Randstad NV

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Randstad (uitzendbureau))
Ga naar: navigatie, zoeken
Randstad Holding nv
Randstad NV
Beurs Euronext: RANDS
Oprichting 1960
Oprichter(s) Frits Goldschmeding, Ger Daleboudt
Sleutelfiguren Jacques van den Broek, Frits Goldschmeding, Robert-Jan van de Kraats
Hoofdkantoor Diemen, Nederland
Werknemers circa 29.750[bron?]
Sector uitzendwerk
Omzet € 19,2 miljard (2015)
Winst € 518,8 miljoen (2015)[bron?]
Website www.randstad.com
Portaal  Portaalicoon   Economie

Randstad holding nv is een wereldwijd bedrijf dat zich bezighoudt met uitzendwerk en HR-diensten. Randstad werd in 1960 in Nederland opgericht door Frits Goldschmeding en is actief in circa 39 landen. Het bedrijf behaalde in 2015 een omzet van € 19,2 miljard en een nettowinst van € 518,8 miljoen. Randstad heeft circa 29.750 eigen medewerkers in dienst en dagelijks zijn er ruim 597,400 mensen via Randstad aan het werk bij andere bedrijven. Wereldwijd heeft Randstad 4.587 vestigingen.[1] Daarmee is Randstad de op één na grootste HR-dienstverlener ter wereld. De grootste is het Zwitserse Adecco. Randstad werkt ook onder de merknaam Tempo-Team en Yacht. Randstad Holding nv is als RAND genoteerd op de AEX van Euronext Amsterdam. Oprichter Frits Goldschmeding is nog altijd de grootste aandeelhouder . Het hoofdkantoor van Randstad staat in Diemen, in Nederland.

Kernactiviteiten[2][bewerken]

Randstad splitst haar activiteiten op in een aantal bedrijfstakken, door het bedrijf serviceconcepten genoemd.

  • Uitzenden en detacheren
  • Professionals / search & selection
  • Inhouse services
  • HR solutions

Geschiedenis[3][bewerken]

1960-1970: De start van de onderneming[bewerken]

Het eerste hoofdkantoor van Randstad in 1960: de studentenkamer aan de Sloterkade in Amsterdam

Randstad wordt in 1960 opgericht door Frits Goldschmeding en Ger Daleboudt, op dat moment beiden student economie aan de Vrije Universiteit Amsterdam, Nederland. Goldschmeding heeft net een scriptie geschreven over het fenomeen tijdelijke arbeid, dat in 1960 in Nederland nog nauwelijks bestaat. De scriptie gaat onder andere in op het feit dat bedrijven tijdens piekperiodes heel gemakkelijk extra machines en gebouwen kunnen huren, maar geen tijdelijke mensen. Daardoor hebben bedrijven op dalmomenten te weinig werk voor te veel mensen, en tijdens de pieken precies andersom. Volgens Goldschmeding kunnen werkgevers in een flexibele arbeidsmarkt veel beter meebewegen met de economie en kunnen werknemers makkelijker van baan veranderen en daardoor sneller ervaring opdoen.

Wat begon als scriptie, mondt al snel uit in het plan om zelf een uitzendbureau te beginnen, samen met medestudent Ger Daleboudt. De eerste reclamefolders worden getypt op de zolderkamer in de studentenwoning van Goldschmeding aan de Sloterkade in Amsterdam. De naam wordt ‘Uitzendbureau Amstelveen’. Daarmee is kiem gelegd voor het latere succes van het bedrijf.

De economie zit in de jaren zestig in een stijgende lijn, waardoor er veel vraag is naar arbeidskrachten. Een nieuwe groep vindt daardoor zijn weg naar werk: gehuwde vrouwen. Die gaan aan de slag als bijvoorbeeld stenotypiste of ponstypiste. In de eerste jaren levert Uitzendbureau Amstelveen met name tijdelijke arbeidskrachten aan de verzekeringsbranche, banken en de gezondheidszorg.

Nadat Goldschmeding en Daleboudt in 1963 afstuderen, betrekken ze hun eerste ‘echte’ kantoor, vlak bij het Vondelpark in Amsterdam.

