Ruud Lubbers

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ruud Lubbers
Ruud Lubbers in 1985
Ruud Lubbers in 1985
Algemene informatie
Naam Rudolphus Franciscus Marie Lubbers
Geboren 7 mei 1939 in Rotterdam
Partij KVP, CDA (vanaf 1980)
Titulatuur dr.h.c.
Politieke functies
1973-1977 minister van Economische Zaken
1977-1982 lid Tweede Kamer
1978-1982 fractievoorzitter
1982-1994 minister-president
1982-1994 Politiek leider CDA
1986, 1989 lijsttrekker CDA
2010 informateur
Handtekening
Parlement & Politiek - biografie
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

Rudolphus Franciscus Marie (Ruud) Lubbers (Rotterdam, 7 mei 1939) is een Nederlands christendemocratisch politicus, minister van staat, voormalig ondernemer, ex-diplomaat. Van 1982 tot 1994 was hij minister-president van Nederland. Tegenwoordig zet hij zich in als activist voor het behoud van het milieu, multiculturalisme, voor de terugdringing van kernwapens en voor een positieve benadering van allochtonen en vluchtelingen.

Levensloop[bewerken]

Lubbers werd geboren in een katholiek ondernemersgezin. Hij volgde de middelbare school bij de Jezuïeten aan het Canisiuscollege te Nijmegen en studeerde vervolgens van 1957 tot 1962 economie aan de Nederlandse Economische Hogeschool in Rotterdam; hij studeerde cum laude af. Zijn vader gaf leiding aan Hollandia, een constructiewerkplaats en machinefabriek in Krimpen aan den IJssel, waarvan hij door een managementbuy-out eigenaar werd. Toen Lubbers senior in 1963 plotseling stierf, namen zijn zonen Rob en Ruud de leiding van de zaak over.

Ruud Lubbers was lid van de Katholieke Studentenvereniging Sanctus Laurentius en werd voorzitter van de toenmalige Unie van Katholieke Studentenverenigingen in Nederland. Hij trouwde in 1962 met Ria Hoogeweegen. Zij kregen drie kinderen: Paul, Bart en Heleen.

Vanaf midden 1965 begon hij een reeks maatschappelijke functies te vervullen; eerst bij Jong Management NCW en later bij het NCW (Nederlands Christelijk Werkgeversverbond) zelf. Ook vervulde hij bestuursfuncties in de binnenvaart (moeder Van Laack was op de Rijn geboren) en bij de KRO (Katholieke Radio Omroep). Hij werkte aan de vernieuwing van de samenleving en behoorde tot de christen-radicalen, een progressieve stroming ter linkerzijde van het politieke centrum. Bij de afsplitsing van de PPR (een van de voorlopers van GroenLinks) in 1968 bleef Lubbers echter trouw aan de KVP.

Ruud Lubbers woont in Rotterdam, maar heeft ook een familiehuis in de gemeente Dalfsen.

Minister[bewerken]

Van 11 mei 1973 tot 19 december 1977 was hij minister van Economische Zaken in het Kabinet-Den Uyl. Hij moest de gevolgen opvangen van de oliecrisis en werd bekend als de minister die de mensen vroeg de gordijnen een uurtje eerder dicht te doen en van de autoloze zondag. Maar hij bracht ook de eerste Energienota uit, waarin de doelstelling van het Reactor Centrum Nederland verbreed werd tot het Energieonderzoek Centrum Nederland, dus ook energiebesparing en alternatieve energie.

Lubbers kwam enkele malen in botsing met Den Uyl. Dat betrof met name het minimum jeugdloon, de levering van reactorvaten aan Zuid-Afrika en de vermogensaanwasdeling.

Kamerlid en Fractievoorzitter[bewerken]

In 1977 werd Lubbers, nummer 4 op de kandidatenlijst van het CDA, plaatsvervangend fractieleider onder Willem Aantjes. Toen de laatste in 1978 in opspraak raakte wegens een verzwegen lidmaatschap van de Nederlandsche SS bleef Lubbers hem steunen. Na Aantjes’ aftreden volgde Lubbers hem op.

In de fractie had Lubbers te kampen met acht dissidenten die keer op keer het voortbestaan van het Kabinet Van Agt-Wiegel in gevaar brachten. De fractieleider ontwikkelde het vermogen om met wollige formuleringen zijn schaapjes bijeen te houden.

Als fractievoorzitter speelde Lubbers ook een belangrijke rol in de totstandkoming van het CDA in 1980. Hier ging het om de overbrugging van de verschillen tussen protestanten en katholieken op weg naar een gezamenlijke principiële grondslag.

Hij was als minister nauw betrokken bij de redding van de bouwbedrijven van het Nederhorstconcern. Het staalbedrijf Hollandia Kloos wilde met overheidssteun de staaldivisie van Nederhorst overnemen. Lubbers die grootaandeelhouder was, werd beschuldigd van belangenverstrengeling. De Nederlandse staat betaalde Hollandia Kloos tientallen miljoenen omdat zij het geld niet kregen vanuit het buitenland.

Premier[bewerken]

Omdat Dries van Agt na de verkiezingen van 1982 plotseling zijn vertrek aankondigde kwam Lubbers in beeld als minister-president. Het regeerakkoord kwam tot stand onder leiding van Staatsraad Willem Scholten.

Premier Lubbers ontmoet Caspar Weinberger (1983)

Van 4 november 1982 tot 22 augustus 1994 gaf Lubbers leiding aan drie achtereenvolgende kabinetten (Lubbers I, II en III) en werd daarmee niet alleen de jongste maar ook de langstzittende minister-president in de Nederlandse geschiedenis.

Lubbers I[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Kabinet-Lubbers I voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Zijn eerste kabinet stond in het teken van miljardenbezuinigingen. De staatsschuld was de laatste tien jaar enorm opgelopen, en een combinatie van inflatie met een stagnerende economie, de zogenaamde stagflatie, bracht de staatshuishouding in groot gevaar.

Ook het bedrijfsleven had dit gezien en twee dagen na de installatie van het kabinet sloten werkgevers en werknemers het Akkoord van Wassenaar, onder druk en dreiging van het kabinet om in de arbeidsvoorwaarden in te grijpen. In ruil voor arbeidstijdverkorting accepteerde de vakbeweging dat de meeste werknemers op de “min-lijn” kwamen te zitten. Daarbij kwamen de bezuinigingen op de Rijksuitgaven, die zonder al te grote protesten van de vakverenigingen werden doorgevoerd. In het buitenland stond hij om deze bezuinigingen bekend als “Ruud shock”.

Verder waren er tijdens zijn eerste kabinetsperiode veel spanningen over de plaatsing van kruisraketten. Lubbers vond de uitweg door het parlement voor te stellen de Sovjet-Unie te laten weten dat ook Nederland tot plaatsing over zou gaan als na een jaar zou blijken dat de Sovjet-Unie nog weer verder gegaan zou zijn met de plaatsing van SS20 raketten. Toen dat een jaar later het geval bleek te zijn kwam het tot een daadwerkelijke beslissing te gaan plaatsen. Maar door het INF-verdrag tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie begin december 1987 kwam het uiteindelijk niet tot plaatsing.

Lubbers II[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Kabinet-Lubbers II voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De verkiezingscampagne van 1986, die het CDA voerde onder de leuze “Laat Lubbers zijn karwei afmaken”, werd een groot succes voor de partij. Dit ging grotendeels ten koste van coalitiepartner VVD, hetgeen de verhoudingen niet ten goede kwam.

