François Hollande

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
François Hollande
François Hollande
François Hollande
Geboren 12 augustus 1954
Vlag van Frankrijk Rouen
Politieke partij Parti Socialiste
Partner Ségolène Royal (1973-2007)
Valérie Trierweiler (midden jaren 2000-2014)
Beroep Politicus
Advocaat
Religie Geen (agnosticisme)[1]
Handtekening Handtekening
24e president van de Franse Republiek
Huidige functie
Aangetreden 15 mei 2012
Premier Jean-Marc Ayrault (2012-2014)
Manuel Valls (2014-heden)
Voorganger Nicolas Sarkozy
Co-vorst van Andorra
Huidige functie
Aangetreden 15 mei 2012
Monarch Joan Enric Vives i Sicília
(Co-vorst)
Afgevaardigde Christian Frémont
Premier Antoni Martí
Voorganger Nicolas Sarkozy
Voorzitter van de departementsraad voor Corrèze
Aangetreden 20 maart 2008
Einde termijn 15 mei 2012
Voorganger Jean-Pierre Dupont
Opvolger Gérard Bonnet
Burgemeester van Tulle
Aangetreden 17 maart 2001
Einde termijn 17 maart 2008
Voorganger Raymond-Max Aubert
Opvolger Bernard Combes
Partijvoorzitter van de Parti Socialiste
Aangetreden 27 november 1997
Einde termijn 27 november 2008
Voorganger Lionel Jospin
Opvolger Martine Aubry
Portaal  Portaalicoon   Politiek

François Gérard Georges Nicolas Hollande (Rouen, 12 augustus 1954) is sinds 15 mei 2012 de president van Frankrijk.

Hollande is lid van de Parti Socialiste (PS). Hij was van 1997 tot 2008 de partijvoorzitter van de Parti Socialiste. Tegelijkertijd was hij tussen 2001 en 2008 de burgemeester van Tulle. Van 2008 tot 2012 was hij de voorzitter van de departementsraad voor Corrèze. Voor de Franse presidentsverkiezingen van 2012 was hij de kandidaat van zijn partij. Hij versloeg zittend president Nicolas Sarkozy en werd gekozen als de 24e president van Frankrijk.

Zijn vorige partner Ségolène Royal was de kandidaat van de PS voor de Franse presidentsverkiezingen van 2007.

In januari 2014 werd hij bij gelegenheid van een officiëél bezoek aan Nederland als Ridder-Grootkruis in de Orde van de Nederlandse Leeuw opgenomen.

Biografie[bewerken]

Hollande groeide op in een dorpje onder de rook van de stad Rouen. Later trok hij met zijn ouders en familie naar Neuilly-sur-Seine, een voorstad van Parijs. Saillant detail is dat zijn tegenstrever in de presidentsverkiezingen van 2012, Nicolas Sarkozy, later burgemeester in die stad was, tussen 1983 en 2002.

François Hollande is alumnus van de École des hautes études commerciales de Paris en de École nationale d'administration. Hij heeft rechten, economie en politicologie gestudeerd. François Hollande leefde jarenlang ongehuwd samen met Ségolène Royal, die ook actief is binnen de Franse socialistische partij. Bij Ségolène Royal heeft hij vier kinderen die zijn familienaam dragen. Midden jaren 2000 begon Hollande een relatie met de Franse journaliste Valérie Trierweiler[2]. Deze relatie was echter geheim gebleven tijdens de gooi van Royal naar het presidentschap bij de presidentverkiezingen in 2007[3][4]. Hollande en Royal gingen in 2007 uit elkaar. In oktober 2010 maakten Trierweiler en Hollande hun relatie bekend. Na zijn verkiezing tot president kreeg ze een semi-officieel statuut, met een kantoor op het Elysee en een staf van medewerkers, terwijl ze hem als 'première dame' vergezelde op officiële reizen in het buitenland.