Oprichters Ger Daleboudt en Frits Goldschmeding (r) acht jaar na de start van hun onderneming

De naam Randstad[bewerken]

Eveneens in 1963 opent het uitzendbureau vestigingen in Leiden en Rotterdam. Omdat ‘Uitzendbureau Amstelveen’ dan geen logische naam meer is, verandert de directie de naam in ‘Randstad Uitzendbureau’, op advies van een bevriende marketingspecialist. Op dat moment denken Goldschmeding en Daleboudt nog dat de Randstad (het verstedelijkte gebied tussen Amsterdam, Utrecht, Den Haag en Rotterdam) hun maximale verspreidingsgebied zal zijn.

Om bij een groeiende omzet ook de rekeningen te kunnen blijven betalen, is al snel extra kapitaal nodig. Dat wordt gevonden in de vorm van een lening van een succesvolle ondernemer en de uitgifte van aandelen onder vrienden en familie. Met deze kapitaalinjectie komt de groei op gang.

Het logo van Randstad[bewerken]

In de beginjaren heeft de uitzendbranche te maken met stevige vooroordelen. De branche wordt regelmatig geassocieerd met louche praktijken van koppelbazen, die grof geld verdienen aan bemiddeling, maar geen sociale premies of ziektekosten betalen. Randstad doet er alles aan om deze vooroordelen te ontkrachten en te benadrukken dat uitzenden een bedrijfstak is waar zowel werkgevers als werknemers behoefte aan hebben en beter van worden. Hoewel Randstad voornamelijk hoog opgeleid personeel aan werk helpt, dat er keurig uitziet, wil Goldschmeding de uitstraling van het bedrijf verder verbeteren door een beter logo te laten ontwerpen. Het nieuwe logo wordt bedacht door ontwerper Ben Bos van Total Design en is nog steeds in gebruik.

Buitenland[bewerken]

Vanaf 1965 gaat Randstad de grens over. Eerst met een vestiging in Brussel en in 1967 gaat de eerste vestiging in Londen open. Na aanvankelijke twijfel wordt ervoor gekozen om ook in het buitenland de naam Randstad te gebruiken. In 1968 opent de eerste Duitse vestiging in Düsseldorf. In 1973 volgt Frankrijk.

1970-1980: Op zoek naar erkenning[bewerken]

Na het aantrekken van extra krediet van de AMRO Bank, opnieuw om te kunnen groeien, betrekt Randstad in 1970 een nieuw hoofdkantoor, aan de A.J. Ernstraat in Amsterdam. Vanuit alle vestigingen worden alle werkbriefjes hier elke week naartoe gestuurd. Om die stroom te verwerken doet de eerste computer zijn intrede bij Randstad, ter grootte van een flinke vergaderzaal.

De eerste computer van Randstad

Kritiek[bewerken]

In de jaren ‘70 is tijdelijke arbeid niet iets dat zomaar door de maatschappij geaccepteerd wordt. Er is vaak en aanhoudend kritiek. De periode 1970-1980 staat voor Randstad in belangrijke mate in het teken van het weerspreken van die kritiek en het zoeken naar erkenning. Randstad doet dat door steeds opnieuw de publiciteit op te zoeken en haar visie over het voetlicht te brengen.

Met een groeiend aantal uitzendbureaus (ook ASB, Manpower, Evro en Tempo-Team zijn inmiddels belangrijke spelers op de markt) groeit ook de kritiek. Uitzendbureaus hebben nog altijd een slecht imago. Vakbonden en linkse partijen vinden dat de overheid een sturende rol moet hebben op de arbeidsmarkt en ook op het gebied van de arbeidsbemiddeling. Vakbonden noemen uitzendkrachten rechteloos, ze zijn bang dat tijdelijke werknemers meer gaan verdienen dan vaste, en dat werkgevers vaste banen gaan vervangen door tijdelijke. Randstad op haar beurt is juist van mening dat ze mensen aan werk helpt die anders niet actief zouden zijn op de arbeidsmarkt. Verder klagen de vakbonden dat alleen makkelijk plaatsbare mensen uitzendbaantjes zouden krijgen, en dat uitzendkrachten alleen vies en zwaar werk zouden kunnen doen.

Ook het Nederlandse Ministerie van Sociale Zaken heeft het moeilijk met de uitzendbureaus en komt met een flinke stroom beperkende regels. Die gaan zelfs zover dat uitzendbureaus niet meer mogen groeien. Elke uitzendkracht moet bovendien elke zoveel maanden gemeld worden bij het ministerie, dat toestemming moet geven. Bovendien mogen uitzendkrachten niet meer verdienen dan vaste medewerkers. Onbedoeld effect daarvan is dat de vraag naar uitzendkrachten flink stijgt, als gevolg van de lage tarieven.

