Paul Reynaud

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Paul Reynaud
Paul Reynaud 1933.jpg
Termijn Afgevaardigde 1919 - 1924,
1928 - 1940 en 1946 - 1958
Departement Basses-Alpes (4)
Parlementaire groep GRD (1919-1928)
ADS (1928-1932)
CR (1932-1936)
ARGRI (1936-1940)
RI (1946-1956)
IPAS (1956-1958)
Tijdvak Derde Franse Republiek
Vierde Franse Republiek
Vijfde Franse Republiek
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Frankrijk

Paul Reynaud (Barcelonnette, 15 oktober 1878 - Neuilly-sur-Seine, 21 september 1966) was een Frans advocaat, politicus en advocaat prominent in het interbellum, bekend om zijn standpunten over het economisch liberalisme en militante verzet tegen Duitsland. Reynaud was een nakomeling uit een familie die rijk werd in de textielindustrie. Hij werd na de Eerste Wereldoorlog lid van het Franse Parlement voor de rechtse partij Alliance Démocratique. Hij vertegenwoordigde zijn partij enkele keren als minister.

Voor de Tweede Wereldoorlog[bewerken]

Zijn vader maakte fortuin in de textielindustrie, waardoor Reynaud de mogelijkheid kreeg rechten te studeren aan de Sorbonne. Hij werd al vlug actief in de politiek. Hij werd verkozen voor de Franse Kamer van Volksvertegenwoordigers van 1919 tot 1924, en opnieuw vanaf 1928. Alhoewel hij eerst verkozen werd als lid van de conservatieve beweging in 1919, vervoegde hij al vlug daarna de centrum-rechtse Alliance républicaine démocratique. Reynaud werd later de ondervoorzitter van deze partij.

In de jaren ’20 kreeg Reynaud de reputatie laks om te springen met de Duitse herstelbetalingen. In de jaren ’30, tijdens de Grote Depressie, verharde zijn standpunt tegen de Duitsers. Reynaud ging een sterke alliantie aan met het Verenigd Koninkrijk, en was voorstander van betere relaties met de Sovjetunie[1].

In de jaren ’30 had Reynaud verschillende kabinetsposten, maar hij kwam niet langer overeen met zijn partijleden na 1932, wat betrof het Franse buitenlandse beleid en defensie. Tot 1938 kreeg hij geen nieuwe kabinetspositie. In 1938 keerde Reynaud terug als Minister van Financiën onder Edouard Daladier. Niet lang nadat hij Minister van Justitie werd, werd de breuk met zijn partijleden te groot, en verliet hij de partij en werkte verder als onafhankelijke.

Tweede Wereldoorlog[bewerken]

“Wij zullen overwinnen omdat wij de sterkste zijn;” verklaarde Reynaud in 1939. Hij was op dat moment voorstander van oorlog en pleitte voor sterke bewapening. Op 21 maart 1940, tijdens de Tweede Wereldoorlog, volgde hij Édouard Daladier op als premier van Frankrijk. De strijd brak in Frankrijk los, slechts twee maanden nadat Reynaud eerste minister werd. Op 15 mei 1940, 5 dagen na de invasie, contacteerde Reynaud zijn Britse medestanders en vertelde hen “We zijn verslagen, we hebben de slag verloren. Het front is doorbroken nabij Sedan.” Al vlug na de bezetting van Parijs was er een toenemende druk op Reynaud om vrede te sluiten met Duitsland. Reynaud weigerde dit resoluut.

Nog in 1940 lanceerde Jean Monnet, hoofd van het Anglo-French Co-ordinating Committee, een noodplan. Hij wilde Frankrijk en Groot-Brittannië verenigen omdat ze samen meer troeven hadden tegen Duitsland. Reynaud, evenals Winston Churchill, ging akkoord. “De regeringen verklaren dat Frankrijk en Groot-Brittannië niet langer twee naties zullen vormen, maar één Frans-Britse unie” luidde de verklaring die Reynaud op 16 juni aan het Franse kabinet voorstelde. Het kabinet stemde tegen: Reynaud werd gedwongen af te treden ten gunste van maarschalk Philippe Pétain. Op 16 juni verklaarde de nieuwe premier dat hij een wapenstilstand met de Duitsers wilde sluiten. Diezelfde nacht vielen Duitse bommen op Engeland.

Reynaud vluchtte naar Noord-Afrika. Daar werd hij op last van Pétain gearresteerd en naar het moederland teruggebracht. In februari 1942 werd hij door het Vichy-regime samen met Léon Blum en Daladier tijdens het Proces van Riom veroordeeld wegens landverraad. Reynaud werd overgedragen aan Duitsland dat hem krijgsgevangen zette. Reynaud werd, samen met andere Franse gevangenen, bevrijd door de Geallieerde troepen in het Itter Kasteel nabij Wörgl in Oostenrijk, op 7 mei 1945.

Reynaud had de Fransen niet kunnen overtuigen van de noodzaak alle krachten in te zetten tegen Duitsland. Hij was niet geliefd door de rechtse partijen omdat hij pro-oorlog was. Links verweet hem dat hij partij koos tegen het verdrag van München.

Na de Tweede Wereldoorlog[bewerken]

Na de Tweede Wereldoorlog speelde Paul Reynaud nog een rol in de Franse politiek, zij het minder invloedrijk. Hij werd in 1946 verkozen als lid van de Kamer van Afgevaardigden. Hij werd benoemd tot enkele kastposities in de naoorlogse periode en bleef een prominent figuur in de Franse politiek. Zijn pogingen om regeringen te vormen in 1952 en 1953 in de turbulente politiek van de Franse Vierde Republiek waren mislukkingen. Reynaud was voorstander van een 'Verenigde Staten van Europa', samen met een aantal prominente tijdgenoten. Reynaud was enige tijd voorzitter van de Raad van Europa. Reynaud trok zich terug uit de politiek in 1962.

Reynaud hertrouwde in 1949 op de leeftijd van 71 jaar, en kreeg drie kinderen.

Hij overleed op 21 september 1966 te Neuilly-sur-Seine.

Bibliografie[bewerken]

  • Geert Mak. In Europa, Reizen door de twintigste eeuw. Uitgeverij Atlas, Antwerpen, 2004.
  • Paul Reynaud, In the Thick of the Fight, 1930–1945. Simon and Schuster, 1955.
  1. Imlay, Talbot C. "Paul Reynaud and France's Response to Nazi Germany, 1938–1940," French Historical Studies 26.3 (2003)

Externe link[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Voorganger:
Édouard Daladier
Premier van Frankrijk
(Président du Conseil)
Kabinet-Reynaud

1940
Opvolger:
Philippe Pétain
Voorganger:
Édouard Daladier
Minister van Buitenlandse Zaken
1940
Opvolger:
Paul Baudoin
Voorganger:
Édouard Daladier
Minister van Buitenlandse Zaken
1940
Opvolger:
Édouard Daladier
Voorganger:
Édouard Daladier
Minister van Oorlog
1940
Opvolger:
Maxime Weygand