In januari 2014 berichtte het Franse blad Closer dat Hollande vreemdging met de Franse actrice Julie Gayet. De relatie tussen Trierweiler en Hollande kwam hierdoor onder druk te staan en op 25 januari 2014 gingen ze uit elkaar.[5]

Hij stond jarenlang aan het hoofd van de Parti Socialiste. In die functie volgde hij Lionel Jospin op. Vanaf 2001 tot 2008 was hij de burgemeester van Tulle in de Corrèze. In november 2005 werd door de partij besloten om hem naar voren te schuiven als kandidaat voor de presidentsverkiezing in 2007. Gedurende de eerste helft van 2006 bleek echter dat zijn partner Ségolène Royal veel populairder was bij de kiezers. Uiteindelijk werd zij dan ook gekozen als PS-kandidaat voor de presidentsverkiezingen van 2007. Ze behaalde weliswaar de tweede verkiezingsronde maar werd verslagen door Nicolas Sarkozy. Op 24 mei 2007 maakte Hollande bekend op te stappen als hoofd van de Parti Socialiste. In de strijd om zijn opvolging steunde hij Martine Aubry en niet Ségolène Royal.

Presidentsverkiezingen van 2012[bewerken]

Sarkozy en Hollande schudden elkaar de hand, na de inauguratie van Hollande

Aan het begin van 2011 stelde François Hollande zich al kandidaat voor de Franse presidentsverkiezingen van 2012. In de voorspellingen leidde voor de Franse socialisten steeds Dominique Strauss-Kahn, die toen nog voorzitter van het IMF was. Toen hij op 31 mei 2011 in New York werd gearresteerd en deze functie moest neerleggen, lag de strijd in het socialistische kamp weer open.

Op 16 oktober 2011 versloeg François Hollande Martine Aubry in de tweede ronde voor de aanduiding van de socialistische presidentskandidaat van 2012 en werd daarmee de socialistische tegenstrever van Nicolas Sarkozy. Tijdens de eerste ronde van de presidentsverkiezingen haalde Hollande 10.273.480 stemmen, hetzij 28,63% van het totale aantal uitgebrachte stemmen. Op 6 mei 2012 won hij de tweede ronde met 51,62% van de stemmen.[6]

Zijn inauguratie was op 15 mei 2012, waarna hij het presidentschap en tevens de co-diarchie van Andorra op zich nam.

Eind 2013 was hij met steun, volgens de opiniepeilingen, van nog maar 20% van de bevolking, de minst populaire president sinds de oprichting van de Vijfde Republiek.[7] Deze lage 'rating' bleef aanhouden.

Publicaties[bewerken]

  • (samen met Edwy Plenel,) Devoirs de vérité, 2006.
  • (samen met Pierre Favier,) Droit d'inventaires, 2009.
  • Le rêve français : Discours et entretien (2009-2011), 2011.
  • Changer de destin, Robert Lafont, 2012.

Literatuur[bewerken]

