De curator wil verschillende disciplines aan bod laten komen en een staalkaart tonen van hedendaagse kunst uit Azië en het Westen zonder een concept of thema voorop te stellen. Zo staan zowel werk van Ai Weiwei en Huang Yong Ping als werk van Neo Rauch, Marlene Dumas, David Claerbout en Hans Op de Beeck op het programma.
Jan Hoet is oud-leerling van het Sint-Lievenscollege te Gent en werd in de adelstand verheven tot ridder.
De kunstcriticus komt geregeld in het nieuws wegens zijn wankele gezondheid en tijdelijke ziekenhuisopnames. Op 23 juni 2012 werd hij opgenomen in een ziekenhuis in Soltau, Nedersaksen met wat later bleek een zware virale longinfectie. Hij werd een week in een kunstmatige coma gehouden. [1]
De curator, ondertussen aan de beterhand, plant voor 2013 een tentoonstelling in de Kempense stad Geel waar hij een link zal leggen tussen kunst en psychiatrie. Het project krijgt als titel Middle Gate Geel ‘13, en zal te bekijken zijn van zondag 29 september tot en met zondag 22 december 2013 op drie locaties in Geel.
Onderscheidingen [bewerken]
- 2009 Verdienstkreuz 1 Klasse der Bundesrepublik Deutschland
- 2010 Prijs van de Vlaamse Gemeenschap voor Algemene Culturele Verdienste
- 2013 Ereburger van de stad Geel
Trivia [bewerken]
- In het Nero-album "De Z van Sottebie" (1989) stelt Nero zijn schilderijen tentoon. Hij beweert in strook 44 dat "Jan Hoet is hier komen binnenwandelen. Die is al wenend weer naar buiten gelopen. Zo was die "gepakt". Detective Van Zwam, kijkend naar Nero's mislukte werken, merkt droog op: "'K kan 't goed geloven."
- Chris Van den Durpel imiteerde hem en maakte hem ooit tot één van zijn typetjes.
- In het eerste album van "De Geverniste Vernepelingskes" (1998) gaan Jan Bosschaert en Urbanus enkele schilderijen van Bosschaert naar Jan Hoet brengen. Volgens Bosschaert heeft Hoet de werken gekocht "om cadeau te doen aan collega's die hij niet uitstaat." Urbanus laadt echter ook enkele schapen in de vrachtwagen. Als ze tenslotte bij Hoet aankomen hangen de schilderijen vol uitwerpselen, wat Hoet "schitterend" bedacht en "zeer organisch" vindt.
- In 2005 eindigde Hoet op nr. 201 in de Vlaamse versie van De Grootste Belg, buiten de officiële nominatielijst.
Literatuur [bewerken]
- René de Bok, Jan Hoet: Tussen mythe en werkelijkheid 2003, ISBN 90-223-1760-9
- Laurens De Keyser, In de wereld van Jan Hoet 2008, uitgegeven bij Borgerhoff & Lamberigts
- Jan Haerynck, biografie in voorbereiding tegen 2012 (Duitse en Nederlandse versie is voorzien)
Externe links [bewerken]
Bronnen, noten en/of referenties
|
