Etnische zuivering

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Er is sprake van etnische zuiveringen wanneer er gewelddadige acties ondernomen worden om een etnische groep(ering) in een gebied in aantal te verminderen of tot nul te reduceren (= volledig te verdrijven). Indien etnische zuivering gepaard gaat met geplande moord op grote schaal, is er sprake van genocide; doel is dan niet verdrijving maar vernietiging.

Vaak radicaliseert verdrijving in massamoord wanneer de omstandigheden de effectieve verdrijving dan wel verwijdering (dreigen te) frustreren. Soms wordt een massale vlucht (voor geweld) in gang gezet met een actieve verdrijving. Zuivering en genocide liggen in elkaars verlengde, maar dat laatste stadium treedt niet altijd in, of betreft uiteindelijk niet alle maar een deel van de zuiveringsslachtoffers. Deze begripsdynamiek kan leiden tot misverstanden in discussies, tot het doelbewust bagatelliseren van de gepleegde misdaden of tot misbruik van het begrip genocide in een politieke framing.

Redenen[bewerken]

In perioden van oorlogsdreiging, militaire invasie en frontoorlog kan er sprake zijn van het ontvluchten door etnische groepen van een gebied waarin de oorlog wordt of dreigt te worden uitgevochten. Als preventieve maatregel kan de staatsoverheid besluiten een bedreigd gebied, vaak een grensgebied, te ontdoen van bij voorkeur de bevolkingsgroepen die zij wantrouwt en verdenkt van (het voornemen tot) collaboratie met de vijand. Doorgaans wordt de getalsverhouding tussen etnische groepen in zo'n gebied blijvend gewijzigd doordat de uitgewezenen later niet kunnen of mogen terugkeren.

Van etnische zuivering was in Europa altijd al sprake en dan vooral als religieuze zuivering, het verwijderen van groepen mensen met een religieuze overtuiging die de staat niet welgevallig was. Getalsmatig gedocumenteerde zuiveringen zijn vanaf de 15de eeuw geboekstaafd: joden en moslims uit Spanje; protestanten uit rooms-katholieke landen. Etnische zuiveringen namen massale vormen aan toen in de 19e eeuw, en aansluitend na de Eerste Wereldoorlog, natiestaten werden opgericht die streefden naar een politiek loyale en nationaal homogene bevolking. Om dit doel te bereiken werden vooral in oorlogssituaties etnische zuiveringen doorgevoerd als een doelstelling van de met elkaar strijdende staten en als oplossing voor hun onderlinge problemen. Vooral in de nieuw opgerichte staten op de zuidelijke Balkan werden grootschalige zuiveringen doorgevoerd, soms met het karakter van bevolkingsuitwisselingen. 'Turken' in de ruime betekenis van moslims die trouw waren aan het Ottomaanse gezag werden verdreven uit alle gebieden die door Rusland werden veroverd op het Ottomaanse Rijk en die zich op de Balkan staatkundig losmaakten van dat Rijk.

Het begrip als zodanig kwam in zwang tijdens de (burger)oorlog in Joegoslavië gedurende de jaren negentig van de 20e eeuw. In totaal beloopt het aantal etnisch gezuiverde Europeanen in de 20e eeuw 40 miljoen mensen. De etnische zuiveringen bereikten een hoogtepunt in en na de Tweede Wereldoorlog. Zie hiervoor onder meer Verdrijving van Duitsers na de Tweede Wereldoorlog. Het gevolg van deze processen is dat de Europese staten, met name die in Midden- en Oost-Europa in etnisch, nationaal en religieus opzicht een aanzienlijk homogener bevolkingssamenstelling hebben gekregen dan voorheen.

Etnische zuivering betreft dus autochtone bevolkingsgroepen die zich in cultuur en religie onderscheiden en niet in de eerste plaats immigrantenminderheden. Dat schept in het Nederlandse taalgebruik een definitieprobleem doordat de bepaling 'etnisch' vaak beperkt wordt tot een koppeling aan het begrip (im)migranten, en dan met name die uit zuidelijke, vaak niet-Europese, landen. Echter, het begrip 'etnisch' is niet identiek aan 'buitenlands' of 'ras'. 'Etnisch' gaat terug op de betekenis ethnos. Dit Griekse woord duidde aanvankelijk op groepen mensen die in politiek, gebruiken en godsdienst met elkaar verbonden waren. Later verschoof de betekenis van het adjectief 'etnisch' naar 'oorspronkelijke volken', gesteld tegenover het moderne begrip natie ofwel de staatsburgers van een nationale staat. Waar de moderne natie en een oorspronkelijk volk niet samenvallen, bijvoorbeeld zoals in het geval van Belgen en Vlamingen, kan de staat langs etnische lijnen gefederaliseerd worden. Waar de staat geen autonomie toestaat, kunnen 'oplossingen' als etnische c.q. nationale zuivering toegepast worden, zoals bij de uitwijzing van Zuid-Tirolers uit Italië in 1943-1944. De constituering van nationale staten uit de voormalige Joegoslavische deelrepublieken ging op grote schaal met dergelijke zuiveringen gepaard.