Lubbers in 1986

Lubbers II (1986-1989) vulde zijn sociaal-economisch programma aan met het eerste Nationaal Milieu- en Natuurbeleidsplan (NMP). Dit was een integraal beleidsplan in lijn met “duurzame ontwikkeling”, dat inmiddels als politieke doelstelling zijn plaats had gevonden in “Our Common Future”, een VN-rapport tot stand gekomen onder voorzitterschap van Gro Harlem Brundtland. Dit N.M.P. leidde tot een kabinetscrisis. VVD-fractievoorzitter Joris Voorhoeve was tegen het besluit van het kabinet om het reiskostenforfait af te schaffen en diende een motie in om de afschaffing te blokkeren. Nog voor de motie in stemming werd gebracht diende Lubbers het ontslag van zijn kabinet in.

Lubbers III[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Kabinet-Lubbers III voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Zo kwam het tot Lubbers III, een coalitie tussen CDA en PvdA. Dit kabinet werd vooral bekend door de veranderingen in de sociale zekerheid; met name de ziektewet en de wet op de arbeidsongeschiktheid. Het was de beleidsreactie op het gezegde “Nederland is ziek”, waarmee Lubbers deze problematiek agendeerde.

Lubbers wordt soms gekenschetst als een bekwaam manager die de conflicten binnen zijn kabinet bijna altijd wist te beheersen. Hij wist veel problemen te voorkomen door tijdens meningsverschillen binnen zijn kabinetten een compromis te zoeken. Hans van Mierlo noemde hem 'de beste coalitiemonteur'.

Lubbers had al ruim voor de verkiezingen 1994 aangekondigd na 12 jaar in het Catshuis uit de politiek te willen treden. Hij nam dan ook niet meer deel aan de verkiezingen in mei 1994. Hij faalde echter in de voorbereiding van zijn opvolging bij het CDA en de partij verloor 20 zetels in het parlement. Daarna kwam voor het eerst sinds de invoering van het algemeen kiesrecht in 1917 tot een coalitie zonder christendemocraten.

Hoogleraarschap[bewerken]

Na zijn premierschap was Lubbers vanaf voorjaar 1995 tot eind 2000 voor twee dagen per week hoogleraar Globalisering aan de Katholieke Universiteit Brabant en visiting professor aan de John F. Kennedy School of Government, Harvard University, in Cambridge (USA), waar hij jaarlijks een maand college gaf.

Internationaal was hij onder meer vicevoorzitter van de Independent World Commission on the Oceans en voorzitter van het World Wildlife Fund.

Hij speelde een belangrijke rol in het in Nederland promoten van het door Maurice Strong en Michail Gorbatsjov gestarte Earth Charter initiatief.[1]

Nationaal was hij onder meer voorzitter van de Nederlandse Organisatie voor toegepast-natuurwetenschappelijk onderzoek, van de Adviesraad Internationale Vraagstukken en van Clingendael.

In 1995 werd hij benoemd tot minister van staat.

VN Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen[bewerken]

Ruud Lubbers

Eind 2000 werd Lubbers door de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties, Kofi Annan, gevraagd per 01-01-2001 Sadako Ogata op te volgen als Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties (UNHCR).

In deze functie zette hij zich in voor de bescherming en opvang van de naar schatting 21 miljoen vluchtelingen en ontheemden in meer dan 120 landen. Hij gaf leiding aan de ruim vijfduizend medewerkers van de VN-organisatie die wereldwijd voor de UNHCR werkzaam zijn.

Tijdens de periode dat hij Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen was, werden er veel vluchtelingen gerepatrieerd. Hij introduceerde de 4R-programma's (Repatriation, Rehabilitation, Reconstruction and Reintegration). Ook zorgde hij ervoor dat ruimte ontstond voor bescherming van mensen die weliswaar niet uit hun land vluchtten, maar 'ontheemd' zijn om dezelfde redenen als vluchtelingen. Tijdens Lubbers' periode bij de UNHCR daalde het aantal vluchtelingen wereldwijd met bijna 22% van 21,8 miljoen in 2001 tot bijna 17,1 miljoen begin 2004.

Voor Nederland stond hem een ruimhartig asielbeleid voor ogen en sprak hij kritisch over de uitvoering van de Vreemdelingenwet. Dat sinds zijn aantreden de jarenlange kritiek op de UNHCR van voor die tijd sterk afnam wordt als een verdienste van Lubbers beschouwd. Ook slaagde hij er in de financiële toestand van de UNHCR te stabiliseren en de financiële middelen voor de opvang van vluchtelingen aanzienlijk te verruimen.

