Pijnappelklier

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pijnappelklier
Epifyse
Epifyse in de hersenen
Epifyse in de hersenen
Synoniemen
Nederlands Epiphysis cerebri[1]

Glandula pinealis[2][1]
Coronarium[3][4]

Naslagwerken
Gray's Anatomy 276,1277
Dorlands/Elsevier g_06/12392585
Portaal  Portaalicoon   Biologie

De pijnappelklier[1][5] of epifyse[6] is een endocriene klier in de hersenen. De epifyse bevindt zich onder het corpus callosum (de hersenbalk) en aan de bovenkant van de derde ventrikel. Als orgaan heeft het zich bij "hogere" gewervelde dieren (zoogdieren, waaronder de mens) ontwikkeld uit het zogeheten derde oog, kruinoog of organum pineale, zoals bij vissen, amfibieën, reptielen en vogels. Bij deze dieren is het in de eerste plaats een lichtgevoelig orgaan. Bij kinderen is de epifyse goed ontwikkeld, maar na de puberteit wordt hij kleiner, en bij oudere mensen is de klier vaak verkalkt en niet meer functioneel.

Trivia[bewerken]

  • In oosterse filosofieën wordt de epifyse beschouwd als de zetel van de ziel.
  • Descartes meende dat de pijnappelklier een rol speelt bij de interactie tussen lichaam en geest.
Literatuurverwijzingen
  1. a b c Pinkhof, H. (1923). Vertalend en verklarend woordenboek van uitheemsche geneeskundige termen. Haarlem: De Erven F. Bohn.
  2. Diemerbroeck, I. de (1679). Anatome corporis humani. Leiden: Ioan Ant. Huguetan. & Soc.
  3. Woyt, J.J. (1761). Gazophylacium medico-physicum oder Schatz-Kammer medicinisch- und natürlicher Dinge. (15. Auflage). Leipzig: In Lankischens Buchhandlung.
  4. Wilder, B.G. (1898). Some neural terms. In Biological Lectures delivered at The Marine Biological Laboratory of Wood's Holl: 1896-1897. (pp. 109-173). Boston: Ginn & Company Publishers/The Athenaeum Press.
  5. Kloosterhuis, G. (1965). Praktisch verklarend zakwoordenboek der geneeskunde (9de druk). Den Haag: Van Goor Zonen.
  6. Everdingen, J.J.E. van, Eerenbeemt, A.M.M. van den (2012). Pinkhof Geneeskundig woordenboek (12de druk). Houten: Bohn Stafleu Van Loghum.