Methodes[bewerken]

  • verjagen van de bevolking uit het door haar bewoonde grondgebied, onder (dreiging van) gewelddadigheid of als systematisch georganiseerde deportatie
  • vernietigen of onleefbaar maken van de leefomgeving, waarna vertrek of degeneratie van de bewoners plaatsvindt
  • vernietigen van cultuurkenmerken van een volk, bijvoorbeeld door verwoesting van zijn cultuurgoederen, door gedwongen bekering en door indoctrinatie zoals in verplicht onderwijs waarin deze kenmerken ontkend worden
  • gedwongen geslachtsgemeenschap, inbegrepen gedwongen huwelijken, die als gevolg hebben dat het nageslacht vervreemdt van zijn oorsprong
  • gedwongen sterilisatie
  • doden van een bevolkingsgroep of de gehele bevolking van een gebied volgens een vast plan; dit wordt volkerenmoord of genocide genoemd

Erkenning[bewerken]

Etnische (en nationale) zuivering is een bijzonder gevoelig onderwerp in de nationale geschiedenis van de betrokken landen. Het wordt vaak verzwegen en getaboeïseerd of voorgesteld als een op eigen initiatief ondernomen migratie van 'bevolkingselementen die niet in de nationale staat thuishoorden'. Voor opname in een gezamenlijke geschiedenis van de landen en volken van Europa lijkt de tijd nog steeds niet rijp om verantwoording te erkennen voor deze nationale homogenisering in de moderne tijd, hoewel het wezenlijk was en is in de wording van een verenigd Europa en paradoxaal daarmee in strijd was.

Etnische zuiveringen in de historie[bewerken]

Hebreeuwse en christelijke Bijbel[bewerken]

  • De Babylonische ballingschap verwijst naar de collectieve verbanning van de Joden uit Judea, volgend op de verwoesting van de tempel in Jeruzalem in 586 v.Chr. door de Babyloniërs onder Nebukadnezar II. In Babylon mochten de bannelingen hun geloof blijven belijden. Sommigen, zoals Daniël, verwierven hoge ambtelijke posities. In 539 v.Chr. werd Babylon door de Perzen veroverd en mochten de Joden terugkeren naar Judea. Het Bijbelboek Ezra verhaalt hierover.
  • Na een neergeslagen Joodse opstand tegen de Romeinse heersers werd de tempel ten tweeden male verwoest (70 n.Chr). Nu werden alle Joden, zowel die van Judea alsook die van Galilea, verbannen. Een deel van hen verspreidde zich over het noorden van Anatolië en vandaar benoorden de Zwarte Zee. Een ander deel vestigde zich in de steden van het Romeinse Rijk waar al generaties lang Joodse gemeenten bestonden, in het bijzonder aan de Afrikaanse Middellandse Zeekusten en in het huidige Spanje.

Middeleeuwen[bewerken]

  • Enkele honderdduizenden Joden uit Engeland (1290), Frankrijk en verschillende Duitse staten, vluchtten naar Polen (inbegrepen Litouwen en de Oekraïne, die toen bij Polen behoorden)
  • 700.000 Sefardische Joden, ook wel met als scheldnaam maranen) en moslims (morisco's) uit Spanje (1492-1610); een deel vluchtte naar Portugal maar werd ook vandaar verdreven

Nieuwe Tijd[bewerken]

Koloniale tijd[bewerken]

Twintigste eeuw[bewerken]

Eenentwintigste eeuw[bewerken]

  • Darfoer, verdrijving van de zwarte bevolking door Arabische milities, 2003 - heden
  • Vele miljoenen inwoners van Afghanistan, Irak, Syrië en Libië worden vanwege hun afkomst of religie tijdens de burgeroorlogen verdreven of vermoord. Pas na afloop van de oorlogen zal de uiteindelijke balans kunnen worden opgemaakt.[4][5]
  • 1 miljoen mensen ontvluchtten Oost-Oekraïne ten gevolge van de revolutie en daaruit voortvloeiende burgeroorlog in 2014, enerzijds verdreven door Oekraiense regeringstroepen anderzijds door de Russischgezinde opstandelingen; het merendeel naar Rusland, enkele duizenden naar aangrenzende Europese staten en de overigen naar westelijker delen van Oekraïne.[6]
  • Enkele honderdduizenden Koerden die uit hun woongebieden werden verdreven door militaire en politionele acties van de Turkse overheid; de meesten bleven binnenslands en gingen naar de grote steden, met name Istanboel

Trivia[bewerken]

De plannen voor de Nederlandse annexatie van Duits grondgebied na de Tweede Wereldoorlog omvatte tevens het verdrijven van de aldaar aanwezige Duitse bevolking voor zover zij te weinig overeenkomsten vertoonde met de Nederlandse taal en cultuur.

Voetnoten[bewerken]

  1. Ian Kershaw, Keerpunten: tien beslissingen die de loop van de Tweede Wereldoorlog voorgoed veranderden, Spectrum, 2010, p. 464
  2. United Nations Conciliation Commission for Palestine
  3. The Bulgarian Helsinki Committee: The Human Rights of Muslims in Bulgaria in Law and Politics since 1878
  4. (en) 'Ethnic cleansing on a historic scale – The Islamic State’s systematic targeting of minorities in northern Iraq'
  5. Amnesty International Rapport 2014/15, 'Résumé regional Moyen-Orient et Afrique du Nord', La situation des droits humains dans le monde, London, 2015, p.47-55
  6. Amnesty International Rapport 2014/15, 'Ukraine', La situation des droits humains dans le monde, London, 2015, p.471-476

Bron[bewerken]

Voor een historisch overzicht met tabellen: P.H. van der Plank, Etnische Zuivering in Midden-Europa : natievorming en staatsburgerschap in de XXe eeuw (Leeuwarden, 2004), ISBN 9789055735754.