In mei 2004 kwam Lubbers in opspraak door een klacht van VN-medewerkster Cynthia Brzak. De klacht behelsde ongewenste intimiteiten van Ruud Lubbers jegens haar, tijdens een formele vergadering in december 2003. Deze klacht werd door het United Nations Office of Internal Oversight Services (OIOS), het VN-onderzoeksbureau voor dergelijke klachten, onderzocht. De klacht werd door het OIOS gegrond verklaard. Daarnaast werd Ruud Lubbers door het OIOS verweten, oneigenlijke druk te hebben willen uitoefenen op het OIOS, om de uitkomst van het onderzoek te beïnvloeden. Het rapport lekte uit naar de media.[2]

Eind mei 2004 gaf Lubbers opening van zaken aan het personeel van de UNHCR; met klem bestreed hij de beschuldigingen. Op 2 juni 2004 zond de OIOS haar voorlopige bevindingen naar Secretaris-Generaal Kofi Annan, die daarop krachtens de VN-procedures Lubbers om zijn weerwoord vroeg. Inmiddels was in overleg met de Nederlandse regering en met instemming van Secretaris-Generaal Kofi Annan aan de Nederlandse minister van staat Max van der Stoel gevraagd een analyse van het OIOS-rapport te maken. Deze analyse bekritiseerde het rapport in de meest krachtige bewoordingen als "in strijd met fundamentele rechtsbeginselen en bewijsbaar toegankelijk voor de media, zelfs nog vóór het OIOS-rapport uitkwam".[3]

In persconferenties meldde secretaris-generaal Kofi Annan dat geuite beschuldigingen niet bewezen achtte. Hij gaf te kennen kennis genomen te hebben van de conclusies van het OIOS en de reactie hierop van Ruud Lubbers. Hij baseerde zijn oordeel mede op door hem ingewonnen juridisch advies. Volgens zeggen verwijst Kofi Annan hier naar een onderzoek van de Amerikaanse jurist Steve Schwebel. [bron?] Hij meldde verder zorgen geuit te hebben richting Lubbers in een brief maar liet weten de inhoud van de brief niet bekend te willen maken. Daarmee leek deze pijnlijke zaak rond Lubbers afgesloten.[4][5]

In februari 2005 kwam de zaak opnieuw in het nieuws toen de Britse krant The Independent het interne OIOS-rapport in handen kreeg en details daarvan publiceerde.[6] Volgens het artikel in The Independent zouden beschuldigingen van ongewenste intimiteiten door vier verschillende vrouwen aan het adres van Lubbers zijn onderzocht. Ook nu weer ontstond opschudding in de internationale en Nederlandse pers. Het UNHCR management sprak zijn steun uit voor Lubbers richting SG Kofi Annan en ook ander personeel steunde Lubbers in een open brief.[7] Desondanks ondernam het secretariaat van de VN geen verdere actie. Daarom besloot Lubbers op 20 februari 2005 af te treden. In zijn ontslagbrief stelde hij dat hij hiermee geen schuld bekende, maar slachtoffer was geworden van zwartmakerij. Hij stapte op "in het belang van de organisatie". Kofi Annan verklaarde nogmaals dat Lubbers aan niets schuldig was bevonden. De Nederlandse minister-president Balkenende noemde het vertrek van Lubbers in een officiële verklaring "wrang" omdat de klacht immers als niet houdbaar was afgedaan.

Tijdens een afscheidsbijeenkomst voor Lubbers als Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen ontving hij onder een staande ovatie van het personeel uit handen van de plaatsvervangend Hoge Commissaris Chamberlin de eerste jaarlijkse UNHCR Achievement Award voor uitzonderlijke verdiensten voor de UNHCR en de vluchtelingen in de wereld. “You humble us and you inspire us, as you've inspired many, many refugees throughout the world. We hope to show you our gratitude because you leave a very deep mark in the lives of so many people”, aldus Chamberlin.

