Kapucijnen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
deel van de serie over
Kloosters

en het christelijke monastieke leven

Monnik

De kapucijnen of minderbroeders kapucijnen (Ordo Fratrum Minorum Capucinorum) zijn een tak van de orde van de franciscanen. Ze werd gesticht door Mattheus van Bascio (1495-1552).

Oorsprong[bewerken]

De kapucijnen zijn voortgekomen uit de hervormingsbeweging van de observanten, de volgers van de regel van Franciscus van Assisi (1181/1182 - 1226), die wilden terugkeren naar de oorspronkelijke eenvoud van de franciscanen. In 1528 verkreeg de orde de stichtingsoorkonde van paus Clemens VII (1523 - 1534). Ze mochten weer de strenge regel van Franciscus volgen, de baard dragen en de spitse kap, de "capuccio", waaraan hun naam is ontleend.[1][2]

In de Lage Landen[bewerken]

De kapucijnen bestaan in Nederland al sinds ongeveer 1530.[3] Volksprediking en catechismus onderricht waren hun voornaamste taak. Vanaf het begin werkten ze ook in de Derde Wereld. Het Emmaüsklooster te Velp (1645) tussen Grave en Ravenstein is het enige dat ononderbroken in Nederland kon blijven voortbestaan.

De kapucijnen hebben in Vlaanderen huizen in Antwerpen (provincialaat), Brugge, Herentals, Meersel-Dreef (Hoogstraten) en Ieper.

In Nederland zijn ze gevestigd in Breda, 's-Hertogenbosch (provincialaat), Tilburg en Velp. Tot enige jaren geleden ook in Glanerbrug bij Enschede, Oosterhout (Sint-Oelbertgymnasium), Nijmegen en Langeweg.

Bekende kapucijnen[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties