Vredesconferentie van Parijs (1919)

Kaart van de wereld met de deelnemers aan WOI. De geallieerden zijn groen gekleurd, de centrale mogendheid oranje en de neutrale landen in het grijs

De Vredesconferentie van Parijs van 1919 was een conferentie die georganiseerd werd door de winnaars van de Eerste Wereldoorlog om de vredesverdragen tussen de geallieerden en de verslagen centrale mogendheid. De conferentie startte formeel op 18 januari 1919, de verjaardag van het Duitse Keizerrijk dat aldaar werd uitgeroepen in 1871, en duurde tot 21 januari 1920 met enkele onderbrekingen.

Deelnemende landen

Vredesconferentie, Griekse en Franse voorstellen

• Canada
• Frankrijk
• Verenigd Koninkrijk
• Verenigde Staten
• Italië
• Japan
• België
• Brazilië
• Dominions van het Britse Rijk (Canada, Australië, Unie van Zuid-Afrika, Nieuw-Zeeland, Newfoundland)
• Griekenland
• Guatemala
• Haïti
• Hedjaz
• Honduras
• Republiek China
• Cuba
• Joegoslavië
• Liberia
• Nicaragua
• Panama
• Polen
• Portugal
• Oekraïne
• Roemenië
• Siam
• Tsjecho-Slowakije

Overzicht

"De Grote Vier" tijdens de Vredesconferentie (van links naar rechts, Lloyd George, Vittorio Emanuele Orlando, Georges Clemenceau, Woodrow Wilson)

De volgende verdragen werden voorbereid op de vredesconferentie. (de betreffende landen waren afwezig)

• Duitse Keizerrijk (Weimarrepubliek) (Verdrag van Versailles, 28 juni 1919),
• Oostenrijk (Verdrag van Saint-Germain, 10 september 1919),
• Bulgarije (Verdrag van Neuilly, 27 november 1919),
• Hongarije (Verdrag van Trianon, 4 juni 1920),
• Het Ottomaanse Rijk (Verdrag van Sèvres, 10 augustus 1920; dat herzien werd in de Vrede van Lausanne, 24 juli 1923).

Er werd ook gesproken over een Joodse staat in Palestina. De herverdeling van de wereldkaart zorgde voor conflicten die uiteindelijk zouden leiden tot de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de conferentie werd ook beslist om de Volkenbond op te richten.

De 'Grote Vier' (Georges Clemenceau, Eerste Minister van Frankrijk; David Lloyd George, Eerste Minister van Groot-Brittannië; Woodrow Wilson, President van de Verenigde Staten; en Vittorio Emanuele Orlando, Eerste Minister van Italië) waren de dominante diplomatieke figuren op de conferentie.

Referenties

• Hampden Jackson (1938), The Post-War World: A Short Political History, Fourth edition, The Camelot Press Ltd,
• Dimitri Kitsikis (1963), Propagande et pressions en politique internationale. La Grèce et ses revendications à la Conférence de la Paix, Paris, Presses Universitaires de France.
• Margaret MacMillan (2001), Peacemakers: Six months that changed the world, John Murray (Publishers) Ltd.. ISBN 0-7195-6237-6 (Also released as "Paris 1919: Six months that changed the world".)
• Naoko Shimazu (1998), Japan, Race and Equality, Routledge, ISBN 0-415-17207-1
• Emile Joseph Dillon, The Inside Story of the Peace Conference, Harper, New York, 1920
• Trachtenberg, Marc “Reparations at the Paris Peace Conference” pages 24–55 from The Journal of Modern History, Volume 51, Issue # 1, March 1979.

Externe links

• Charles T. Evans NVCC|Info
• Excerpt and reviews of Paris 1919: Six Months That Changed The World by Margaret MacMillan ISBN 0-375-76052-0 (softcover), ISBN 0-375-50826-0 (hardcover)

Mediabestanden

Zie de categorie Paris Peace Conference, 1919 van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden.