Gerard de Korte

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gerard de Korte
Gerard de korte.png
Bisschop van de Katholieke Kerk
Wapen van een bisschop
Geboren 13 juni 1955
Plaats Vianen
Wijdingen
Diaken 10 januari 1987
Priester 5 september 1987
Bisschop 2 juni 2001
Kerkelijke loopbaan
Huidige functie 2008-heden:
Bisschop van Groningen-Leeuwarden
Eerdere functies 2001-2008:
Hulpbisschop van Utrecht
Apostolische successie
Voorganger Bisschop van Groningen-Leeuwarden:
Wim Eijk
Hulpbisschop van Utrecht:
Jan de Kok
Opvolger Hulpbisschop van Utrecht:
Herman Woorts en Ted Hoogenboom
Portaal  Portaalicoon   Christendom

Gerard Johannes Nicolaas de Korte (Vianen, 13 juni 1955) is een Nederlands rooms-katholiek geestelijke. Sinds 13 september 2008 is hij bisschop van het bisdom Groningen-Leeuwarden. Daarvoor was hij hulpbisschop van het Aartsbisdom Utrecht en deken van het dekenaat IJssellanden. Zijn wapenspreuk luidt: Confidens in Christo (In vertrouwen op Christus).

Levensloop[bewerken]

Hij is de jongste van de drie kinderen in een aannemersgezin. Hij is altijd al religieus ontvankelijk geweest. Op zijn zevende speelde hij thuis al priestertje. Zijn vader liet een altaartje voor hem op zolder bouwen door een van de timmerlieden.[1] In 1974 haalde hij het diploma atheneum aan het Alberdingk Thijmcollege in Hilversum. Van 1974 tot 1980 studeerde hij geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Utrecht.

In deze periode kreeg De Korte steeds meer belangstelling voor geloof en kerk. Hij besloot na zijn afstuderen theologie te studeren. Tijdens het schrijven van zijn doctoraalscriptie haalde hij de gymnasiumcertificaten Grieks en Latijn. Hij haalde zijn doctoraal in 1980. Kort daarna schreef hij zich in als student aan de Katholieke Theologische Universiteit te Utrecht.

In 1983 werd hij intern priesterstudent op het Ariënskonvikt, de priesteropleiding van het aartsbisdom Utrecht. In 1987 slaagde hij voor het doctoraal examen theologie. In 1994 promoveerde hij tot doctor in de theologie bij professor Van der Velden en professor Rikhof met het proefschrift Pastoraat van de verzoening. Mogelijkheden en grenzen van de theologie van het woord, in het bijzonder van Eduard Thurneysen, voor het katholiek pastoraat.

Wijdingen[bewerken]

Kerkelijke loopbaan[bewerken]

Na zijn priesterwijding in 1987 werd hij staflid van het Ariënskonvikt, de priesteropleiding van het aartsbisdom. Tevens werd hij benoemd tot eerstverantwoordelijke pastor van de Sint-Catharinakathedraal in de Binnenstadparochie te Utrecht. Van 1992 tot 1999 was hij rector van het Ariënskonvikt. In 1999 volgde zijn benoeming tot deken van Salland, dat in 2005 werd samengevoegd met het dekenaat Veluwe-Flevoland tot het dekenaat IJssellanden. Als deken van Salland maakte hij ook deel uit van de bisdomraad.

Paus Johannes Paulus II benoemde Gerard de Korte op 11 april 2001 tot hulpbisschop van het aartsbisdom Utrecht en tot titulair bisschop van Caesarea in Mauritania. Tevens benoemde kardinaal Simonis hem tot bisschoppelijk vicaris. Zijn belangrijkste bisschoppelijke taak was de catechetische en liturgische representatie van de aartsbisschop. Binnen de bisschoppenconferentie was hij referent voor de portefeuille Kerk en Samenleving.

Op 18 juni 2008 benoemde Paus Benedictus XVI Gerard de Korte tot diocesaan bisschop van het bisdom Groningen-Leeuwarden. Daarmee werd hij de opvolger van Mgr. Eijk die eerder dat jaar aartsbisschop van het aartsbisdom Utrecht was geworden, maar nog wel de leiding was blijven houden over het noordelijk bisdom. De Korte werd op 13 september 2008 in de Sint-Jozefkathedraal in Groningen geïnstalleerd. Concelebranten waren onder meer aartsbisschop Eijk, kardinaal Simonis, de apostolisch nuntius François Bacqué en de kanunniken van het Gronings kathedraalkapittel. Bij zijn installatie gaf De Korte uiting aan zijn oecumenische verbondenheid met gelovigen uit andere kerken, zoals protestanten en Grieks-orthodoxen. Dominee Gerrit de Fijter, destijds synodevoorzitter van de Protestantse Kerk, sprak De Korte na diens installatie toe en noemde hem 'broeder'.

Binnen de bisschoppenconferentie bleef hij verantwoordelijk voor het beleidsterrein Kerk en Samenleving. Vanuit die hoedanigheid is hij namens de Bisschoppenconferentie de eerste woordvoerder in zaken die het seksueel misbruik binnen de kerk betreffen. Daarnaast werden de contacten met organisaties op het terrein van Ouderen en van Vrouwen aan hem toevertrouwd.

Conflict[bewerken]

Tussen Simonis' opvolger, aartsbisschop Wim Eijk, en hulpbisschop De Korte leek het van meet af aan niet erg te boteren, omdat laatstgenoemde zich vrijmoedige kritiek veroorloofde, terwijl Eijk de opvatting huldigt dat hulpbisschoppen slechts de una vox, de ene stem van hun Ordinarius dienen te uiten.

De Korte nam van Eijk de zorg voor het bisdom Groningen-Leeuwarden over, maar de afstand leek eerder te groeien. De onverwachte sluiting van het Ariënskonvikt door Eijk (te duur; gebrek aan studenten) werd door oud-leerling en rector De Korte openlijk gehekeld.

Bovendien speelde er een kwestie met de liederen die in het aartsbisdom en in het bisdom 's-Hertogenbosch voortaan niet meer door de beugel zouden kunnen. De Korte nam het op voor degenen die in zijn noordelijke bisdom bewust de liederen van bijvoorbeeld Huub Oosterhuis wensten te blijven zingen. [2][3] In een uitgelekte brief verweet Eijk De Korte 'laakbaar' en 'stuitend' gedrag.[4]

Bronnen, noten en/of referenties