Lijst van WWE United States Champions

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Dit is een lijst van WWE United States Champions in chronologische volgorde. De United States Championship is een kampioenschap in het professioneel worstelen in de World Wrestling Entertainment (WWE). Het was oorspronkelijk de tweede titel in rang, na de WWE Championship en World Heavyweight Championship.

Titel geschiedenis[bewerken]

Namen[bewerken]

Naam Jaren
NWA United States Heavyweight Championship (Mid-Atlantic version) 1 januari 1975 – 27 januari 1981
NWA United States Heavyweight Championship (Undisputed) 27 januari 1981 – 1991
WCW United States Heavyweight Championship 1991 – 2001
WCW United States Championship 2001
WWE United States Championship 2003 – heden

Kampioenen[bewerken]

Nr. Worstelaar # Datum Stad Aantekeningen
1 Harley Race 1 1 januari 1975 Tallahassee Versloeg Johnny Weaver in een toernooifinale
2 Johnny Valentine 1 3 juli 1975 Greensboro
Beschikbaar gesteld 4 oktober 1975 Greensboro Johnny Valentine had een blessure opgelopen
3 Terry Funk 1 9 november 1975 Greensboro Versloeg Paul Jones in een toernooifinale
4 Paul Jones 1 27 november 1975 Greensboro
5 Blackjack Mulligan 1 13 maart 1976 Greensboro
6 Paul Jones 2 16 oktober 1976 Greensboro
7 Blackjack Mulligan 2 15 december 1976 Greensboro
8 Bobo Brazil 1 7 juli 1977 Norfolk
9 Ric Flair 1 29 juli 1977 Norfolk
10 Ricky Steamboat 1 23 oktober 1977 Greensboro
11 Blackjack Mulligan 3 1 januari 1978 Greensboro
12 Mr. Wrestling 1 19 maart 1978 Greensboro
13 Ric Flair 2 9 april 1978 Greensboro
14 Ricky Steamboat 2 18 december 1978 Toronto
15 Ric Flair 3 1 april 1979 Greensboro
Beschikbaar gesteld 12 augustus 1979 / Beschikbaar wanneer Ric Flair de NWA World Tag Team Championship heeft gewonnen.
16 Jimmy Snuka 1 1 september 1979 Charlotte Versloeg Ricky Steamboat in een toernooifinale
17 Ric Flair 4 24 november 1980 Greensboro
18 Roddy Piper 1 27 januari 1981 Raleigh
19 Wahoo McDaniel 1 8 augustus 1981 Greensboro
Beschikbaar gesteld September 1981
20 Sgt. Slaughter 1 4 oktober 1981 Charlotte Versloeg Ricky Steamboat in een toernooifinale
21 Wahoo McDaniel 2 21 mei 1982 Richmond
22 Sgt. Slaughter 2 7 juni 1982 Greenville
23 Wahoo McDaniel 3 22 augustus 1982 Charlotte
24 Greg Valentine 1 4 november 1982 Norfolk
25 Roddy Piper 2 16 april 1983 Greensboro
16 Greg Valentine 2 30 april 1983 Greensboro
27 Dick Slater 1 14 december 1983 Shelby
28 Ricky Steamboat 3 21 april 1984 Greensboro
29 Wahoo McDaniel 4 24 juni 1984 Greensboro
Beschikbaar gesteld Juli 1984
30 Wahoo McDaniel 5 7 oktober 1984 Charlotte Versloeg Manny Fernandez in een toernooifinale
31 Magnum T.A. 1 23 maar 1985 Charlotte
32 Tully Blanchard 1 21 juli 1985 Charlotte
33 Magnum T.A. 2 28 november 1985 Greensboro Dit was een "I Quit" Steel Cage match op Starrcade
Beschikbaar gesteld 29 mei 1986 Beschikbaar wanneer Magnum de NWA president Bob Geigel aanviel.
34 Nikita Koloff 1 17 augustus 1986 Charlotte
35 Lex Luger 1 11 juli 1987 Greensboro
36 Dusty Rhodes 1 26 november 1987 Chicago Dit was een Steel Cage match op Starrcade.
Beschikbaar gesteld 15 april 1988 Beschikbaar wanneer Rhodes de promoter Jim Crockett aanviel.
37 Barry Windham 1 13 mei 1988 Houston Versloeg Nikita Koloff in een toernooifinale
38 Lex Luger 2 20 februari 1989 Chicago
39 Michael Hayes 1 7 mei 1989 Nashville WrestleWar
40 Lex Luger 3 22 mei 1989 Bluefield
41 Stan Hansen 1 27 oktober 1990 Chicago Halloween Havoc
42 Lex Luger 4 16 december 1990 St. Louis Dit was een Texas Bullrope match op Starrcade.
