Clarice Gargard

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Clarice Gargard
Clarice Gargard in 2016
Algemene informatie
Geboren 3 maart 1988
Geboorteplaats Philadelphia (Pennsylvania)
Land Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Vlag van Nederland Nederland
Beroep journalist, presentator en programmamaker
Werk
Thema's etniciteit, gender en seksuele identiteit
Website
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Clarice M.D. Gargard (Philadelphia (Pennsylvania), 3 maart 1988) is een Amerikaans-Nederlands journalist, programmamaker en presentator.

Leven en werk[bewerken | bron bewerken]

Gargard is het tiende en jongste kind van de Liberiaanse Sayyuo James Martin Gargard en Tenneh Nellie Murrell.[1][2] Haar vaders vader was Giayu Gbozuah Gargard, koning (volgens de Engelse kolonisator 'paramount chief') van Grand Bassa.[1] Haar moeder was in de Verenigde Staten toen zij beviel van Clarice. Na de geboorte keerde ze met haar dochter terug naar Liberia.[1]

Gargards vader was directeur van het telecombedrijf van Liberia, en daarmee een getrouwe van verschillende presidenten van Liberia, onder wie president Charles Taylor, die later werd veroordeeld voor misdaden tegen de menselijkheid.[3] Toen zij vier jaar oud was, bracht haar vader Clarice en haar oudste zus Natoe naar Nederland. Zij groeide op in Purmerend en Middelie, in het gezin van haar zus.[4]

Gargard studeerde journalistiek aan Hogeschool Windesheim, en houdt zich bezig met politieke en maatschappelijke kwesties omtrent het bevragen van machtsstructuren en intersectioneel feminisme. Ze maakte radioprogramma’s bij SALTO Omroep Amsterdam en tv-programma's voor AT5, NTR en de VARA. Zij schrijft onder andere voor Joop.nl, nrc.next en Vice.[5][6][7] Ze is columnist bij NRC Handelsblad en correspondent Verzet bij De Correspondent.[8][9]

Een aantal malen was zij tafelvrouw bij Pauw,[10] De Wereld Draait Door[11] en RTL Late Night. Ook organiseerde en leidde zij debatten in samenwerking met onder andere Pakhuis de Zwijger en de Nieuwe Kerk in Amsterdam. Voorts organiseert zij het multidisciplinaire kunstinitiatief Cinnamon Amsterdam, in De Balie en Bitterzoet.[12] In 2012 werd zij genomineerd voor een Connecting Differences Award, in 2016 voor de You Go Girl Award (VIDM) en in 2017 voor de Joke Smit-aanmoedigingsprijs.

In 2018 verscheen het boek Zwart, onder redactie van Vamba Sherif en Ebissé Rouw, waarin een essay van Gargard is opgenomen, dat columnist en schrijver Jamal Ouariachi omschrijft als: "ongestructureerd en wankel geformuleerd".[13]

In november 2018 deed Gargard op Facebook live verslag van een anti-Zwarte Pietdemonstratie in Amstelveen. Als reactie ontving zij duizenden haatberichten, waarop zij aangifte deed van bedreigingen.[14][15] De rechtbank Amsterdam veroordeelde 24 personen tot taakstraffen tot 58 uur en geldboetes tot 450 euro.[16]

In 2019 vertegenwoordigt Gargard Nederland als VN vrouwenvertegenwoordiger bij de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. In oktober van dat jaar werd de Black Achievement Award in de categorie mens en maatschappij aan haar toegekend.[17]

Op 24 maart 2019 vertoonde BNNVARA de film De waarheid over mijn vader, die Gargard maakte samen met regisseur Shamira Raphaëla. Hierin doet zij verslag van haar bezoek aan haar 84-jarige vader, en van vraaggesprekken over hem met oud-partijgenoten, afgewisseld met gesproken getuigenissen van slachtoffers van Charles Taylor.[3] De film won een Gouden Kalf voor beste korte documentaire.

In 2019 verscheen bij De Arbeiderspers haar boek Drakendochter - Op zoek naar mijn vader, rechterhand van Liberiaanse dictator Charles Taylor.[1]

Bibliografie[bewerken | bron bewerken]

Bibliografie als enige auteur
Jaar Titel Uitgeverij ISBN Opmerkingen
2019 Drakendochter - Op zoek naar mijn vader, rechterhand van Liberiaanse dictator Charles Taylor De Arbeiderspers 9789029529341

Bijdragen[bewerken | bron bewerken]

Bibliografie als een van de auteurs
Jaar Titel Uitgeverij ISBN Opmerkingen
2018 Dichter bij Meester Bart Pepper Books 9789020608595 Auteur: Bart Ongering. Columns en gedichten van Meester Bart.

Met bijdragen van o.a. Gargard, James Worthy, René Kneyber, Anke Laterveer, Sander de Hosson, Aya Sabi, Massih Hutak en Akwasi.

2018 Zwart - Afro-Europese literatuur uit de Lage Landen Uitgeverij Atlas Contact 9789025451547 Verzameling essays onder redactie van Vamba Sherif en Ebissé Rouw.

Met bijdragen van o.a. Gargard (titel: Wat als de hand die je voedt ook een wapen is), Neske Beks, Heleen Debeuckelaere, Nozizwe Dube, Dalilla Hermans, Sabrine Ingabire, Kiza Magendane, Ahmad Al Malik, Alphonse Muambi, Munganyende Hélène Christelle, Olave Nduwanje, Melat G. Nigussie, Seada Nourhussen, Anousha Nzume, Olivia U. Rutazibwa, Vamba Sherif, Babah Tarawally en Chika Unigwe.[18]

2019 De nieuwe feministische leeslijst Das Mag 9789492478832 Verzameling essays en kanttekeningen onder redactie van Marja Pruis.
2020 Wat niet is maar kan zijn - Tien schrijvers en negen kunstenaars stellen een toekomst voor De Vrije Uitgevers 9789491921827 Essays van tien schrijvers: Gargard, Michelle Alexander, René ten Bos, Dean Bowen, Sander Donkers, Sisonke Msimang, Rashid Novaire, Vamba Sherif, Jan van de Venis en Louwrien Wijers.

En met werk van de kunstenaars Brook Andrew, Raul Balai, Ghana Think Tank, Femke Herregraven, Claudia Martínez Garay, Nástio Mosquito, Marianne Nicolson, Simphiwe Ndzube en Müge Yilmaz.[19]

2020 Wit Huiswerk. Hoe kun je bijdragen aan de strijd tegen racisme? De Geus 9789029543613 Verzameling essays.

Externe link[bewerken | bron bewerken]