Jan Terlouw
| Jan Terlouw | ||||
 |
||||
| Algemene informatie | ||||
| Naam | Jan Cornelis Terlouw | |||
| Geboren | 15 november 1931 | |||
| Functie | schrijver | |||
| Partij | D66 (vanaf 1967) | |||
| Titulatuur | Dr. | |||
| Politieke functies | ||||
| 1970-1971 | Lid gemeenteraad Utrecht | |||
| 1971-1981 | Lid Tweede Kamer | |||
| 1973-1982 | Politiek leider | |||
| 1977 | Lijsttrekker TK-verkiez. 77 | |||
| 1981 | Lijsttrekker TK-verkiez. 81 | |||
| 1981-1982 | Minister van Econ. Zaken | |||
| 1981-1982 | Vicepremier | |||
| 1982 | Lijsttrekker TK-verkiez. 82 | |||
| 1991-1996 | Commissaris van de Koningin van Gelderland | |||
| 1999-2003 | Lid Eerste Kamer | |||
| Parlement & Politiek - biografie | ||||
|
||||
Jan Cornelis Terlouw (Kamperveen, 15 november 1931) is een Nederlandse fysicus, schrijver en voormalig politicus voor D66. Terlouw is getrouwd en heeft vier kinderen.
Inhoud |
Levensloop
Jeugd
Terlouw was de oudste zoon thuis en had nog twee broers en twee zussen. Hij groeide op in de Veluwse dorpen Garderen en Wezep, waar zijn vader Gereformeerde Bonds-predikant was.[1]
Studie en werk als natuurkundige
In 1948 begon hij zijn studie wis- en natuurkunde aan de Rijksuniversiteit Utrecht, waarin hij in 1956 zijn doctoraalexamen behaalde.[2] Tijdens zijn studie vervulde hij zijn eerste echte bestuursfunctie, als bestuurslid van studievereniging A-E, voorloper van het huidige A-Eskwadraat.[3] Vervolgens deed hij dertien jaar lang wetenschappelijk onderzoek.[2] Terlouw promoveerde in 1964 op onderzoek naar kernfusie aan het FOM-Instituut voor Plasmafysica Rijnhuizen.[4]
Politiek
Na jaren van onderzoek besloot Terlouw dat hij andere dingen wilde doen in het leven. Hij werd kinderboekenschrijver en politicus. In 1970 debuteerde hij met zijn eerste boeken 'Pjotr' en 'Oom Willibrord', en werd hij actief als gemeenteraadslid. In 1971 kwam hij voor de D66 in de Tweede Kamer. Twee jaar later werd hij fractievoorzitter. Onder zijn leiding kwam D66 uit een diep dal, en de partij behaalde in 1981 een grote verkiezingsoverwinning. Terlouw werd minister van Economische Zaken, en vicepremier, in de kabinetten-Van Agt II en III. Het laatste kabinet was slechts een kort leven beschoren. Dat hij bij de formatie had ingestemd met Joop den Uyl als minister van Sociale Zaken beschouwde Terlouw als "de grootste fout van mijn politieke loopbaan".
Na de verkiezingsnederlaag van D66 in 1982 verliet hij de politiek. Hij ging in 1983 in Parijs werken, als secretaris-generaal van de Conferentie van Europese transportministers. In 1991 werd hij benoemd tot Commissaris van de Koningin in Gelderland. In deze functie liet hij in januari 1995 grote gebieden tussen de grote rivieren evacueren in verband met dreigend hoog water. Eind 1996 ging hij met pensioen. In 1999 werd Terlouw senator in de Eerste Kamer.[5]
Sinds 2009 is Terlouw voorzitter van de projectgroep Aalherstel, waar hij zich samen met onder meer natuurorganisaties, geadviseerd door wetenschappers, inzet voor het herstel van de bedreigde aal.
Terlouw is actief voorvechter van mensen- en dierenrechten en was ambassadeur van Stichting Varkens in Nood.[6]
Tijdens de Waterschapsverkiezingen van 2008 voerde Terlouw campagne voor de partij Water Natuurlijk.[7] Water Natuurlijk kreeg tijdens deze verkiezingen de meeste zetels: 101 van de 502 zetels.[8]
Schrijver
Jan Terlouw is gaan schrijven door zijn vrouw. Hij vertelde eerder altijd zelfverzonnen verhalen aan zijn kinderen. Zijn vrouw Alexandra van Hulst kwam op het idee om ze te gaan publiceren. Zijn eerste boek was Pjotr in 1970.