Beschikbaar gesteld 14 juli 1991 Baltimore Beschikbaar wanneer Luger de WCW World Heavyweight Championship won.
43 Sting 1 25 augustus 1991 Atlanta
44 Rick Rude 1 19 november 1991 Savannah
Beschikbaar gesteld December 1992 Beschikbaar vanwege blessure Rude
45 Dustin Rhodes 1 11 januari 1993 Atlanta
Beschikbaar gesteld Mei 1993 Er was een match tegen Rick Rude om de titel te verdedigen en er was geen winnaar
46 Dustin Rhodes 2 30 augustus 1993 Atlanta Versloeg Rude in een rematch
47 Steve Austin 1 27 december 1993 Charlotte Dit was een Two out of Three Falls match en Austin won met 2-0 op Starrcade
48 Ricky Steamboat 4 24 augustus 1994 Cedar Rapids Clash of the Champions XXVIII
49 Steve Austin 2 18 september 1994 Roanoke Fall Brawl
50 Jim Duggan 1 18 september 1994 Roanoke Versloeg Austin in 35 seconden op Fall Brawl
51 Big Van Vader 1 27 december 1994 Nashville
Beschikbaar gesteld 23 april 1995 Ontnomen van WCW commissioner Nick Bockwinkel.
52 Sting 2 18 juni 1995 Dayton Versloeg Meng in een toernooifinale
53 Kensuke Sasaki 1 13 november 1995 Tokio Won de titel op een New Japan Pro Wrestling-evenement
54 One Man Gang 1 27 december 1995 Nashville Starrcade
55 Konnan 1 29 januari 1996 Canton
56 Ric Flair 5 7 juli 1996 Daytona Beach Bash at the Beach
Beschikbaar gesteld September 1996 Flair blesseerde zich aan zijn schouder
57 Eddy Guerrero 1 29 december 1996 Nashville Versloeg Diamond Dallas Page in een toernooifinale op Starrcade.
58 Dean Malenko 1 16 maart 1997 North Charleston Uncensored.
59 Jeff Jarrett 1 9 juni 1997 Boston
60 Steve McMichael 1 21 augustus 1997 Nashville
61 Curt Hennig 1 15 september 1997 Charlotte
62 Diamond Dallas Page 1 28 december 1997 Washington D.C. Starrcade.
63 Raven 1 19 april 1998 Denver Spring Stampede
64 Goldberg 1 20 april 1998 Colorado Springs
Beschikbaar gesteld 6 juli 1998 Atlanta Beschikbaar nadat Goldberg de WCW World Heavyweight Championship won
65 Bret Hart 1 20 juli 1998 Salt Lake City Versloeg Diamond Dallas Page.
66 Lex Luger 5 10 augustus 1998 Rapid City
67 Bret Hart 2 11 augustus 1998 Fargo
68 Diamond Dallas Page 2 26 oktober 1996 Phoenix
69 Bret Hart 3 30 november 1998 Chattanooga
70 Roddy Piper 3 8 februari 1998 Buffalo
71 Scott Hall 1 21 februari 1999 Oakland
Beschikbaar gesteld 16 maart 1998 Beschikbaar vanwege blessure.
72 Scott Steiner 1 11 april 1999 Tacoma Versloeg Booker T in een toernooifinale
73 David Flair 1 5 juli 1999 Atlanta
74 Chris Benoit 1 9 augustus 1999 Boise
75 Sid Vicious 1 12 september 1999 Winston-Salem Fall Brawl.
76 Goldberg 2 24 oktober 1999 Las Vegas Halloween Havoc.
77 Bret Hart 4 25 oktober 1999 Phoenix
78 Scott Hall 2 8 november 1999 Indianapolis
79 Chris Benoit 2 19 december 1999 Washington D.C.
80 Jeff Jarrett 2 20 december 1999 Baltimore
Beschikbaar gesteld 16 januari 2000 Beschikbaar vanwege blessure
81 Jeff Jarrett 3 17 januari 2000 Columbus Awarded van WCW Commissioner Kevin Nash.
82 Scott Steiner 2 16 april 2000 Chicago Spring Stampede
Beschikbaar gesteld 9 juli 2000 Daytona Beach
83 Lance Storm 1 18 juli 2000 Auburn Hills Versloeg Mike Awesome in een toernooifinale.
84 Terry Funk 2 22 september 2000 Amarillo
85 Lance Storm 2 23 september 2000 Lubbock
86 Gen. Rection 1 29 oktober 2000 Las Vegas Versloeg Storm en Jim Duggan in een Handicap match.
87 Lance Storm 3 13 november 2000 Londen
88 Gen. Rection 2 26 november 2000 Milwaukee
89 Shane Douglas 1 14 januari 2001 Indianapolis
90 Rick Steiner 1 5 februari 2001 Tupelo
91 Booker T 1 18 maart 2001 Jacksonville