Terug in Nederland[bewerken]

Lubbers samen met de voormalige premiers Kok, Van Agt, De Jong, Balkenende en premier Rutte.

Duurzaamheid[bewerken]

Na terugkomst in Nederland richtte Ruud Lubbers zich op “duurzaamheid”.

Sinds 1 juni 2005 is Lubbers voorzitter van de Raad van Toezicht van het Energieonderzoek Centrum Nederland (ECN). Hij volgde Jan Terlouw op.

Op het Lowlandsfestival in 2005 gaf hij het eerste college van Lowlands University, over het behoud van de aarde, daartoe uitgenodigd door Coolpolitics. Ook Wubbo Ockels hield hier een lezing en beiden gingen in 2006 onder de naam Lowlands University on Tour op tournee langs universiteitssteden. Op het terrein van duurzaamheid laat Lubbers zich inspireren door het Earth Charter (Handvest van de Aarde). In het mondiale Earth Charter Initiatief, waarvoor in Nederland NCDO aanspreekpunt is, speelt Lubbers een leidende rol.

Van 2007 tot 2012 was Ruud Lubbers voorzitter van het Rotterdam Climate Initiative. Deze organisatie had als belangrijkste doel om Europese subsidies (180 miljoen euro) binnen te halen ten behoeve van CO2-productie, afvang en opslag in de Rotterdamse haven. Ruud Lubbers heeft de bouw van nieuwe kolencentrales in de Rotterdamse haven mogelijk gemaakt.[8]

Ruud Lubbers is mede-initiatiefnemer van de Round Table of Worldconnectors for People and the Planet, waarvan hij van 2006 tot april 2009 co-voorzitter was. Samen met andere Worldconnectors, onder wie schrijfster en moslima Naema Tahir en antropologe Halleh Ghorashi spreekt hij zich publiekelijk uit voor een positieve benadering van migratie. De Bezige Bij publiceerde zijn Hartenkreet 'De Vrees Voorbij' in 2007.

In Stalemate bepleit Ruud Lubbers het non-proliferatie verdrag opnieuw te bevestigen en nucleaire wapens te verminderen en geleidelijk uit te bannen. In hetzelfde artikel bepleit hij een supranationale status van het IAEA.

In 2008 leidde hij de Worldconnectors en publiceerde tezamen met Carolina Lo Galbo "De Vrees Voorbij". Eind 2008 schreef hij samen met hoogleraar Willem van Genugten en internationaal ondernemingsrecht deskundige Tineke Lambooy het boek "Inspiration for Global Governance" waarin een brug geslagen wordt tussen mensenrechten en het Handvest van de Aarde. Ruud Lubbers beschrijft hierin hoe volgens hem de macht van overheden verschuift naar bedrijven en burgers.

Stichting voor Vluchteling Studenten UAF[bewerken]

Lubbers profileerde zich door aan te dringen op een andere manier van omgaan met allochtonen in Nederland. Participatie is naar Lubbers' mening meer dan integratie de voornaamste uitdaging. Volgens Lubbers is dat veel meer een verantwoordelijkheid van de samenleving dan van de regering.

Van 1 juli 2006 tot 1 mei 2014 is Ruud Lubbers voorzitter van het bestuur van Stichting voor Vluchteling Studenten UAF. Tijdens zijn eerste openbare optreden in die hoedanigheid, op 23 september 2006 in De Rode Hoed in Amsterdam, gaf hij aan dat hij van mening is dat het Nederlandse asielbeleid te "verkrampt" is. Hij wees er op dat Nederland behoefte heeft aan kenniswerkers, en vroeg in dat verband aandacht voor het talent dat naar zijn mening onder vluchtelingen is te vinden.

Binnen het CDA werd hij de ambassadeur voor het in 2008 opgerichte CDA Kleurrijk.