  • François BACHY, François Hollande - Un destin tranquille, 2001
  • François BACHY, L'énigme Hollande, 2005.
  • Marie-Eve MALOUINES & Carl MEEUS, La madone et le culbuto ou l'inlassable ambition de Ségolène Royal et François Hollande, 2006.
  • Serge RAFFY, François Hollande, Fayard, 2011
  • Michèle COTTA, Le Rose et le Gris: Prélude au quinquennat de François Hollande, 2012.
  • Claude ESTIER, François Hollande : Journal d'une victoire, 2012
  • Stéphane RUET & Valérie TRIERWEILER, Francois Hollande Président, 2012.
  • Marie-Eve MALOUINES, François Hollande ou la force du gentil, 2012.
  • François DELAPIERRE, Où est le changement ? : Les 100 premiers jours de François Hollande, 2012.
  • Raphaëlle BACQUÉ, Hollande, la transition tranquille, 2012.
  • Jean-Marc SERRAMONE, Etranges victoires...: Comment François Hollande est devenu François le Petit, 2014.
  • Teddy DUTHEL, Valerie Trierweiler, la cocue de la republique, 2014.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
Voorganger:
Nicolas Sarkozy
Co-prins van Andorra
Franse staatshoofden
2012-
Voorganger:
Nicolas Sarkozy
President van Frankrijk
2012-
leden (32): Vlag van BelgiëVlag van VlaanderenSocialistische Partij Anders (sp.a) · Vlag van BelgiëVlag van WalloniëParti Socialiste (PS) · Vlag van BulgarijeBǎlgarska Socialističeska Partija (BSP) · Vlag van CyprusΚίνημα Σοσιαλδημοκρατών (EDEK) · Vlag van DenemarkenSocialdemokraterne (SD) · Vlag van EstlandSotsiaaldemokraatlik Erakond (SDE) · Vlag van FinlandSuomen Sosialidemokraattisen Puolue (SDP) · Vlag van FrankrijkParti Socialiste (PS) · Vlag van DuitslandSozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD) · Vlag van GriekenlandPanellinio Sokialistiko Kinima (PASOK) · Vlag van HongarijeMagyar Szocialista Párt (MSZDP) · Vlag van IerlandLabour Party (PLO) · Vlag van ItaliëPartito Socialista Italiano (PSI) · Vlag van LetlandLatvijas Sociāldemokrātiskā Strādnieku Partija (LSDSP) · Vlag van LitouwenLietuvos Socialdemokratu Partija (LSDP) · Vlag van LuxemburgLetzeburger Socialistesch Arbechterpartei (LSAP) · Vlag van MaltaPartit Laburista (PL) · Vlag van NederlandPartij van de Arbeid (PvdA) · Vlag van NoorwegenDet Norske Arbeiderpartiet · Vlag van OostenrijkSozialdemokratische Partei Österreichs (SPÖ) · Vlag van PolenSojusz Lewicy Demokratycznej-Unia Pracy (SLD-UP) · Vlag van PortugalPartido Socialista · Vlag van RoemeniëPartidul Social Democrat (PSD) · Vlag van SloveniëSocialni Demokrati (SD) · Vlag van SlowakijeStrana SMER - Sociálna Demokracia (Smer) · Vlag van SpanjePartido Socialista Obrero Español (PSOE) · Vlag van TsjechiëČeská Strana Sociálně Demokratická (ČSSD) · Vlag van ZwedenSveriges socialdemokratiska arbetareparti · Vlag van Verenigd KoninkrijkLabour Party (LP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van Noord-IerlandPáirtí Sóisialta Daonlathach an Lucht Oibre (SDLP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van SchotlandPàrtaidh Làbarach na h-Alba (PLA) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van WalesLlafur Cymru (LC)
Partijvoorzitters: Wilhelm Dröscher · Robert Pontillon · Joop den Uyl · Vítor Constâncio · Guy Spitaels · Willy Claes · Rudolf Scharping · Robin Cook · Poul Nyrup Rasmussen
Fractievoorzitters EP: Guy Mollet · Hendrik Fayat · Pierre Lapie · Willi Birkelbach · Käte Strobel · Francis Vals · Georges Spénale · Ludwig Spénale · Ernest Glinne · Rudi Arndt · Jean-Pierre Cot · Pauline Green · Enrique Baron Crespo · Martin Schulz
Fracties EP: Fractie van de Socialisten (S) ('53-'58) · Socialistische Fractie (SOC) ('58-'93) · PES ('93-'09) · Socialisten en Democraten (S&D) ('09)
Voorloper: Confederatie van Socialistische Partijen van de Europese Gemeenschap (CSPEG)
Commissarissen Barroso II: Catherine Ashton · Joaquín Almunia · Maroš Šefčovič · María Damanáki · Štefan Füle · László Andor
Leden Europese Raad: Werner Faymann · Elio Di Rupo · Helle Thorning-Schmidt · François Hollande · Robert Fico