Herman van Veen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Herman van Veen
Herman van Veen face.jpg
Algemene informatie
Volledige naam Hermannus Jantinus van Veen
Geboren 14 maart 1945
Geboorteplaats Utrecht
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 1965-heden
Genre(s) o.a. cabaret, theater, muziek
Instrument(en) Viool, gitaar en zang
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Beluister

(info)

Hermannus Jantinus (Herman) van Veen (Utrecht, 14 maart 1945) is een Nederlandse clown, cabaretier, schrijver, regisseur, musicus, acteur en presentator. Hij is opgeleid tot violist en zanger. Daarnaast is hij activist voor de rechten van het kind.

Biografie[bewerken]

Herman van Veen groeide op als enige jongen in een arbeidersgezin (zijn vader was zetter bij een krant) en studeerde viool, zang en muziekpedagogie aan het Utrechts Conservatorium. Tijdens zijn studie in Utrecht speelde Herman van Veen viool in het Utrechts Studenten Koor en Orkest.

Herman van Veen (1968)

In 1965 maakte hij zijn theaterdebuut met het muzikaal-clowneske soloprogramma 'Harlekijn'. Sindsdien reist hij de wereld rond en speelt hij zijn voorstellingen in vier talen. Na een verzoek van UNICEF Nederland en het Haagse Residentie Orkest schreef Van Veen in 1976 een theatervoorstelling over de moedige eend Alfred Jodocus Kwak. Van deze voorstelling werd in 1979 een prentenboek uitgebracht, in 1987 werd Alfred J. Kwak een stripfiguur, waarvan in Japan in 1989 een tot cult geworden 52-delige animatieserie werd gemaakt die wereldwijd te zien was.

Van Veen is ook in Duitsland actief, onder meer als televisiepresentator. Zo presenteerde hij in 1987 het jeugd/kerstprogramma Ich steh an deiner Krippe hier en in 1990 de making of van Alfred J. Kwak. In Nederland presenteerde hij datzelfde jaar het Kinderen voor Kinderen Festival.

Van zijn hand verschenen tot op heden 150 cd's, 12 dvd's, een zestigtal boeken, tientallen scenario's voor onder meer de door hem zelf geregisseerde speelfilms Uit elkaar[1] en Nachtvlinder en voor de muziektheatervoorstellingen Jukebox 2008, de Kamerrevue, Lune, The First Lady (samen met Lori Spee), Chanson de Daniël, Mata Hari, Windekind, Een Dag in September en Margot.

Hij was jarenlang vrijwilliger, bestuurslid en welwillendheids-ambassadeur voor UNICEF Nederland. Tevens stichtte hij verschillende organisaties, waaronder de Stichting Colombine, de Stichting Alfred Jodocus Kwak, de Stichting Roos en de Herman van Veen Foundation. Al deze organisaties zetten zich in en vragen aandacht voor de rechten van het kind door middel van kennisoverdracht en bescheiden projecten in ontwikkelingslanden en Europa.

Herman van Veen is sinds 2005 ambassadeur voor de stichting Music in the Middle East. Begin 2006 presenteerde Van Veen de WK show samen met Jan de Man.

Na de dood van zijn ouders is Herman van Veen gaan schilderen. Hij maakt voornamelijk monochroom abstract werk, dat inmiddels in een aantal Europese galeries en musea te zien is. In februari 2008 werd er een Nederlandse postzegel van hem uitgebracht, een mijlpaal die, naar eigen zeggen, de helft van zijn leven markeert.

Herman van Veen is gehuwd met danseres Gaëtane Bouchez en woont in Soest. Uit zijn eerdere huwelijken met respectievelijk Marijke Hoffman en Marlous Fluitsma heeft hij vier kinderen, onder wie actrice Babette van Veen en Anne van Veen die actief is als zangeres en al enige jaren een eigen theatershow heeft.

Onderscheidingen[bewerken]

Ridderkruis van de Orde van de Nederlandse Leeuw

Van Veen is drager van de Louis Davidsring die hij in 1976 uit handen van Wim Kan mocht ontvangen. In 1993 werd hij door de toenmalige koningin Beatrix benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. In oktober 2008 werd hij Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. De onderscheiding werd opgespeld door Ronald Plasterk, de minister van Cultuur, na de 400ste voorstelling van Van Veen in Carré.

In 1999 kreeg hij uit naam van de Duitse Bondskanselier het Verdienstkreuz am Bande des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland vanwege zijn bijzondere bijdrage aan de Duits-Nederlandse verhoudingen.

In de loop der jaren is Van Veen vele malen onderscheiden, onder meer met de Goldene Kamera (Alfred Jodocus Kwak), een Silberne Bär (filmfestival van Berlijn), acht Edisons, de Radio 2 Zendtijdprijs 2002, de Prix d'Humanité, Le Grand Prix de l'Académie Charles Cros de Littérature Musicale 2003 voor de theatervoorstelling en cd Chapeau, le Prix de l'Organisation Internationale de la Francophonie 2003 voor de cd Chapeau en met diverse prijzen op The International TV- en Filmfestivals in New York.

