Hilbrand Nawijn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hilbrand Nawijn
Hilbrand Nawijn.jpg
Algemene informatie
Naam Hilbrand Pier Anne Nawijn
Geboren 8 augustus 1948
Functie Lid gemeenteraad Zoetermeer
Partij ARP (tot 1980)
CDA (1980-2002)
LPF (2002-2004)
PvN (2006)
LHN (vanaf 2006)
Titulatuur mr.
Politieke functies
2002 Gemeenteraadslid Zoetermeer CDA
2002-2003 Minister Vreemdelingenzaken en Integratie
2003-2006 Tweede Kamer LPF, Groep Nawijn
2006-heden Gemeenteraadslid Zoetermeer LHN
Parlement & Politiek - biografie
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

Beluister

(info)

Hilbrand Pier Anne Nawijn (Kampen, 8 augustus 1948) is een Nederlands politicus en advocaat. Voor de Lijst Pim Fortuyn (LPF) was hij in het kabinet-Balkenende I minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie. Vervolgens zat hij voor de LPF in de Tweede Kamer der Staten-Generaal, tot hij zich op 22 juni 2005 afsplitste en als onafhankelijk Kamerlid verder ging. Aan de Tweede Kamerverkiezingen 2006 nam hij deel met de door hem zelf opgerichte Partij voor Nederland. Op dit moment is hij fractievoorzitter van de Lijst Hilbrand Nawijn in zijn woonplaats Zoetermeer (gegevens van 2012).

Levensloop[bewerken]

Nawijn groeide onder meer op in Staphorst, waar zijn vader - Pier Anne Nawijn - van 1968 tot 1978 burgemeester was. Na het behalen van het diploma HBS-B aan het Emelwerda College in Emmeloord studeerde Nawijn rechten (publiekrechtelijke richting) aan de Rijksuniversiteit Groningen (doctoraal examen 1973). Hij was daarna tot 1996 werkzaam bij het Ministerie van Justitie. Tot 1978 was hij juridisch medewerker bij de hoofdafdeling Staats- en Strafrecht, 1978-1980 hoofd afdeling Internationale rechtshulp. Hij was bij de Directie Vreemdelingenzaken tot 1984 hoofd van de afdeling Asielzaken en tot 1988 hoofd van de hoofdafdeling Toelating en Verblijf. In 1988 werd hij directeur van deze directie, die in 1994 werd omgevormd tot de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). In 1996 werd Nawijn directeur bij KPMG management services te Den Haag. Aansluitend verrichtte hij als organisatie-adviseur werkzaamheden bij Marezate BV te Hilversum en was sinds 1999 als advocaat en stagiair werkzaam bij Hoens en Souren advocaten in Zoetermeer. Begin 2002 opende hij een eigen advocatenkantoor, Nawijn advocaten in Zoetermeer. Hij richtte in 2001 het immigratie-adviescentrum IMAD BV op. Nawijn was in 2002 voor het CDA lid van de gemeenteraad van Zoetermeer. Hij was onder meer lid van de Raad van toezicht Stichting Jeugdzorg Zuid-Holland, secretaris en voorzitter van de Raad van toezicht van het Verpleeghuis VVR Zoetermeer en voorzitter van het Protestants Christelijk Instituut voor dove kinderen 'Effatha' in Voorburg/Zoetermeer.

LPF[bewerken]

In het eerste kabinet-Balkenende trad Nawijn aan namens de LPF als minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie. In die hoedanigheid zou hij aan de lopende band ideeën lanceren, "proefballonnen oplaten". Het was oud-CDA-lid Joost Eerdmans die hem belde in zijn advocatenkantoor. Binnen 24 uur was hij van CDA-raadslid veranderd in LPF-minister.