Randstad kan niet anders dan zich schikken naar de overheidsregels, maar probeert de beperkende regels wel te omzeilen. Samen met uitzendbelangenvereniging ABU worden maar liefst 22 rechtszaken aangespannen. Gevolg daarvan is dat in ieder geval het groeiverbod van tafel gaat.

Intercedente[bewerken]

Intercedentes van Randstad aan het werk

In de jaren ’70 wordt ook de intercedente geboren. Waar eerst het werven en bedienen van klanten aan de ene kant en het werven en plaatsen van uitzendkrachten aan de andere kant twee verschillende functies zijn, groeien deze naar elkaar toe. Randstad besluit ze te integreren in één persoon, iets wat op dat moment uniek is in de uitzendbranche.

Waar het bedrijf zich in de beginjaren nog voornamelijk op richt op het uitzenden van (pons)typistes, boekhouders, administrateurs en secretaresses, kiest het bedrijf vanaf 1973 voor bredere aanpak. De intercedenten moeten zich vanaf nu op alle soorten personeel richten, van medisch tot industrieel.

Holding[bewerken]

Randstad kent eind jaren ’70 een aantal verschillende divisies, niet alleen meer in het pure uitzendwerk, maar ook in schoonmaakwerk en beveiliging. In 1978 wordt daarom Randstad Holding nv opgericht, waar alle divisies in ondergebracht worden. Ook is Randstad inmiddels aan een groter hoofdkantoor toe. In Diemen wordt daarvoor in 1977 de eerste paal geslagen.

1980-1990: Gestage groei en beursgang[bewerken]

De periode 1980-1990 begint met een recessie, waardoor Randstad – geheel tegen haar filosofie in – mensen moet ontslaan. Honderdzestig mensen moeten eruit, maar uiteindelijk vallen er geen gedwongen ontslagen.

Door echter op tijd in te zien dat de economie weer zal aantrekken, verlegt Randstad de focus tijdig – en eerder dan haar concurrenten – naar groei in plaats van kostenreductie. Binnen korte tijd vertonen veel Nederlandse vestigingen weer een gestage groei.

Tempo-Team[bewerken]

Concurrent Tempo-Team komt de recessie minder florissant te boven en is daardoor eind 1982 op zoek naar een overnamepartner. Die wordt gevonden in Randstad, dat Tempo-Team koopt voor 125.000 euro en de verplichting een grote schuld af te lossen. Randstad beschikt vanaf dat moment over een tweede merknaam in dezelfde markt. Vanaf het begin wordt Tempo-Team bewust anders in de markt gezet dan Randstad: in plaats van starters op de arbeidsmarkt wordt er voor iets oudere intercedentes gekozen, zowel mannen als vrouwen, met een gerichte praktische mentaliteit. Met eerst oranje en later rood krijgt Tempo-Team duidelijk een ander huiskleur dan Randstad.

CAO voor uitzendwerk[bewerken]

De recessie heeft nog een tweede gevolg voor Randstad: vakbond FNV raakt weer geneigd tot praten. Tijdens de economische crisis hebben werkgever zo’n wildgroei aan tijdelijke contracten geïntroduceerd, dat een uitzendcontract daar relatief gunstig bij afsteekt. De vakbonden erkennen vanaf nu dat de arbeidsmarkt behoefte heeft aan flexwerkers. Bovendien is duidelijk geworden dat tijdelijk werk voor veel mensen een opstapje is naar een vaste baan. In 1986 resulteren de gesprekken in een CAO voor vaste medewerkers in de uitzendsector en in 1987 in een CAO voor alle uitzendkrachten.

Erkenning[bewerken]

Ook de overheid verlegt langzaam de koers. Vanaf 1982, als een nieuw kabinet kampt met hoge werkloosheidscijfers, ziet ze in dat uitzendbureaus mensen juist aan werk helpen. Geleidelijk worden de regels iets versoepeld. Randstad ervaart dit als een baanbrekende aardverschuiving: in plaats van deel van het probleem wordt de onderneming gezien als deel van de oplossing. Bij de viering van het 25-jarig bestaan ontvangt oprichter Goldschmeding een Koninklijke onderscheiding. Voor Randstad is de erkenning op dat moment compleet.

