Materiaalkunde

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De materiaalkunde-tetraëder, soms aangetroffen met "karakterisering" in het midden

Materiaalkunde is een interdisciplinair natuurwetenschappelijk vakgebied, dat zich bezighoudt met het verband tussen samenstelling en structuur van materialen aan de ene kant, en hun eigenschappen aan de andere. In het verlengde daarvan behoort ook de ontwikkeling van nieuwe materialen, ten behoeve van bijvoorbeeld de ruimtevaart of voor kunstorganen, tot haar taken.

De ontwikkeling van de mensheid is altijd direct verbonden geweest met de op enig moment beschikbare technische kennis. In de prehistorie ging het daarbij vooral om het bewerken van materialen tot gereedschap. Daarom worden eerdere menselijke beschavingen (steentijd, bronstijd, ijzertijd) aangeduid met de namen van de materialen die achtereenvolgens voor deze beschavingen bepalend waren. Immers, met de toenemende kennis van de eigenschappen van een nieuw ontdekt materiaal breekt op een gegeven moment een nieuw technologisch tijdperk aan. In de twintigste eeuw was de productie van zonnecellen en andere geavanceerde elektronica niet mogelijk geweest zonder halfgeleidertechnologie.

Materiaalkunde onderscheidt zich ruwweg in een theoretisch en een praktisch deel (in het Engels respectievelijk: materials science en materials engineering). De theoretische tak, de materiaal"wetenschap", houdt zich bezig met de structuur van een bepaald materiaal en met de eigenschappen die daaruit voortvloeien; de praktische tak, de materiaal"technologie", past deze kennis vervolgens zodanig toe dat het bewerkte materiaal de gewenste eigenschappen krijgt. Naast structuur en eigenschappen van materialen, houdt materiaalkunde zich ook bezig met hun productie, en met het evalueren van hun prestaties op de werkplaats.

Zie het artikel materiaal voor structuur en eigenschappen van materialen

Classificaties[bewerken]

Materialen[bewerken]

De materiaalkunde omvat de studie van alle hoofdgroepen van materialen, waarvan de bestudering ook als een afzonderlijk onderzoeksveld beschouwd kan worden. Klassiek worden de materialen, op basis van de structuur, verdeeld in vier groepen:

Deze materiaalklassen hebben doorgaans zeer verschillende mechanische eigenschappen.


Op basis van andere eigenschappen zijn nieuwe klassen ontstaan:

Gebieden in de materiaalkunde[bewerken]

De metallurgie en de studie van keramische materialen hebben reeds een lange geschiedenis, maar aangezien de basisprincipes en technieken van elk van deze gebieden gelijk zijn, wordt de materiaalkunde als een afzonderlijke discipline beschouwd.

De toegepaste materiaalkunde (materiaaltechnologie) richt zich vooral op:

Zie ook[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Materials Science and Engineering - Its evolution, practice and prospects, Kranzberg, Stanley Smith, Claassen and Chynoweth, 1975

Externe links[bewerken]

Materiaalkunde aan de Vlaamse en Nederlandse universiteiten:

Zoek dit woord op in WikiWoordenboek