Maxime Verhagen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Maxime Verhagen
Maxime-verhagen-portret.jpg
Algemene informatie
Naam Maxime Jacques Marcel Verhagen
Geboren 14 september 1956 in Maastricht
Partij CDA
Titulatuur drs.
Politieke functies
1986-1990 Lid gemeenteraad Oegstgeest
1989-1994 Lid Europees Parlement
1994-2007
2010
Lid Tweede Kamer
2003-2006,
2010
Fractievoorzitter TK
2007-2010 Minister van Buitenlandse Zaken
2010-2012 Minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie
2010-2012 Vicepremier
Parlement & Politiek - biografie
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

Maxime Jacques Marcel Verhagen (Maastricht, 14 september 1956) is een Nederlandse bestuurder en politicus voor het CDA. Hij was van 22 februari 2007 tot 14 oktober 2010 minister van Buitenlandse Zaken in het kabinet-Balkenende IV en van 14 oktober 2010 tot 5 november 2012 minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie en tevens vicepremier in het kabinet-Rutte I.

Biografie[bewerken]

Verhagen volgde het atheneum op het Henric van Veldeke College in Maastricht en studeerde vervolgens 11 jaar lang contemporaine geschiedenis aan de Universiteit Leiden (doctoraalexamen 1986). Tijdens zijn studie roeide hij bij KSRV Njord. Aanvankelijk was hij medewerker van de Tweede Kamerfractie van het CDA en gemeenteraadslid in Oegstgeest. Van 1989 tot 1994 was hij lid van het Europees Parlement, waar hij zich onder andere tevergeefs hard maakte om de in 1795 door het Franse leger uit zijn geboorteplaats gestolen Mosasaurus terug te krijgen.[1]

Op 17 mei 1994 werd hij Tweede Kamerlid en vanaf 11 juli 2002 was hij CDA-fractievoorzitter, met een korte onderbreking in 2003 toen hij lid was van het onderhandelingsteam voor het kabinet-Balkenende II. Na de Tweede Kamerverkiezingen 2006 droeg hij het fractievoorzitterschap over aan Jan Peter Balkenende.

Minister van Buitenlandse Zaken[bewerken]

Maxime Verhagen met Condoleezza Rice

Tijdens de kabinetsformatie Nederland 2006-2007 was Verhagen wederom secondant van Jan Peter Balkenende. Hij was vanaf 3 januari 2007 aanwezig bij de 'geheime' besprekingen op het landgoed Lauswolt in Beetsterzwaag.[2]

In het kabinet-Balkenende IV volgde hij zijn partijgenoot Ben Bot op als minister van Buitenlandse Zaken. Zijn opvolger als fractievoorzitter van het CDA werd Pieter van Geel. Na het ontslag van de PvdA-bewindslieden op 23 februari 2010 uit het kabinet-Balkenende IV, beheerde Verhagen tevens Europese Zaken en het terrein dat tot dan toe door de minister voor Ontwikkelingssamenwerking werd beheerd. Na de beëdiging van de nieuwe Tweede Kamer op 17 juni 2010, werd Maxime Verhagen wederom fractievoorzitter van het CDA. Op 14 oktober 2010 verliet Verhagen de Kamer om vicepremier en minister te worden in het kabinet-Rutte I.

Tijdens zijn ministerschap heeft Verhagen de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst ertoe willen aanzetten na te gaan op welk moment Geert Wilders zijn film Fitna wilde uitbrengen.[3]

Vicepremier en minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie[bewerken]

Verhagen, Rutte en Wilders presenteren het regeer- en gedoogakkoord.

Verhagen speelde een grote rol in de kabinetsformatie na de verkiezingen in 2010. Verhagen wilde eerst dat de VVD en de PVV er onderling uitkwamen, waarna hij zou aanschuiven. Hij noemde de verschillen tussen VVD en PVV te groot. Rutte (VVD) en Wilders (PVV) wilden niet aan deze voorwaarden voldoen, waarna informateur Uri Rosenthal de conclusie trok dat een centrum-rechts kabinet bestaande uit deze partijen niet mogelijk was. Op 21 juli 2010 kreeg Ruud Lubbers als nieuwe informateur de opdracht om op zoek te gaan naar "alle reële meerderheidsvarianten"[4] en zond de drie fracties 22 juli 2010 een brief waarin hij hen vroeg informeel te gaan praten over een werkbare "politieke samenwerking".[5] De heren kwamen tot de conclusie om een minderheidskabinet te vormen (VVD en CDA met gedoogsteun van de PVV). Deze optie werd uiteindelijk onder leiding van de nieuwe informateur Ivo Opstelten uitgewerkt. Ab Klink was eerst zijn medeonderhandelaar, maar werd later vervangen door Ank Bijleveld.

Nadat binnen het CDA onder anderen Ruud Lubbers en voormalig minister van landbouw Cees Veerman al bezwaar hadden gemaakt tegen samenwerking met de PVV, kwam het op 31 augustus 2010 tot een openlijke botsing tussen Verhagen en Klink en enkele fractiegenoten. Klink besloot vervolgens de politiek te verlaten.