In een interview verklaarde hij het geweldig te vinden dat hij voor die post was gevraagd vanwege zijn deskundigheid. "Klasse, dat je niet gevraagd wordt om politieke redenen maar om je expertise." Hij wilde zich wel ervan verzekeren dat zijn eigen politieke vrienden van het CDA achter zijn overstap naar de LPF stonden. Hij sprak met de LPF-fractie, daarna met CDA-leider Balkenende. "Die vond het geen probleem. Hij wilde graag een team van deskundigen en hij kon me goed gebruiken."

Dat hij de ene dag christendemocraat was en zich de volgende dag bekeerde tot een nieuwe stroming riep wel vraagtekens op. "Ik waai echt niet met alle winden mee", benadrukte hij. "De opvattingen van CDA en LPF liggen op mijn vakgebied niet zo ver uit elkaar. Ik was het ook volstrekt eens met de analyse van Pim Fortuyn. Geweldig! Ook zijn oplossingen waren goed, maar ze waren onvoldoende. Er is meer nodig." [1]

Onder zijn ministerschap kwam de regeling tot stand voor het verlenen van de zogeheten "verblijfsvergunning schrijnend" op grond van een zogeheten 14-1-brief. Deze benaming voor het aanvragen van een dergelijke verblijfsvergunning werd ontleend aan een toespraak van Nawijn op 14 januari 2003 tijdens een manifestatie van VluchtelingenWerk Nederland. Daar deed hij de toezegging gebruik te zullen maken van zijn ministeriële discretionaire bevoegdheid om "in zeer bijzondere gevallen" alsnog een verblijfsvergunning te verlenen aan personen aan wie eerder geen verblijfsvergunning was toegekend.

De bedoeling daarvan was het bieden van een vangnet voor zaken, die onvoldoende aanknopingspunten boden voor het verlenen van een verblijfsvergunning asiel of regulier maar waarbij dan een onthouden van een verblijfstitel naar het oordeel van de minister of staatssecretaris een schrijnende situatie zou opleveren, gezien het geheel van feiten en omstandigheden van de betreffende vreemdeling. Deze regeling zou later weer ernstig worden ingeperkt door zijn opvolgster Rita Verdonk.

Na de val van het kabinet-Balkenende I werd Nawijn door de LPF naar voren geschoven als kandidaat-lijsttrekker, maar na enkele aanvaringen met de Tweede Kamer, onder meer over zijn opmerkingen omtrent een eventuele herinvoering van de doodstraf, werd Mat Herben in zijn plaats gekozen. Nawijn stond voor de Tweede Kamerverkiezingen 2003 als lijstduwer op de 32e plaats op de lijst, maar dankzij voorkeurstemmen kwam hij alsnog in de kamer.

Onafhankelijk[bewerken]

In juni 2005 raakte Nawijn in opspraak omdat hij in het voormalig huis van wijlen Pim Fortuyn samen met de fractievoorzitter van het Vlaams Belang, Filip Dewinter, een denktank oprichtte. Deze stichting zou eerst genoemd worden naar Willem van Oranje. Echter, een paar mensen richtten na de aankondiging van Nawijn tot het kiezen van deze benaming snel de Willem van Oranje Stichting op, waardoor dit niet langer mogelijk was voor Nawijn en Dewinter. De Rijksvoorlichtingsdienst werd tevens door de oprichters in kennis gesteld, waarna deze Nawijn liet weten niet gelukkig te zijn met de naamkeuze. Na dit telefoontje besloten Nawijn en Dewinter de naam te kiezen van Marnix van St Aldegonde. Binnen de LPF was men erg ontstemd. Zij vonden dat de LPF niet met het Vlaams Belang zou moeten worden geïdentificeerd.

Op 22 juni 2005 werd bekend dat Hilbrand Nawijn uit de Tweede Kamer fractie van de LPF treedt en dat hij tijdelijk verder gaat als Groep Nawijn. Nawijn zal een nieuwe landelijke partij oprichten, die inhoudelijk dicht zal staan bij de ideeën van het Vlaams Belang.