92 Chris Kanyon 1 24 juli 2001 Pittsburgh
93 Tajiri 1 10 september 2001 San Antonio
94 Rhyno 1 23 september 2001 Pittsburgh Unforgiven.
95 Kurt Angle 1 22 oktober 2001 Kansas City
96 Edge 1 12 november 2001 Boston
Unificatie 18 november 2001 Edge versloeg WWF Intercontinental Champion Test te unificeren de twee titels. Edge werd een Intercontinental Champion en het United States titel werd opgeborgen Survivor Series.
97 Eddie Guerrero 2 27 juli 2003 Denver Versloeg Chris Benoit in een toernooifinale op Vengeance.
98 The Big Show 1 19 oktober 2003 Baltimore No Mercy.
99 John Cena 1 14 maart 2004 New York WrestleMania XX
'Beschikbaar gesteld 6 juli 2004 Winnipeg Cena was zijn titel kwijt nadat hij SmackDown! general manager Kurt Angle heeft aangevallen.
100 Booker T 2 27 juli 2004 Cincinnati Dit was een 8-way eliminatie match en won van John Cena, René Duprée, Kenzo Suzuki, Rob Van Dam, Billy Gunn, Charlie Haas en Luther Reigns.
101 John Cena 2 3 oktober 2004 East Rutherford No Mercy
102 Carlito Caribbean Cool 1 5 oktober 2004 Boston Aflevering van SmackDown!, uitgezonden op 7 oktober 2004
103 John Cena 3 16 november 2004 Dayton
104 Orlando Jordan 1 1 maart 2005 Albany
105 Chris Benoit 3 21 augustus 2005 Washington D.C. Won de match in 27 seconden op SummerSlam.
106 Booker T 3 18 oktober 2005 Reno
Beschikbaar gesteld 22 november 2005 Sheffield De match werd onbeslist want Booker T en Chris Benoit te samen gepinned en leverde dus geen winnaar op.
107 Booker T 4 10 januari 2006 Philadelphia
108 Chris Benoit 4 19 februari 2006 Baltimore No Way Out
109 John Layfield 1 2 april 2006 Chicago WrestleMania 22
110 Bobby Lashley 1 23 mei 2006 Bakersfield
111 Finlay 1 11 juli 2006 Minneapolis
112 Mr. Kennedy 1 29 augustus 2006 Reading Dit was een Triple Threat match en won van Finlay en Bobby Lashley.
113 Chris Benoit 5 10 oktober 2006 Jacksonville
114 Montel Vontavious Porter 1 20 mei 2007 St. Louis Dit was een Two Out of Three Falls match, MVP won met 2–0 op Judgment Day
115 Matt Hardy 1 27 april 2008 Baltimore Backlash.
116 Shelton Benjamin 1 20 juli 2008 Uniondale The Great American Bash
117 Montel Vontavious Porter 2 17 maart 2009 Corpus Christi
118 Kofi Kingston 1 1 juni 2009 Birmingham
119 The Miz 1 5 oktober 2009 Wilkes-Barre
120 Bret Hart 5 17 mei 2010 Toronto Dit was een No Disqualification, No Count Out match.
Beschikbaar gesteld 24 mei 2010 Toledo Beschikbaar nadat Bret Hart General Manager van Raw is geworden
121 R-Truth 1 24 mei 2010 Toledo Versloeg The Miz voor de beschikbare titel.
122 The Miz 2 14 juni 2010 Charlotte Dit was een Fatal Four-Way match en won van R-Truth, John Morrison en Zack Ryder.
123 Daniel Bryan 1 19 september 2010 Rosemont Daniel Bryan won van The Miz op Night of Champions.
124 Sheamus 1 14 maart 2011 St. Louis Sheamus won van Bryan op Raw.
125 Kofi Kingston 2 1 mei 2011 Tampa Kofi Kingston won de Table match van Sheamus op Extreme Rules.
126 Dolph Ziggler 1 19 juni 2011 Washington D.C. Ziggler won van Kingston op Capitol Punishment.
127 Zack Ryder 1 18 december 2011 Baltimore (Maryland) Zack Ryder won van Dolph Ziggler op TLC: Tables, Ladders & Chairs.
128 Jack Swagger 1 16 januari 2012 Anaheim Jack Swagger won van Zack Ryder op Raw.
129 Santino Marella 1 5 maart 2012 Boston Dit gebeurde op Raw.
130 Antonio Cesaro 1 20 augustus 2012 Los Angeles Dit gebeurde op SummerSlam.
131 Kofi Kingston 3 15 april 2013 Greensboro (North Carolina) Dit gebeurde op Raw.
132 Dean Ambrose 1 19 mei 2013 Saint Louis Dit gebeurde op Extreme Rules 2013

Externe links[bewerken]