Hortense de Beauharnais

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Hortense de Beauharnais
1783 - 1837
Gravure Hortense de Beauharnais 19e eeuw, Jean Nicolas Laugier
Gravure Hortense de Beauharnais 19e eeuw, Jean Nicolas Laugier
Koningin-gemalin van Koninkrijk Holland
Periode 1806-1810
Geboren 10 april 1783
Parijs, Vlag van Frankrijk (ca. 1632–1790).svg Frankrijk
Overleden 5 oktober 1837
Slot Arenenberg in Thurgau, Vlag van Zwitserland Zwitserland
Vader Alexandre de Beauharnais
Moeder Joséphine Tascher de La Pagerie
Dynastie Huis Beauharnais
Partner Lodewijk Napoleon
Charles Joseph de Flahaut
Kinderen Napoleon Karel, Napoleon Lodewijk, Napoleon III, Charles Auguste Louis Joseph
Koningin Hortense met haar twee zonen, geschilderd door Marie-Éléonore Godefroid
Villa Arenenberg in Salenstein aan de Bodensee
Graftombe in Rueil-Malmaison

Hortense Eugénie Cécile de Beauharnais (Parijs, 10 april 1783 – Slot Arenenberg in Thurgau, 5 oktober 1837) was koningin van het Koninkrijk Holland en de moeder van keizer Napoleon III. Ze was de dochter van Alexandre de Beauharnais en Joséphine Tascher de La Pagerie, later bekend als Joséphine de Beauharnais, die na de executie van haar echtgenoot hertrouwde met Napoleon Bonaparte.

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

In 1802 werd zij uitgehuwelijkt aan Napoleons broer Lodewijk Napoleon en werd zo in 1806 de eerste en uiteindelijk enige koningin van het nieuwe Koninkrijk Holland. Het was een zeer ongelukkig huwelijk. In 1810 gingen de twee uit elkaar. Wel werden er drie zoons uit geboren, onder wie de latere keizer Napoleon III (van wie ook wordt beweerd dat graaf Carel Hendrik Ver Huell de eigenlijke vader is). Met haar minnaar Charles Joseph de Flahaut kreeg ze een zoon, Charles Auguste Louis Joseph, die door zijn halfbroer Napoleon III in 1862 tot hertog van Morny werd verheven.

Van 1 juli tot 13 juli 1810 was zij regentes voor haar zoon Napoleon Lodewijk die door zijn vader tot koning van Holland benoemd was.

Na de verbanning van Napoleon in 1814 kon Hortense onder bescherming van tsaar Alexander I in Parijs blijven maar – ondanks het feit dat haar moeder en Napoleon waren gescheiden – steunde zij haar stiefvader na zijn terugkeer van Elba in 1815. Na diens definitieve ondergang ontvluchtte ze Frankrijk. Ze reisde door Duitsland en Italië en kocht uiteindelijk het Slot Arenenberg in het Zwitserse kanton Thurgau waar ze tot haar dood in 1837 zou blijven wonen. Ze is begraven in de Sint-Petrus en Pauluskerk te Rueil-Malmaison.

Hortense kreeg samen met Lodewijk Napoleon drie kinderen:

Composities en beeldende kunst[bewerken | brontekst bewerken]

Zij is ook als componiste bekend en schreef circa 140 'Romances' voor sopraan en piano of harp, waaronder het in de eerste helft van de negentiende eeuw erg populaire "Partant pour la Syrie" (Le Beau Dunois),[1] van 1852 tot 1870 het Franse volkslied. De kunstzinnige koningin kon ook goed tekenen: zij portretteerde Charles de La Bédoyère en ontwierp de versierselen van de Orde van de Unie[2].

Publicaties[bewerken | brontekst bewerken]

  • Dominik Gügel en Christina Egli: Was für ein Theater! Krönungen und Spektakel in napoleonischer Zeit, Arenenberger Kataloge, Frauenfeld/ Stuttgart/ Wenen, 2004, 136 p., ISBN 3 71931352 2
  • Heinz Bothien: Napoleons Liebesschwüre und andere Köstlichkeiten aus den Hofbibliotheken der Königin Hortense, Napoleonmuseum Arenenberg, Fondation Napoléon, Frauenfeld/ Stuttgart/ Wenen, 2003, 152 p., ISBN 3 71931312 3 en ISBN 3 71931313 1
  • Pierre Grellet en Dominik Gügel: Les saisons et les jours d'Arenenberg – Königin Hortense auf Arenenberg, Frauenfeld/ Stuttgart/ Wenen, 2001, 285 p., ISBN 3 71931262 3
  • Hortense Eugénie de Beauharnais en Napoleon Victor Bonaparte: Um Napoleon. Memoiren der Königin Hortense, F. Bruckmann, München, 1928, 387 p.
  • Thera Coppens: Hortense, de vergeten koningin van Holland, Meulenhoff, 2006, 380 p., ISBN 90-290-7787-5
Zie de categorie Hortense de Beauharnais van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.