Braziliaanse keuken

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Braziliaanse keuken toont een even grote verscheidenheid als het land zelf, met zowel culturele als streekgebonden verschillen. Gerechten uit de Indiaanse, Afrikaanse, Portugese, Japanse keuken en andere tradities komen allemaal voor.

Regionale verscheidenheid[bewerken]

Het noorden[bewerken]

In het noorden, vooral in de Amazonas, zijn de inheemse invloeden het sterkst. Daar zijn gerechten op basis van alligatorvlees (Picadinho de Jacaré) en schildpad populair. Er wordt ook hondenvlees gegeten.

Het noordoosten[bewerken]

Afrikaanse invloeden zijn het sterkst in het noordoosten van de tropische kuststreek. De deelstaat Bahía, in het bijzonder, heeft een keuken die al vanouds Afrikaanse, inheemse en Portugese invloeden mengt. Basisvoedsel zijn rijst en sojabonen. Er worden veel vis en schelpdieren gegeten. De Moqueca (visstoofpot) is hier een typisch gerecht. Elders in de kuststreek zijn de Afrikaanse invloeden minder, maar worden allerlei tropische gewassen geteeld, met op kop suikerriet en cacaobonen, maar ook kokosnoot, mango, papaja, guave, sinaasappel, passievrucht, ananas, en andere tropische vruchten.

In het drogere binnenland wordt er naast rijst en bonen vooral op basis van rundvlees, geit en cassave gekookt.

Het zuidoosten[bewerken]

Het zuidoosten (met de deelstaten Espírito Santo, Minas Gerais, Rio de Janeiro en São Paulo) is bekend om verschillende streekgerechten die tot in het buitenland gekend zijn, zoals de frango com quiabo (kip met okra) van Minas Gerais, de feijoada (een soort stoofvlees) van Rio, de Virado à Paulista ("virado" van São Paulo: een combinatie van verschillende gerechten op één bord, met rijst, bonen, kool, varkenskotelet, worst, ei en banaan). Cassave (of maniok) en maïs worden vaak als bijgerecht in de vorm van farofa gegeten.

In São Paulo zijn de invloeden van immigrantenkeukens het opmerkelijkst, zowel uit Europa (Italiaans, Spaans, Pools) als uit het Midden-Oosten (Syrisch, Libanees). Hier is ook de Japanse keuken te vinden. In São Paulo behoren zowel pizza als sushi tot de populaire gerechten.

In Espírito Santo zijn Italiaans-Duitse invloeden goed merkbaar. Het meest typische gerecht van de staat is echter Indiaans, Moqueca Capixaba (een moqueca visstoofpot met tomaat).

Het zuiden[bewerken]

Helemaal in het zuiden van het land (in de deelstaten Paraná, Santa Catarina en Rio Grande do Sul) is de streek van de gauchos. Typische gerechten zijn op basis van gezouten of gedroogd rundvlees, en de churrasco (de Braziliaanse barbecue). Het meest bekende gerecht van de deelstaat Paraná is de barreado, een stoofpot van rundvlees en reuzel, urenlang met kruiden en cassavemeel in een aardewerken pot gestoofd en met rijst, banaan en sinaasappel opgediend.

In het zuiden is er ook wijnbouw en zuivelproductie.

Versnaperingen[bewerken]

  • Salgadinhos zijn een soort versnaperingen die onder brede lagen van de bevolking populair zijn.
  • Pão de queijo (letterlijk "kaasbrood") zijn deegbolletjes op basis van cassavemeel, met een lichte kaassmaak.
  • Coxinha is kipkroket in de vorm van een kippenbil.
  • Kibe (of quibe), een soort Syrische vleesballen (kibbeh), zijn erg populair.
  • Pastéis zijn maanvormige pasteitjes, aan de Japanse keuken ontleend.
  • Empada zijn versnaperingen in de vorm van kleine pasteitjes, gevuld met erwten, meel en kip of garnaal.
  • Cachaça is de inheemse sterkedrank, uit rietsuiker gedestilleerd. Het lijkt veel op rum.

Typische dessert[bewerken]

Een hele reeks toespijzen met chocolade en tropische vruchten, elk recept een apart begrip, zijn in Brazilië in trek, o.a.

  • Pão de mel (honingkoek, vaak met gesmolten chocolade)
  • Bolo prestígio (met kokos en room gevulde chocoladecake, bedekt met brigadeiro)
  • Bolo de milho (maïscake)
  • Bolo de maracujá (passievruchtentaart)
  • Bolo de mandioca (cassavecake)


Bronnen
  • Brian Dicks, Brazilië, vertaald door Piet de Bakker (Corona, 2004), blz. 30-35.
  • Keith Lye, Ga mee naar Brazilië, vertaald en bewerkt door Piet den Besten en Theun de Fries (Kok Educatief, 1992), blz. 24.
  • Wikipedia in het Engels