Ed van Thijn
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Ed van Thijn | |
|---|---|
 |
|
|
|
|
| Geboren | 16 augustus 1934 |
| Partij | PvdA |
| Titulatuur | drs. |
| Politieke functies | |
| 1962-1971 | Lid gemeenteraad Amsterdam |
| 1967-1981 | Lid Tweede Kamer |
| 1981-1982 | Minister van Binnenlandse Zaken |
| 1982-1983 | Lid Tweede Kamer |
| 1983-1994 | Burgemeester van Amsterdam |
| 1994-1994 | Minister van Binnenlandse Zaken |
| 1999-2007 | Lid Eerste Kamer |
| Parlement & Politiek - biografie (bron) | |
 Politiek |
|
Eduard (Ed) van Thijn (Amsterdam, 16 augustus 1934) is een Nederlands politicus. Namens de Partij van de Arbeid was hij onder meer minister van Binnenlandse Zaken, lid van de Tweede Kamer, burgemeester van Amsterdam en lid van de Eerste Kamer.
Inhoud |
[bewerk] Jeugd
Tijdens de Duitse bezetting van Nederland, begin 1943, kwamen hij en zijn moeder vanwege hun Joodse afkomst terecht in het doorgangskamp Westerbork, waarna deportatie naar een vernietigingskamp een kwestie van tijd zou zijn. Zijn vader wist hen door middel van een list tijdig te bevrijden. Daarna volgde een periode van onderduiken. Hij zat in totaal op achttien adressen ondergedoken. Hij werd uiteindelijk verraden en kwam begin 1945 opnieuw in Westerbork terecht. Vanwege de algemene spoorwegstaking van 1944 was er geen treinverkeer meer; bovendien rukten Russen op in oostelijk Europa, dus werd hij niet op transport gesteld naar Duitsland of Polen.
Na de oorlog vervolgde hij zijn schoolopleiding. Na afronding van zijn studie politieke en sociale wetenschappen aan de Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam kwam Ed van Thijn in dienst van de Wiardi Beckman Stichting, het wetenschappelijke bureau van de PvdA.
[bewerk] Politiek
[bewerk] Tweede Kamer
Voor deze partij ging hij vervolgens de politiek in. Hij begon zijn politieke carrière als gemeenteraadslid in de gemeente Amsterdam. Daarna werd hij lid van de Tweede Kamer. Hierin had hij de taak van woordvoerder voor staatkundige vernieuwing.
Ten tijde van het centrum-linkse kabinet-Den Uyl was hij fractievoorzitter. Na de verkiezingen in 1977 - waarbij de PvdA 10 zetels won - speelde hij een belangrijke rol in de kabinetsformatie. In 1981 was hij formateur en in het daarop volgende kabinet-Van Agt II bekleedde hij de post van minister van Binnenlandse Zaken.
[bewerk] Burgemeester
Hierna werd hij burgemeester van de gemeente Amsterdam, maar in het kabinet-Lubbers III kwam hij voor korte tijd terug als minister van Binnenlandse Zaken (18 januari 1994 tot 27 mei 1994); dat hij vrij snel weer terugtrad hing samen met met het feit dat hij struikelde over de IRT-affaire.
[bewerk] Eerste Kamer
Ed van Thijn was van 1999 tot 2007 lid van de Eerste Kamer, waarbij hij onder meer belast was met het woordvoerderschap van buitenlandse zaken. Als woordvoerder van de PvdA-fractie op een onderwerp dat echter betrekking had op binnenlandse zaken veroorzaakte hij op 22 maart 2005 mede de 'Nacht van Van Thijn': bij de behandeling van de tweede lezing van het wetsvoorstel tot het schrappen uit de grondwet van de door de Kroon benoemde burgemeester, stemde zijn fractie tegen, waarmee het voorstel werd verworpen. Als reden gaf hij op dat de PvdA-fractie (en ook de fracties van GroenLinks en de SP) het niet eens was met de snelheid waarmee het kabinet de door het volk gekozen burgemeester wilde invoeren. De volgende dag nam de minister van Bestuurlijke Vernieuwing, Thom de Graaf (D66), ontslag. De Graaf noemde Van Thijn "een rat".
[bewerk] Persoonlijk
Van Thijn is sinds 1992 getrouwd met Odette Taminiau, zijn derde huwelijk. Hij heeft twee kinderen uit zijn eerste huwelijk; één daarvan is actrice Marion van Thijn die in de Nederlandse film De Kassière speelde. In de jaren 70 had Van Thijn een langdurige relatie met politica Hedy d'Ancona. Van 1983 tot 1990 was hij getrouwd met het toenmalige Kamerlid en latere minister Eveline Herfkens.
Alhoewel niet van godsdienstige huize oriënteert hij zich de laatste jaren op het liberaal-joodse geloof.
[bewerk] Publicaties
- Dagboek van een onderhandelaar (1978) ; over de langdurige, maar mislukte coalitiebesprekingen .m.b.t. het beoogde kabinet Den Uyl II
- De dorpelingen van Innocento (1981) (misdaadroman samen met Peter Brusse)
- De PvdA geprovoceerd (1960-1970), in: J. Bank en S. Temming, "Van brede visie tot smalle marge. Acht prominenten over de SDAP en de PvdA" (1981)
- Democratie als hartstocht (1991)
- Retour Den Haag. Dagboek van een minister (1994)
- Nog één week slapen (1995)
- Stemmingen in Sarajevo, dagboek van een waarnemer (1997)
- Politiek en Bureaucratie, Baas Boven Baas (1997)
- De Sorry-democratie (met anderen (1998))
- Het Verhaal (1999) ; autobiografie
- Publieke zaken (2001) ; essays over politiek en bestuur
- BM. Een burgemeester over zijn ambtsperiode in de lastigste stad van ons land: persoonlijke herinneringen, anekdotes en overpeinziningen (2003)
- 18 adressen (2004)
- Judica/Judy (2006)
| Voorganger: Hans Wiegel |
Minister van Binnenlandse Zaken 1981-1982 |
Opvolger: Max Rood |
| Voorganger: Wim Polak |
Burgemeester van Amsterdam 1983-1994 |
Opvolger: Schelto Patijn |
| Voorganger: Ernst Hirsch Ballin |
Minister van Binnenlandse Zaken 1994 |
Opvolger: Dieuwke de Graaff-Nauta |