Beursgang[bewerken]

Ook financieel gaat het Randstad voor de wind. De omzet stijgt van 204 miljoen euro in 1983 naar 518 miljoen euro in 1985. In 1988 start Randstad een lang traject dat uiteindelijk uitmondt in de beursgang van Randstad op 5 juni 1990. Voor Randstad zit er een aantal voordelen aan de beursgang: een beursgenoteerd bedrijf heeft een grotere naamsbekendheid, het wordt mogelijk om middels een optieregeling medewerkers te laten delen in de successen van Randstad en het bedrijf krijgt toegang tot nieuw kapitaal, wat in de toekomst nodig kan zijn voor eventuele overnames. Het aandeel Randstad doet het in eerste instantie niet zo goed als gehoopt, doordat de introductiekoers te hoog blijkt te zijn. Maar als in 1991 blijkt dat Randstad in 1990 een goed jaar heeft gedraaid, raakt het aandeel meer in trek. Vanaf half maart 1991 gaat de koers van het aandeel Randstad langzaam maar zeker omhoog.

1990-2000: Internationalisatie[bewerken]

Na de beursgang wordt de managementstructuur van Randstad zo ingericht dat de focus meer komt te liggen op internationalisering. Rond de start van het decennium is Randstad nog voornamelijk een Nederlands bedrijf met vestigingen in België, Duitsland, Frankrijk en Engeland. Uitzenden, schoonmaken en beveiligen zijn de voornaamste activiteiten. Slechts een kwart van de omzet wordt gerealiseerd door buitenlandse activiteiten.

Dat wil Randstad veranderen, omdat duidelijk begint te worden dat grote internationale bedrijven voor hun behoefte aan flexwerkers het liefst zaken doen met één leverancier. Die moet dan wel wereldwijd uitzendkrachten kunnen leveren.

Op 1 april 1992 neemt Randstad het Nederlandse uitzendbedrijf Flex over, dat ook vestigingen heeft in onder andere België en Frankrijk. In Nederland wordt Werknet overgenomen en geïntegreerd in Tempo-Team.

Verenigde Staten[bewerken]

De grote droom blijft echter voet aan de grond te krijgen in de Verenigde Staten. Nieuw bestuurslid Erik Vonk betrekt daarom een klein kantoor in Atlanta en gaat op zoek naar een geschikte overnamekandidaat. Die wordt in maart 1993 gevonden in TempForce, een lokaal uitzendbureau met twaalf kantoren in Atlanta. Randstad verandert de naam TempForce in Randstad Staffing Services. Eind 1993 neemt Randstad het eveneens Amerikaanse Jane Jones Enterprises over. Daarmee gaat de Amerikaanse groei voorzichtig van start: halverwege 1994 haalt Randstad in Amerika met 32 vestigingen een omzet 30 miljoen euro. Er worden dan per dag 5500 flexwerkers uitgezonden. Dat is nog steeds weinig ten opzichte van de omzetten van Randstad in Nederland: daar wordt 909 miljoen euro omgezet.

Olympische Spelen[bewerken]

Rond deze tijd zet Randstad ook de eerste stappen op het gebied van sportsponsoring, door in Atlanta sponsor te worden van de Olympische Zomerspelen van 1996. Bovendien levert Randstad uitzendkrachten aan de Spelen: 16.000 in totaal. De naamsbekendheid van Randstad in de regio Atlanta stijgt na de Spelen van vijftien naar 99,5 procent.

Afscheid van Goldschmeding[bewerken]

Op vrijdag 16 mei 1998 neemt Frits Goldschmeding na 38 jaar afscheid van zijn eigen bedrijf. Hij is 65 geworden en gaat met pensioen. Daar wordt een groot feest voor georganiseerd met 1500 gasten. Na een jaar rust neemt Goldschmeding plaats in de Raad van Commissarissen.

Goldschmeding wordt opgevolgd door Hans Zwarts, die stevig op overnamepad gaat. Om de internationalisering door te zetten, wordt in de Verenigde Staten uitzendketen Strategix aangekocht, een bedrijf met 300 vestigingen. In Zwitserland wordt Life & Work overgenomen, in Spanje Tempo Grup en in Duitsland Time Power. Maar deze overnames en de moeizame integratie van de bedrijven in Randstad eisen hun tol. In 2000 en 2001 keldert de winst en zakt de koers van het aandeel. Onder druk van de slechte resultaten vertrekt Zwarts.

