Ad Simonis
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Adrianus Johannes (Ad) Simonis (Lisse, 26 november 1931) is een Nederlandse kardinaal, voormalig aartsbisschop van het aartsbisdom Utrecht alsmede voormalig metropoliet van de Nederlandse katholieke kerkprovincie.
Inhoud |
[bewerk] Levensloop
Simonis kwam uit een gezin van elf kinderen, waarvan hij de oudste was. Zijn vader was tandarts. Hij studeerde voor het priesterschap aan de seminaries van Hageveld en Warmond. Hij werd tot priester gewijd (van het bisdom Rotterdam) op 15 juni 1957. Hij was onder meer kapelaan bij de parochie van het H. Sacrament aan de Sportlaan in de Vogelwijk in Den Haag. Op 29 december 1970 werd hij benoemd tot bisschop van Rotterdam en op 20 maart 1971 bisschop gewijd door kardinaal Alfrink, mgr. Moors en mgr. Bluyssen.
De benoeming tot bisschop van kapelaan Simonis, die mede door zijn optreden op het Pastoraal Concilie als behoudend gold, was in Nederland van meet af aan omstreden. Vanaf het herstel van de bisschoppelijke hiërarchie van de Nederlandse Katholieke Kerk in 1853 hadden de kapittels van de Nederlandse bisdommen van Rome het voorrecht gekregen om een voordracht van drie namen te doen aan de paus. Door echter Simonis te benoemen werd deze voordracht geheel genegeerd. De benoeming was ook tegen de zin van de Nederlandse bisschoppen. Dit had alles te maken met de eigen weg die de Katholieke Kerk in Nederland in de jaren zestig was ingeslagen onder leiding van de toenmalige kardinaal Alfrink. De veranderingen hadden onder meer te maken met inspraak voor de gelovigen en geboortebeperking. Nadat paus Johannes XXIII in 1963 overleed en werd opgevolgd door paus Paulus VI voelde het Vaticaan de behoefte het gematigd progressieve Nederlands bisschoppelijk college, dat allerlei radicale veranderingen had toegelaten en bepleit, op de vingers te tikken. En al waren er in die roerige tijden meer opstandige kerkprovincies in Europa, de Nederlandse was slagvaardig vanwege de eensgezindheid van het Bisschoppelijk College. Die eensgezindheid werd met de benoeming van Simonis door Rome gebroken.
Op 27 juni 1983 werd hij tot aartsbisschop-coadjutor van Utrecht benoemd, met recht van opvolging; sinds 3 december 1983 was hij ook daadwerkelijk aartsbisschop van het aartsbisdom Utrecht. In Rotterdam werd hij opgevolgd door bisschop Bär. Als aartsbisschop van Utrecht was hij tevens de metropoliet van de Nederlandse kerkprovincie, dus als enige Nederlandse bisschop gerechtigd het pallium te dragen, en traditiegetrouw de voorzitter van de Nederlandse bisschoppenconferentie. Verder is hij grootkanselier van de theologische faculteit van de Radboud Universiteit Nijmegen.
Op 25 mei 1985 werd hij door paus Johannes Paulus II tot kardinaal van de Heilige Kerk van Rome en kardinaal-priester van de basiliek van San Clemente gecreëerd.
Hij leidde de uitvaartplechtigheden van kardinaal Alfrink, zijn voorganger als aartsbisschop. Met kardinaal Kasper - president van de Pauselijke Raad ter Bevordering van de Eenheid onder de Christenen - was hij hoofdcelebrant in de uitvaartliturgie van kardinaal Willebrands, zijn rechtstreekse voorganger in het aartsbisdom Utrecht.
Hoewel Adrianus Simonis in 1970 nog gold als conservatief, kwam dit in zijn beleid in het aartsbisdom Utrecht niet tot uitdrukking. Liturgische experimenten en kerkelijke veranderingen konden doorgang vinden. Aan verschillende moderne veranderingen en initiatieven gaf Simonis zijn zegen. Zo sprak Simonis ondanks het uitdrukkelijke kerkelijke (rooms-katholieke) verbod op lidmaatschap en ondersteuning van de Vrijmetselarij[1], in de Loge Ultrajectina aan de Maliebaan in Utrecht tijdens een serie lezingen over vrijmetselarij en godsdienstige genootschappen.[2]
Na het overlijden van paus Johannes Paulus II in 2005 vertrok hij naar Rome om te concelebreren bij diens uitvaart. In het conclaaf daarna was hij de enige Nederlander die stemgerechtigd was bij de keuze van kardinaal Joseph Ratzinger tot paus Benedictus XVI.
Kardinaal Simonis was namens de bisschoppenconferentie aanwezig bij het huwelijk van Willem Alexander en Máxima der Nederlanden, alsmede bij de staatsbegrafenissen van prins Claus, koningin Juliana en prins Bernhard.
In maart 2006 maakte hij bekend dat hij, geheel volgens de voorschriften van het Wetboek van Canoniek Recht, die zomer vanwege het bereiken van de 75-jarige leeftijd, zijn ambt ter beschikking ging stellen. Op 13 november 2006 meldde de Volkskrant dat Simonis zijn ontslagbrief bij het Vaticaan had ingediend.[3] Op 14 april 2007 werd in Rome bekendgemaakt dat paus Benedictus XVI de aanvraag voor het ontslag van kardinaal Simonis had ingewilligd. De kardinaal functioneerde daarna als apostolisch administrator, met alle bevoegdheden van de diocesane bisschop, tot het moment waarop zijn opvolger, mgr. Eijk, zijn plaats innam op de zetel van Utrecht.
In 2007 heeft hij zijn gouden priesterjubileum gevierd met een pontificale eucharistieviering in de Mariakerk te Apeldoorn - de kerk waar hij jaarlijks in de Goede Week de oliewijding verricht - en een viering van het mediapastoraat in de St. Nicolaasbasiliek te IJsselstein.
Op 8 december 2007 nam Simonis afscheid als aartsbisschop van Utrecht en voorzitter van de Nederlandse bisschoppenconferentie tijdens een pontificale hoogmis in de kathedrale kerk van Sint-Catharina in Utrecht. Bij die gelegenheid werd hij benoemd tot Ridder Grootkruis in de Orde van Oranje-Nassau.[4] Hij was al Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.
Hij is op 26 januari 2008 als aartsbisschop opgevolgd door Wim Eijk.[5]
Sinds zijn emeritaat in 2008 is hij bewoner binnen de stichting Mariapoli Mariënkroon; onderdeel van de Focolarebeweging
De lijfspreuk van Simonis is Ut cognoscant te.
[bewerk] Zie ook
[bewerk] Externe link
| Bronnen, noten en/of referenties: |
|
| Voorganger: Martinus Jansen |
Bisschop van Rotterdam 1970-1983 |
Opvolger: Philippe Bär |
| Voorganger: Johannes Willebrands |
Aartsbisschop van Utrecht 1983-2007 |
Opvolger: Wim Eijk |