Informateur[bewerken]

Ruud Lubbers in 2011

Na de val van het kabinet-Balkenende II werd Ruud Lubbers op 1 juli 2006 door koningin Beatrix benoemd tot informateur om de mogelijkheden te onderzoeken voor een doorstart van een CDA-VVD-coalitie. Dit kabinet zou in afwachting van de verkiezingen in november 2006 voornamelijk de begroting voor 2007 en het dekkingsplan moeten indienen en verdedigen, alsmede het reeds ingediende wetsvoorstel "werken aan winst" (verlaging vennootschapsbelasting). Binnen een week rondde Lubbers zijn werkzaamheden af en op 7 juli 2006 startte het kabinet-Balkenende III.
Na de verkiezingen van 2010 werd op 21 juli Ruud Lubbers opnieuw aangesteld als informateur nadat zijn voorgangers Jacques Wallage (PvdA) en Uri Rosenthal (VVD) er niet in waren geslaagd de basis te leggen voor een paars-plus kabinet (VVD+PvdA+D66+GL).[9] Tijdens de informatieperiode van Lubbers was er een doorbraak; VVD en CDA wilden samen een minderheidskabinet vormen, met gedoogsteun van de PVV. Later zou Lubbers zich tegen deze politieke samenwerking keren. (zie ook: Kabinetsformatie Nederland 2010)

Eredoctoraten en onderscheidingen[bewerken]

Na zijn eerste ambtstermijn als minister werd Ruud Lubbers zoals gebruikelijk in het Nederlandse decoratiebeleid op 11 april 1978 benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Op 8 oktober 1994 volgde de bevordering, met overslaan van de graad van Commandeur, tot Ridder-Grootkruis in de Orde van de Nederlandse leeuw.[10] Op 3 april 1995 ontving hij de Four Freedoms Award van de Roosevelt Stichting. In 2004 werd aan Lubbers de Van Oldenbarneveltpenning toegekend, de hoogste onderscheiding van Rotterdam. Ruud Lubbers is sinds maart 1994 Ereburger van Maastricht. Als premier, minister en bestuurder ontving hij diverse hoge buitenlandse onderscheidingen.[11]

Trivia[bewerken]

  • In 2006 zei hij in Amnesty's mensenrechtenmagazine Wordt Vervolgd dat Nederland moest "ontverdonken" refererend aan toenmalig minister Rita Verdonk.
  • Lubbers rijdt in een 100% elektrische auto;[12]
  • Lubbers noemt zich nog steeds een maatje van Jan de Koning die in de eerste twee kabinetten-Lubbers (1982-89) minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid was nadat deze in 1982 aan Dries van Agt te kennen had gegeven dat Lubbers meer geschikt was als premier dan hij.
  • Ruud Lubbers werd door verscheidene cabaretiers en komieken geïmiteerd, meestal in zijn tijd als minister-president. André van Duin deed dit in de programma's Wegtrekkers & Animal Crackers en De Jaap Aap Show. Het personage van Lubbers werd op het beeldscherm vertoond met af en toe knipperende ogen, maar de mond werd door die Van Duin vervangen. Van Duin maakte van Lubbers een echt typetje met steeds terugkerende uitspraken. In het radioprogramma Spijkers met koppen werd Lubbers eind jaren tachtig geïmiteerd door Cees Wijburg en in de tijd dat Lubbers Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen was werd hij nagedaan door Paul Groot in het televisieprogramma Kopspijkers.
  • In 1990, vlak na de doorbraak van de Berlijnse Muur, was Lubbers de hoofdspreker op een CDA-congres, waar vertegenwoordigers van nieuw-opgerichte christendemocratische partijen uit Midden- en Oost-Europa aanwezig waren. Lubbers hield een toespraak over het thema 'ieder mens telt'. Na afloop vroegen buitenlandse journalisten bij de congresbalie of ze een exemplaar van de speech konden krijgen. Het antwoord was: "Er is geen tekst op papier, hij deed het uit zijn hoofd".
  • Lubbers heeft brieven gestuurd naar de hoogste baas van het OM en de voorzitter van de commissie-stiekem om te voorkomen dat hij zou worden vervolgd voor uitspraken over kernwapens op vliegbasis Volkel. Dat concludeert RTL Nieuws uit documenten die het in handen kreeg met een beroep op de Wet openbaarheid van bestuur.