2000-2010: Recente geschiedenis[bewerken]

In oktober 2001 wordt Cleem Farla de opvolger van Hans Zwarts als CEO. Hij ziet het – samen met het bestuur – als belangrijkste taak om de oude Randstadwaarden opnieuw in te voeren, een betere strategie te ontwikkelen voor de internationalisatie en flink in de kosten te snijden. Ook worden er stevige lessen getrokken uit het verleden. Het bedrijf gaat back to basics: de intercedent en het matchen van klant en uitzendkracht komen opnieuw centraal te staan. Om de diensten van Randstad verder te standaardiseren gaat het bedrijf gebruikmaken van zogeheten best practices. ‘De markt breng je zus en zo in kaart, de resultaten zet je in deze database. Van al die werkzaamheden hebben we een routine gemaakt. […] Wij geven het ritme en de toonsoort aan, maar daarbinnen maken onze medewerkers hun eigen muziek’, aldus CFO Robert-Jan van de Kraats. De nieuwe focus op de kernactiviteiten en de heldere strategie zijn succesvol. In 2003 komt de nettowinst uit op 77,1 miljoen euro, een stijging van 36 % ten opzichte van 2002.

Meer landen[bewerken]

Vanaf 2005 wordt de mondialisering van Randstad verder vergroot. In India neemt het bedrijf EmmayHR en Team4U over. Daarmee is Randstad direct de derde speler op de markt. Ook zet Randstad de eerste voorzichtige stappen in China. Randstad betreedt ook de markt in Portugal, Hongarije, Turkije, Polen en Japan.

Vedior[bewerken]

Op maandag 3 december 2007 maken Randstad en uitzendconcern Vedior bekend dat ze samengaan. Randstad had al langer een oogje op Vedior. Door de overname worden beide bedrijven samen de nummer twee van de wereld (na Adecco). Bovendien is Vedior actief in strategische markten waar Randstad tot nu toe weinig voet aan de grond heeft, zoals Japan en Brazilië. Verschillen zijn er ook: Vedior is decentraal opgebouwd, Randstad wordt meer centraal aangestuurd; Randstad concentreert zich op één sterk merk waar Vedior 125 merken in de lucht houdt. Toch worden de voormalige concurrenten uiteindelijk succesvol samengesmeed tot een en hetzelfde bedrijf.

50 jaar Randstad in 2010[bewerken]

In 2010 vierde Randstad haar vijftigjarig bestaan, ter gelegenheid waarvan het boek ‘Randstad Mensenwerk’ werd uitgegeven onder redactie van prof. dr. Fred Emmer, emeritus hoogleraar geschiedenis aan de Universiteit Leiden. Dit boek werd in 2010 onder de titel ‘Werken aan een droom’ intern verspreid binnen Randstad.

Feiten en cijfers[bewerken]

Landen waar Randstad actief is[4][bewerken]

Randstad is actief in de volgende landen:

Azië en het Midden Oosten[bewerken]

  • China
  • Hong Kong
  • India
  • Japan
  • Maleisië
  • Singapore
  • Sri Lanka
  • Verenigde Arabische Emiraten

Regio Australië[bewerken]

  • Australië
  • Nieuw-Zeeland

Europa[bewerken]

  • Andorra
  • België
  • Denemarken
  • Duitsland
  • Frankrijk
  • Griekenland
  • Hongarije
  • Italië
  • Luxemburg
  • Nederland
  • Noorwegen
  • Polen
  • Portugal
  • Slowakije
  • Spanje
  • Tsjechië
  • Turkije
  • Verenigd Koninkrijk
  • Zweden
  • Zwitserland

Noord-Amerika[bewerken]

  • Canada
  • Verenigde Staten

Latijns-Amerika[bewerken]

  • Argentinië
  • Brazilië
  • Chili
  • Mexico
  • Uruguay

Statistiek[5][bewerken]

Een overzicht van de belangrijkste cijfers over Randstad:

Omzet en winst[bewerken]

  • Randstad behaalde in 2015 een omzet van € 19,2 miljard
  • De nettowinst kwam in 2015 uit op € 518,8 miljoen

Verdeling van omzet over de wereld en de verschillende bedrijfstakken van Randstad[bewerken]

Wereldwijde verdeling omzet gegenereerd door bedrijfstak uitzenden[bewerken]

Zie boven voor een beschrijving van deze bedrijfstak.