Terlouw heeft een aantal boeken geschreven; voornamelijk jeugdliteratuur. Zijn politieke achtergrond schijnt door omdat zijn boeken vaak eigentijdse problemen aan de orde stellen, zoals het milieu, de politiek of de geschiedenis. Ook dringt in de boeken vaak de boodschap van de democratie, het vrije woord, het liberalisme en anti-extremisme door. Hij laat zien dat aan deze onderwerpen meer kanten zitten, dat je problemen van alle kanten moet bekijken voor je een beslissing neemt. Zijn hoofdpersonen zijn inventieve jongeren, die op een originele manier met die problemen omgaan. De jongeren leren veelal de zaken niet simpelweg te accepteren, maar kritisch te bekijken. Vaak is er een jongere aanwezig die het verkeerde pad op is gegaan en aan het eind van het boek besluit dat kritisch blijven denken toch het belangrijkste is. De boeken van Jan Terlouw zijn talloze malen herdrukt, bekroond, en vertaald in vele talen, tot in het Welsh en het IJslands aan toe.
De laatste jaren schrijft Terlouw sommige boeken samen met zijn dochter Sanne Terlouw. Dat zijn er tot nu toe 6. Dit zijn detectiveachtige boeken rond een vader en een dochter die samen moorden oplossen. Het derde boek is eerst als feuilleton verschenen in de Wegener kranten. Hun laatste thriller speelt zich af in Twente.[9]
In een interview in december 2012 zei Terlouw dat hij geen kinderboeken meer zal schrijven. Hij ziet dat de wereld van de jeugd gevuld is met "computerspelletjes, twitteren en mobiele telefoons. Dat staat te ver van mij af. Als ik daarover moet gaan schrijven komt het gekunsteld over".[10]
Bibliografie
- 1970 - Pjotr; Vrijwillig verbannen naar Siberië (Verscheen in 1975 bij Van Holkema en Warendorf en in 1977 bij Lemniscaat)
- 1970 - Oom Willibrord
- 1971 - Bij ons in Caddum
- 1971 - Koning van Katoren
- 1972 - Oorlogswinter
- 1973 - Briefgeheim
- 1974 - De heks van IJsselstein
- 1975 - De nieuwe trapeze; een reeks originele verhalen en gedichten voor de basisschool
- 1976 - Oosterschelde; Windkracht 10
- 1977 - Pjotr; Vrijwillig verbannen naar Siberië (Uitgegeven door Lemniscaat)
- 1978 - De derde kamer
- 1983 - De kloof
- 1983 - Naar zeventien zetels en terug; politiek dagboek; 9 maart 1981 - 5 november 1982
- 1986 - Gevangenis met een open deur
- 1989 - De kunstrijder
- 1993 - De uitdaging en andere verhalen
- 1998 - Eigen rechter
- 2005 - Herfstdagboek
- 2006 - De Charmeur (samen met dochter Sanne Terlouw)
- 2007 - Zoektocht in Katoren
- 2007 - Venijn (samen met dochter Sanne Terlouw)
- 2008 - De Apotheker (samen met dochter Sanne Terlouw)
- 2009 - De Blauwe Tweeling (samen met dochter Sanne Terlouw)
- 2010 - De Vuurtoren (samen met dochter Sanne Terlouw)
- 2011 - Hellehonden (samen met dochter Sanne Terlouw)
- 2011 - Hoed u voor mensen die iets zeker weten
- 2013 - De Verdwenen Menora (samen met dochter Sanne Terlouw)
Verfilmingen
Regisseur Martin Koolhoven maakte een verfilming van een boek van Jan Terlouw: Oorlogswinter. Oorlogswinter (Engels: Winter in Wartime) ging op 27 november 2008 in wereldpremière; de Belgische première volgde echter een week later.[11] De film trok bijna een miljoen bezoekers en hoort daarmee bij de best bezochte Nederlandse films van deze eeuw.
In 2010 kwam de verfilming van Briefgeheim uit. Deze film is geregisseerd door Simone van Dusseldorp.
In 2012 is de verfilming van de Koning van Katoren in première gegaan.
Bekroningen
- 1972 - Gouden Griffel voor Koning van Katoren
- 1973 - Gouden Griffel voor Oorlogswinter
- 1990 - Prijs van de Nederlandse Kinderjury, 13 t/m 16 jaar voor De kunstrijder
- 2000 - Tip van de Jonge Jury voor Eigen rechter
Onderscheiding
- Commandeur in de Orde van Oranje-Nassau (9 december 1982)
Noten
Externe links
|
 |
Op Wikiquote staan citaten van Jan Terlouw. |
 |
Zie de categorie Jan Terlouw van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
| Voorganger: H. Wiegel |
Vicepremier 1981-1982 |
Opvolger: G.M.V. van Aardenne |
| Voorganger: G.M.V. van Aardenne |
Minister van Economische Zaken 1981-1982 |
Opvolger: G.M.V. van Aardenne |
| Voorganger: A.P. Oele |
Commissaris van de Koningin van Gelderland 1991-1996 |
Opvolger: J. Kamminga |
| Voorganger: H.A.F.M.O. van Mierlo |
Partijleider 1973-1982 |
Opvolger: L.J. Brinkhorst |