Op vrijdag 8 oktober 2010 werd Verhagen gevraagd om plaats te nemen in het kabinet-Rutte I als vicepremier en minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie.[6] In deze functies was hij vanaf 23 april 2012 demissionair.

Verhagen deelde tussen 2010 en 2012 het CDA-partijleiderschap met partijvoorzitter Ruth Peetoom en de fractievoorzitter in de Tweede Kamer Sybrand van Haersma Buma, waar de partij officieel geen politiek leider had. Verhagen stelde zich niet meer verkiesbaar voor de nieuwe Tweede Kamer en was dus ook niet beschikbaar voor het lijsttrekkerschap voor het CDA bij de Tweede Kamerverkiezingen 2012. Een terugkomst als minister in een eventueel kabinet waaraan het CDA zou deelnemen, sloot hij echter niet uit.[7]

Verhagen was de eerste vicepremier van CDA-huize.

Na de politiek[bewerken]

Verhagen wordt adviseur van VDL Groep uit Eindhoven, zo liet de eigenaar van dit industriële conglomeraat in januari 2013 desgevraagd weten. In 2012 had hij zich als minister van EZ intensief bemoeid met een overname door VDL. Verder wordt hij namens de provincie Limburg commissaris bij de Chemelot Campus in Sittard-Geleen, waar de bedrijven DSM en Sabic Europe zijn gevestigd. Ook wordt Verhagen lobbyist, ambassadeur en adviseur voor de provincie Limburg.[8] Tevens werd in februari 2013 bekend dat Verhagen in juli 2013 Elco Brinkman opvolgt als voorzitter van Bouwend Nederland.[9]

Persoonlijk leven[bewerken]

Maxime Verhagen woont in Voorburg, is getrouwd en heeft drie kinderen. Hij is rooms-katholiek.

Prijzen en onderscheidingen[bewerken]

Verhagen won de 'Zwetsprijs' in zowel 2003 als 2006.[12] Deze prijs voor het meest 'zwetsende' Kamerlid en zijn tegenhanger, de 'Klaretaalprijs', worden jaarlijks uitgereikt door de Jargonbrigade van de Nationale Jeugdraad.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Artikel in het NRC Handelsblad van 5 maart 2009, pagina 10, door Nienke Beintema
  2. Secondanten nemen deel aan 'geheime gesprekken'. parlement.com (4 januari 2007)
  3. 'Verhagen wilde AIVD op Wilders zetten wegens Fitna', Trouw, 3 december 2011
  4. Koningin benoemt Ruud Lubbers tot informateur, Elsevier.nl, 22 juli 2010
  5. Lubbers zet in op rechts kabinet, NRC.nl, 23 juli 2010
  6. Verhagen vindt beoogde posten een uitdaging, Trouw, 8 oktober 2010
  7. Verhagen niet meer verkiesbaar NU.nl, geraadpleegd op 26 april 2012
  8. Verhagen wordt adviseur van Eindhovense VDL Groep, nrc.nl, 11 januari 2013
  9. Maxime Verhagen nieuwe voorzitter Bouwend Nederland Elsevier.nl, 7 februari 2013
  10. Ereteken voor Verdienste voor vertrekkend bewindsman Verhagen. persbericht Rijksoverheid (15 oktober 2010)
  11. Oud-bewindslieden krijgen lintje. De Telegraaf (7 december 2012)
  12. Weer Zwetsprijs voor Maxime Verhagen. persbericht Nationale Jeugdraad (28 september 2006)
Voorganger:
J.P. (Jan Peter) Balkenende
Fractievoorzitter CDA
2002-2003
Opvolger:
J.P. (Jan Peter) Balkenende
Voorganger:
J.P. (Jan Peter) Balkenende
Fractievoorzitter CDA
2003-2006
Opvolger:
J.P. (Jan Peter) Balkenende
Voorganger:
B.R. (Ben) Bot
Minister van Buitenlandse Zaken
2007-2010
Opvolger:
U. (Uri) Rosenthal
Voorganger:
A.G. (Bert) Koenders
Minister voor Ontwikkelingssamenwerking
2010
Opvolger:
geen
Voorganger:
J.P. (Jan Peter) Balkenende
Politiek leider CDA (a.i.)
2010-2012
Opvolger:
S. (Sybrand) van Haersma Buma
Voorganger:
P.L.B.A. (Pieter) van Geel
Fractievoorzitter CDA
2010
Opvolger:
S. (Sybrand) van Haersma Buma
Voorganger:
M.J.A. (Maria) van der Hoeven (als minister van EZ), G. (Gerda) Verburg (als minister van LNV)
Minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie
2010-2012
Opvolger:
H.G.J. (Henk) Kamp (als minister van EZ)
Voorganger:
A. (André) Rouvoet
Vicepremier
2010-2012
Opvolger:
L.F. (Lodewijk) Asscher