In 2004 werd hem de World Peace Flame overhandigd, een symbool voor vrede, vrijheid, eenheid en waarheid, geïnspireerd op de eeuwige vlam die in het huis van Mahatma Gandhi brandt. De Club of Budapest reikte in 2005 aan Van Veen de Planetary Consciousness Award uit, een onderscheiding die ook Michail Gorbatsjov en Nelson Mandela ten deel viel. In dat jaar ontving hij uit handen van Sabine Christiansen in de Rolduc Abdij te Kerkrade tevens de Martin Buber-Plaquette 2005 voor de manier waarop hij met respect en liefde betrokken is bij de medemens. Deze in 2002 ingerichte onderscheiding ging voor het eerst naar de oud Bondskanselier Helmut Schmidt en in 2007 naar mensenrechtenactiviste en topmodel Waris Dirie. Op 9 december 2009 kreeg hij een eredoctoraat van de Vrije Universiteit Brussel.

Ter ere van zijn 65ste verjaardag ontving hij op 14 maart 2010 de Edison Oeuvreprijs.

Op 29 november 2014 ontving Herman van Veen de Frans Banninck Cocqpenning van de stad Amsterdam omdat hij volgens de gemeente door zijn honderden op televisie uitgezonden voorstellingen in Amsterdamse theaters de stad op een bijzondere wijze binnen Nederland heeft uitgedragen.[2]

Discografie[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Discografie van Herman van Veen voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Herman van Veen in 2009

Bibliografie[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Bibliografie van Herman van Veen voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Films[bewerken]

Televisieseries[bewerken]

Rond Herman van Veen, enkele musici, zangers en acteurs (onder wie Harry Sacksioni, Erik van der Wurff, Ger Smit, Michiel Kerbosch en Van Veens toenmalige echtgenote Marlous Fluitsma) zijn eind jaren zeventig twee televisieseries voor de jeugd van elk zes afleveringen geproduceerd door de Bayerischer Rundfunk. De eerste serie werd opgenomen in het Duits en later in het Nederlands nagesynchroniseerd; hiervan zijn later de geluidsbanden verloren gegaan. De tweede serie werd opgenomen in het Nederlands en viel op doordat alle acteurs meerdere rollen speelden. De KRO zond de eerste serie uit in 1979 en de tweede in 1982.[3]

Voor dezelfde omroep maakte hij in 1981 de volwassenenserie Kussen.

De volgende projecten voor de televisie waren de zesdelige miniserie Het verhaal van de clowns, gevolgd door de 52-delige tekenfilmserie Alfred Jodocus Kwak welke gebaseerd is op de gelijknamige musical en uitgezonden tussen 1989 en 1991.

In deze periode speelde Herman van Veen in de NCRV-serie Kunst en Vliegwerk.

In 1992 maakte hij een nieuwe Nederlandse serie genaamd B.B. de Beer.

Stemmen[bewerken]

Trivia[bewerken]

  • Begin jaren zeventig begon Van Veen een platenlabel, Harlekijn (thans alleen nog zijn productiefirma), waarop niet alleen eigen werk maar ook muziek van onder anderen Arnold Schönberg, J.S. Bach, George Antheil, Erik Satie, Johnny van Doorn en Harry Sacksioni werd uitgebracht.
  • Youp van 't Hek zegt altijd zijn optredens te beginnen in het theater waar Van Veen is begonnen.
  • De naam van de cabaretier Herman Gaaikevliet in de stripreeks De Kiekeboes is een samenvoeging van de namen Herman van Veen, Seth Gaaikema en Paul van Vliet.
  • Het nummer Hilversum III uit 1984 is een cover van Haindlings Lang scho nimma g'sehn.
  • Het nummer Suzanne uit 1973 is een cover van Leonard Cohens Suzanne uit 1967.
  • Tijdens een optreden in Oost-Berlijn begin 1989 voorspelde Herman van Veen dat de Berlijnse Muur binnen een jaar zou vallen, wat ook daadwerkelijk gebeurde.
  • Van Veen was in 2004 een testimonium in reclame voor de Nieuwe Bijbelvertaling.
  • In 2008 verzorgde Van Veen de derde Jan Modderman Inleiding. De Jan Modderman inleidingen hebben als doel een bijdrage te leveren aan de bevordering van de bewustwordingsprocessen die dienen tot een verbetering van het sociaal-maatschappelijk samenleven en het welzijn van alle mensen. In dat kader sprak Van Veen over het thema "Kan iemand mij vertellen hoe dat moet". Hij zette zich daarmee belangeloos in voor het microkrediet.
  • Van Veen wees er in november 2009 tijdens een toespraak ter herdenking van de val van de Berlijnse Muur op dat de PVV geen democratische structuur heeft en waarschuwde ervoor dat de PVV niet mag worden als de NSB. Nadat De Telegraaf hierover berichtte ontving Van Veen naar eigen zeggen duizenden e-mails waaronder enkele met bedreigingen.[4]
  • Van Veen schreef de tekst van het lied dat door kinderen van het Nieuw Amsterdams Kinderkoor tijdens de inhuldigingsceremonie van Koning Willem Alexander op 30 april 2013 in de Nieuwe Kerk te Amsterdam ten gehore gebracht werd.[5]
  • In het stripalbum Baron Anatolsky van Jommeke zingt Anatool een liedje van Herman van Veen: "Ik ben vandaag zo vrolijk...zo vrolijk...zo vrolijk".

Noten

Externe links