Bibliografie[bewerken]

  • De smaak van de macht. Gesprekken met oud-premiers Annemarie Gualtherie van Weezel, Conserve, 2011
  • Alle 42 premiers. Hun leven en loopbaan Gerry van der List, Elsevier Boeken, 2010
  • Het grote marathon interview boek Aukje Holtrop, Contact, 2009 3 uur durende interviews voor de VPRO-radio met o.a. Ruud Lubbers
  • Inspiration for global governance. The Universal Declaration of Human Rights and the Earth Charter Ruud Lubbers, Kluwer, 2008
  • De vrees voorbij. Een hartenkreet Ruud Lubbers, De Bezige Bij, 2007
  • Merkstenen Dag Hammarskjold, 22e druk, Ten Have, 2007, met een voorwoord van Ruud Lubbers
  • Als je moet vluchten Ruud Lubbers, Gianotten, 2002
  • Ruud Lubbers. Peetvader van het poldermodel Bert Steinmetz, Prometheus, 2000
  • Sociale cohesie in een tijdperk van globalisering Ruud Lubbers, RabobankAcademieSeminars, 1998
  • Geloof in de samenleving. Christen-democratie in 3 generaties: Ruys, Klompé, Lubbers Ruud Lubbers, Valkhof pers, 1998
  • De stranding. Het CDA van hoogtepunt naar catastrofe Marcel Metze, SUN, 1995 over de dramatisch afgelopen machtsoverdracht van Lubbers aan zijn kroonprins Elco Brinkman
  • Europe. A continent of traditions Ruud Lubbers, Cambridge University Press, 1994
  • Samen onderweg. Over democratie, christendom en samenleving, economie en internationale vraagstukken Ruud Lubbers, Het Spectrum, 1991
  • Ruud Lubbers. Manager in de politiek Arenda Joustra, Anthos, 1989
  • Het succes van Lubbers. Hoe word ik minister-president? Niels Rood, Kios, 1989
  • Inzake het kabinet-Lubbers Joop van Tijn & Max van Weezel, Sijthoff, 1986 o.a. over de macht van Lubbers als minister-president
  • De baard van Lubbers. Zin en onzin over de premier Jan Tromp, De Haan, 1983
  • Bedrijven in moeilijkheden. Een serie universitaire voordrachten over een economisch beleid in moeilijkheden Ruud Lubbers, Tjeenk Willink, 1980
  • Democratie en efficiency. Congrespapers van de landelijke economistendag, 3 september 1977 Ruud Lubbers, Meulenhoff Educatief, 1977
  • Energienota Ruud Lubbers, Staatsuitgeverij, 1974

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
Voorganger:
H. Langman
Minister van Economische Zaken
1973-1977
Opvolger:
G.M.V. van Aardenne
Voorganger:
A.A.M. van Agt
Minister-president &
Minister van Algemene Zaken
1982-1994
Opvolger:
W. Kok
Voorganger:
A.A.M. van Agt
Politiek leider CDA
1982-1994
Opvolger:
L.C. Brinkman
Voorganger:
J. de Koning
Minister voor Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken (a.i.)
1989
Opvolger:
E.M.H. Hirsch Ballin
Voorganger:
E.M.H. Hirsch Ballin
Minister voor Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken (a.i.)
1994
Opvolger:
J.J.C. Voorhoeve
Voorganger:
S. Ogata
Hoge commissaris voor de vluchtelingen
2001-2005
Opvolger:
A. Guterres
Voorganger:
U. Rosenthal en J. Wallage
Informateur kabinetsformatie 2010
21 juli 2010 - 3 augustus 2010
Opvolger:
I.W. Opstelten

Beluister

(info)