Totaal in miljoenen €, in 2015 11.186,4
Nederland 17%
Frankrijk 18%
Duitsland 9%
België en Luxemburg 8%
Verenigd Koninkrijk 1%
Iberië 9%
Overige Europese landen 10%
Noord-Amerika 19%
Rest van de wereld 9%
Wereldwijde verdeling omzet gegenereerd door bedrijfstak professionals[bewerken]

Zie boven voor een beschrijving van deze bedrijfstak.

Totaal in miljoenen €, in 2015 3.816,4
Nederland 8%
Frankrijk 10%
Duitsland 10%
België en Luxemburg 3%
Verenigd Koninkrijk 16%
Iberië 1%
Overige Europese landen 2%
Noord-Amerika 42%
Rest van de wereld 8%
Wereldwijde verdeling omzet gegenereerd door bedrijfstak inhouse services[bewerken]

Zie boven voor een beschrijving van deze bedrijfstak.

Totaal in miljoenen €, in 2015 4.216,4
Nederland 19%
Frankrijk 12%
Duitsland 15%
België en Luxemburg 7%
Verenigd Koninkrijk 4%
Iberië 5%
Overige Europese landen 10%
Noord-Amerika 22%
Rest van de wereld 6%

Gemiddeld aantal eigen medewerkers in 2015[bewerken]

Nederland 4.150
Frankrijk 3.460
Duitsland 2.570
België en Luxemburg 1.890
Verenigd Koninkrijk 1.560
Iberië 1.750
Overige Europese landen 2.820
Noord-Amerika 6.430
Rest van de wereld 4.930
29.750

Bij eigen medewerkers zijn ook flexwerkers meegeteld die in de Randstadorganisatie werkzaam zijn.

Aantal vestigingen (incl inhouse locaties), eind 2015[bewerken]

Nederland 644
Frankrijk 728
Duitsland 550
België en Luxemburg 303
Verenigd Koninkrijk 139
Iberië 306
Overige Europese landen 406
Noord-Amerika 1.119
Rest van de wereld 278
4.473

Aantal inhouselocaties, eind 2015[bewerken]

Op inhouselocaties werkt Randstad op één locatie voor een specifieke klant.

Nederland 333
Frankrijk 207
Duitsland 276
België en Luxemburg 153
Verenigd Koninkrijk 64
Iberië 99
Overige Europese landen 118
Noord-Amerika 423
Rest van de wereld 50

Bedrijfsleiding[6][bewerken]

Raad van bestuur, samenstelling in 2015[7][bewerken]

Naam Geboortejaar Nationaliteit Functie
Jacques van den Broek 1960 Nederlands CEO en voorzitter van de raad van bestuur sinds 2014, lid sinds 2004
Robert Jan van de Kraats 1960 Nederlands CFO en vicevoorzitter van de raad van bestuur sinds 2006, lid sinds 2001
Chris Heutink 1962 Nederlands Lid van de raad van bestuur sinds 2014
Linda Galipeau 1963 Canadees Lid van de raad van bestuur sinds 2012
Francois Béharel 1970 Frans Lid van de raad van bestuur sinds 2013

Raad van commissarissen, samenstelling in 2015[8][bewerken]

Naam Geboortejaar Nationaliteit Functie Termijn
Wout Dekker 1956 Nederlands Voorzitter van de raad van commissarissen sinds 2014, lid sinds 2012 huidige termijn 2016-2020
Jaap Winter 1963 Nederlands Vice-voorzitter, lid van de raad van commissarissen sinds 2011 huidige termijn 2015-2019
Frank Dorjee 1950 Nederlands Lid van de raad van commissarissen sinds 2014 huidige termijn 2014-2018
Henri Giscard d’Estaing 1956 Frans Lid van de raad van commissarissen sinds 2008 huidige termijn 2012-2016
Barbara Borra 1960 Italiaans Lid van de raad van commissarissen sinds 2015 huidige termijn 2015-2019
Giovanna Kampouri Monnas 1955 Grieks Lid van de raad van commissarissen sinds 2006 huidige termijn 2014-2018
Rudy Provoost 1959 Belgisch Lid van de raad van commissarissen sinds 2015 huidige termijn 2015-2019

In maart 2011 is Frits Goldschmeding (1933, Nederlands), oorspronkelijk oprichter van Randstad, afgetreden als vicevoorzitter van de raad van commissarissen . Zijn laatste termijn liep van 2007 tot 2011.

Externe links[bewerken]