Neopaganisme

In de groene landen wordt een vorm van neopaganisme erkend als godsdienst: Armenië, Australië, Denemarken, IJsland, Letland, Litouws, Noorwegen, Oekraïne, Rusland, Spanje, Zweden, Verenigd Koninkrijk en Verenigde Staten.

Een moderne Griekse tempel in Thessaloniki.

Een neopaganistische begraafplaats in IJsland met vijf grafmonumenten en op de achtergrond een groep stenen in scheepsvorm (elliptisch).

Neopaganisme is een verzamelnaam voor verschillende moderne ("neo~") religieuze bewegingen, vooral dan van degenen die zich inspireren op een of andere vorm van voorchristelijk Europees heidens (paganus in het Latijn) geloof. Neopaganisme bevat vaak elementen van zowel animisme, polytheïsme, en pantheïsme. De grootste neopaganistische religie is wicca. Andere belangrijke vormen zijn neodruïdisme, Germaans en Slavisch neopaganisme.

In A History of Pagan Europe uit 1995 geven Jones en Pennick de volgende definitie van neopaganisme:
"Heidense religies" hebben de volgende kenmerken gemeen:

• Ze zijn polytheïstisch, en erkennen dus het bestaan van een veelheid van goddelijke wezens, die al dan niet als avatars of als ander aspect van een onderliggende eenheid/dualiteit / drie-eenheid, enz. worden gezien.
• Ze zien de natuur als een theofanie, een manifestatie van het goddelijke, niet als een 'gevallen' schepping van het laatstgenoemde.
• Zij erkennen het vrouwelijke goddelijke principe, dat zij de Godin noemen (met een hoofdletter 'G' om haar te onderscheiden van de vele bijzondere godinnen), alsmede, of in plaats daarvan, van het mannelijke goddelijke principe, de God."

Neopaganistische bewegingen zoals het neodruïdisme wortelen in de 19e-eeuwse romantiek. Zij keren zich tegen de moderne en jachtige manier van leven, zoeken meer toenadering tot de natuur en streven naar een meer natuurlijke levenswijze. Mogelijk daardoor kregen zij veel aanhangers in sterk geïndustrialiseerde landen als de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk.