Jachthuis Sint-Hubertus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jachthuis Sint-Hubertus
Het Jachthuis Sint-Hubertus
Het Jachthuis Sint-Hubertus
Locatie Nationaal Park De Hoge Veluwe
Coördinaten 52° 7′ NB, 5° 50′ OL
Huidig gebruik verblijf voor gasten van de Staat
deels toegankelijk voor publiek
Start bouw 1915
Bouw gereed 1920
Monumentnummer 530190
Overig
Aantal liften 1
Architect Hendrik Petrus Berlage 1914-1919
Henry van de Velde 1919-1920
Eigenaar Rijksgebouwendienst
Detailkaart
Jachthuis Sint-Hubertus
Jachthuis Sint-Hubertus
Portaal  Portaalicoon   Civiele techniek en bouwkunde

Jachthuis Sint-Hubertus (ook wel Jachtslot Sint-Hubertus genoemd) is een gebouw in het noorden van het Nederlands nationaal park De Hoge Veluwe, tussen Otterlo en Hoenderloo in. Het werd in 1914 ontworpen door architect Hendrik Petrus Berlage, in opdracht van het echtpaar Helene en Anton Kröller-Müller.

Historie[bewerken]

In 1914 besloot het echtpaar Kröller-Müller tot de bouw van een buitenhuis op hun pas verworven landgoed De Hoge Veluwe. Het ontwerp werd gegund aan de vooraanstaande architect Hendrik Petrus Berlage. Hij ontwierp niet alleen het huis, maar ook het interieur, de meubels, de tuinen, dienstgebouwen en zelfs een brug bij het jachthuis. Zo ontstond er een samenhangend geheel. Een Gesamtkunstwerk

De bouw duurde van 1915 tot 1920. Het was een enorme opdracht, waar veel geld mee gemoeid was. De familie Kröller-Müller was voor die tijd een uitzonderlijk vermogend echtpaar. Berlage was vrij in zijn ontwerp, waardoor zijn ideeën over vormgeving volledig tot uiting konden komen. Later ontstond echter een gevoel van onvrede bij Berlage nadat het opdrachtgevende paar zich steeds maar opnieuw met de ontwerpen bemoeide, wat tot voortdurende aanpassingen leidde. De wens om een serre toe te voegen aan het gebouw toen dit al bijna gereed was, was de druppel die de emmer deed overlopen. Berlage trok zich terug en Henry Van de Velde nam zijn werk over.

Van 14 tot 24 april 1946 werd het jachthuis gebruikt voor overleg tussen een Nederlandse en een Republikeinse delegatie over de toekomst van Nederlands-Indië.

De Staat der Nederlanden heeft het gebouw in erfpacht en gebruikt het als verblijf voor gasten van de Staat. De zorg voor de inventaris is opgedragen aan de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, de zorg voor het gebouw aan de Rijksgebouwendienst. Het jachthuis staat tegenwoordig deels open voor publiek.

In het najaar van 2012 is begonnen met een grote restauratie van het monument. Hierbij horen ook maatregelen om de veiligheid en bruikbaarheid van het gebouw te garanderen. De eerste fase van de restauratiewerkzaamheden loopt tot juni 2013. De tweede fase loopt van september 2013 tot april 2014. Tijdens de eerste fase is het jachthuis gesloten voor het publiek. Aan renovatie van de tuin werd in september 2011 al begonnen, en deze loopt tot na de restauratie van het gebouw.

Architectuur[bewerken]

H.P. Berlage, eerste ontwerp

Het hele gebouw is opgetrokken uit baksteen, binnen vaak geglazuurd, en leisteen. Berlage ontwierp niet alleen het gebouw, maar ook het interieur. Alles in het interieur is op elkaar afgestemd: de tegels, de lampen, meubels en zelfs het servies en bestek zijn tot in detail door Berlage ontworpen. Het gebouw vertelt het verhaal van de heilige Hubertus van Luik. De vorm van het jachthuis heeft ook alles van doen met de legende van Sint Hubertus. In het midden staat een hoge toren en het gebouw heeft twee zijvleugels die de binnenplaats "omarmen". Hierdoor heeft het jachthuis de vorm van een hertengewei. Of Berlage dit bewust heeft gedaan, is niet bekend. Op de toren in het midden van het gebouw staat een kruis afgebeeld. De grote glas-in-lood ramen in de hal geven het verhaal van Hubertus weer. De Hal, eetkamer, bibliotheek en theekamer hebben verschillende kleurthema's die de fasen in het leven van Hubertus symboliseren.

Het gebouw is erg luxueus uitgevoerd. Zo had het een eigen generator voor elektriciteit (tegenwoordig is het aangesloten op het algemene elektriciteitsnet), warm en koud stromend water uit eigen bron, een centraal stofzuigersysteem, een centraal geregeld klokkensysteem en een lift die nog steeds functioneert.

De ramen op de begane grond kunnen in zijn geheel wegzakken in de keldermuur, net als in oude treinstellen. Ook beschikt ieder raam over een teakhouten rolluik.

Naast Berlage heeft nog een aantal kunstenaars meegewerkt aan de bouw van Jachthuis Sint Hubertus:

Galerij[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Bram Haak, Roelof Siegers, Het Jachthuis Sint Hubertus - van ontwerp tot monument, 2003, ISBN 90-807875-1-5

Externe links[bewerken]