Hilbrand Nawijn deed ook mee aan de gemeenteraadsverkiezingen van 7 maart 2006. Met zijn Lijst Hilbrand Nawijn deed hij mee aan de verkiezingen in Zoetermeer. Bij deze verkiezingen kwam de LHN met vijf zetels de raad binnen. Nawijn combineerde hierop zijn kamerlidmaatschap met zijn lidmaatschap van de gemeenteraad van Zoetermeer.

In april 2006 maakte Nawijn bekend dat hij zich overweegt aan te sluiten bij de VVD, als Rita Verdonk lijsttrekker wordt van deze partij. Zo ver komt het echter niet. In augustus 2006 verlaat LPF-politicus Gerard van As de LPF, om zich aan te sluiten bij de Groep Nawijn. Dezelfde maand maakt Nawijn bekend dat hij onder de naam Partij voor Nederland wil gaan meedoen aan de Tweede-Kamerverkiezingen in november. Op 12 september maakt diezelfde Van As bekend niet langer voor de groep Nawijn in de kamer te willen zitten. Bij de Tweede Kamerverkiezingen in november 2006 behaalt de Partij voor Nederland slechts 5000 stemmen en geen enkele zetel. Daarop maakte Nawijn bekend uit de nationale politiek te stappen.

Na de landelijke politiek[bewerken]

In maart 2007 nam Nawijn deel aan het SBS 6-televisieprogramma So You Wannabe a Popstar. Nawijn bleek in dit programma de publiekslieveling te worden door zijn, door sommigen als lachwekkend aangemerkte optredens. Vijf weken lang wist hij het publiek met zich mee te krijgen voordat hij de sing-off van Viktor Brand verloor. Nadat hij was weggestemd krijgt hij de mogelijkheid een single op te nemen, getiteld Hey Jumpen. Hij zou tegelijkertijd een platencontract voor vijf jaar hebben getekend, maar vanwege het beperkte succes van zijn debuutsingle kreeg zijn zangcarrière geen vervolg. Hij zong nog wel in de documentaire De Leugen uit 2010.

Later keerde Nawijn terug naar de juridische wereld en trad hij in dienst van het Zoetermeerse advocatenkantoor Paardekooper. Daar houdt hij zich bezig met arbeidsrecht, bestuursrecht en strafzaken[2].

Bij de gemeenteraadsverkiezingen 2010 behield Nawijns lokale partij, de Lijst Hilbrand Nawijn, haar vijf zetels, en kwam ook in het college van burgemeester en wethouders van Zoetermeer.

Standpunten[bewerken]

Tijdens de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen 2006 heeft Nawijn zich positief uitgelaten over een soort van federatie tussen Nederland en Vlaanderen: "Nou, ik zie wel een soort Federatie voor me. Maar daar moet de bevolking natuurlijk wel mee instemmen. Je zou er in de twee landen een referendum over kunnen houden." Ook gaf hij aan de plaatsing van CIA-cellen in Nederland te zullen steunen als daarom gevraagd wordt.[3][4]

Partijpolitieke banden[bewerken]

Landelijk:

Plaatselijk:

Discografie[bewerken]

Single(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Hey Jumpen 14-05-2007 #45 Single Top 100

Bibliografie[bewerken]

  • 2002 - De visie van Nawijn, uitg. Speakers Academy, 160 pagina's

Externe links[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. Kustaw Bessems & Maaike van Houten "We moeten ertegenaan", in dagblad Trouw, 28 augustus 2002, katern DeVerdieping, pag.13
  2. Nieuwe uitdaging. Advocatie.nl, 27 februari 2008
  3. http://hirespdf.spitsnet.nl/2006-10-31/SPI20061031.pdf
  4. CIA-cellen mogen best in Nederland', Spits, 31 oktober
Wikiquote Wikiquote heeft een of meer citaten gerelateerd aan Hilbrand Nawijn.
Voorganger:
Roger van Boxtel
(integratie)
Minister zonder Portefeuille (Vreemdelingenzaken en Integratie)
2002-2003
Opvolger:
Rita Verdonk