Resolutie 1084 Veiligheidsraad Verenigde Naties

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vlag van Verenigde Naties
Resolutie 1084
Van de VN-Veiligheidsraad
Datum 27 november 1996
Nr. vergadering 3718
Code S/RES/1084
Stemming
voor
15
onth.
0
tegen
0
Onderwerp Conflict om de Westelijke Sahara
Beslissing Verlengde de MINURSO-missie tot 31 mei 1997.
Samenstelling VN-Veiligheidsraad in 1996
Permanente leden
Vlag van China China · Vlag van Frankrijk Frankrijk · Vlag van Rusland Rusland · Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk · Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Niet-permanente leden
Vlag van Botswana Botswana · Vlag van Chili Chili · Vlag van Egypte Egypte · Vlag van Guinee-Bissau Guinee-Bissau · Vlag van Duitsland Duitsland · Vlag van Honduras Honduras · Vlag van Indonesië Indonesië · Vlag van Italië Italië · Vlag van Zuid-Korea (1984-1997) Zuid-Korea · Vlag van Polen Polen
Het front tussen het door Marokko bezette deel (geel) en het door Polisario gecontroleerde deel (rood) van de Westelijke Sahara.
Het front tussen het door Marokko bezette deel (geel) en het door Polisario gecontroleerde deel (rood) van de Westelijke Sahara.

Resolutie 1084 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties werd unaniem aangenomen door de VN-Veiligheidsraad op 27 november 1996.

Achtergrond[bewerken | brontekst bewerken]

Begin jaren 1970 ontstond een conflict tussen Spanje, Marokko, Mauritanië en de Westelijke Sahara zelf over de Westelijke Sahara, een gebied dat tot dan in Spaanse handen was. Marokko legitimeerde zijn aanspraak op basis van historische banden met het gebied. Nadat Spanje het gebied opgaf, bezette Marokko er twee derde van. Het land is nog steeds in conflict met Polisario dat met steun van Algerije de onafhankelijkheid blijft nastreven. Begin jaren 1990 kwam een plan op tafel om de bevolking van de Westelijke Sahara via een volksraadpleging zelf te laten beslissen over de toekomst van het land. Het was de taak van de VN-missie MINURSO om dat referendum op poten te zetten. Het plan strandde later echter door aanhoudende onenigheid tussen de beide partijen waardoor ook de missie nog steeds ter plaatse is.

Inhoud[bewerken | brontekst bewerken]

Waarnemingen[bewerken | brontekst bewerken]

Zowel Marokko als Polisario hadden hun verbintenis aan het VN-plan bevestigd. Voor dat plan was het staakt-het-vuren van belang en ook de gesprekken tussen de partijen moesten worden hervat. Ook moesten beide partijen een visie hebben voor de periode na de te houden volksraadpleging. Ten slotte had secretaris-generaal Boutros Boutros-Ghali verschillende componenten van MINURSO afgeslankt.

Handelingen[bewerken | brontekst bewerken]

De partijen hadden hun goede wil getoond, onder meer door gevangenen vrij te laten. Het mandaat van MINURSO werd verlengd tot 31 mei 1997. De secretaris-generaal werd gevraagd zich verder in te spannen om de impasse waarin de uitvoering van het VN-plan zat te doorbreken en hierover tegen 28 februari 1997 te rapporteren. Mocht dan niet lukken, dan werd hem gevraagd alternatieve stappen voor te stellen. Ten slotte werd hem gevraagd tegen 9 mei 1997 uitgebreid te rapporteren over de uitvoering van deze resolutie.

Verwante resoluties[bewerken | brontekst bewerken]