London Overground

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
London Overground
London Overground
Een Class 378 Capitalstar op weg naar Clapham Junction, op het nieuwe station Imperial Wharf.
Een Class 378 Capitalstar op weg naar Clapham Junction, op het nieuwe station Imperial Wharf.
Basisgegevens
Locatie Groot-Londen
Vervoerssysteem National Rail
Startdatum 11 november 2007
Lengte 86 km (in 2014)
Aantal lijnen 9
Aantal stations 111
Aantal passagiers meer dan 200.000 per dag
Spoorwijdte 1.435 mm
Eigenaar Transport for London
Uitvoerder(s) London Overground Rail Operations
Netwerk per 31 mei 2015
Netwerk per 31 mei 2015
Portaal  Portaalicoon   Openbaar vervoer

London Overground is een openbaar vervoersnetwerk van treinen ten behoeve van Transport for London (TfL) op een aantal spoorlijnen van National Rail in en rond Londen. London Overground is een onderdeel van TfL. De exploitatie is in handen van London Overground Rail Operations (LOROL). De tarieven zijn volledig geïntegreerd met die van London Underground, de metro van Tfl. De National Rail-tarieven zoals "BritRail" zijn niet van toepassing.

Overzicht[bewerken]

North London Line[bewerken]

Op 11 november 2007 nam London Overground de exploitatie van de North London Line over van Silverlink Metro. De diensten maken deel uit van het National Rail spoornet, maar worden door TfL gecontracteerd in plaats van door de centrale overheid. Een soortgelijke regeling is van toepassing op Merseyrail rond Liverpool.

Het doel van de overnames en samenvoeging is het opzetten van een hoogwaardige vorm van spoorvervoer rondom de Britse hoofdstad, vergelijkbaar met de S-Bahn van Berlijn of de RER in Parijs. Er rijden meer treinen, die (op termijn) comfortabeler zijn dan de treinen van voor de samenvoeging. De stations zijn alle bemand en beter beveiligd, zodat reizen per spoor aantrekkelijker wordt.

Bij de overname hebben alle stations een grondige schoonmaakbeurt ondergaan en is alle bewegwijzering vervangen. Op termijn worden alle stations opgeknapt en van definitieve nieuwe bewegwijzering voorzien. Vanaf de overname geldt de Oyster card, het gemeenschappelijke vervoerbewijs voor heel Groot-Londen, ook op dit spoornetwerk.

East London Line[bewerken]

Ook de East London Line, sinds 1933 onderdeel van London Underground, werd na de afronding van de eerste fase van de uitbreiding op 27 april 2010 deel van London Overground. De eerste fase van de uitbreiding was toen voltooid. De lijn werd in noordelijke richting verlengd naar het station Dalston Junction en in zuidelijke richting naar de nieuwe eindstations Crystal Palace en West Croydon, door gebruik te maken van de bestaande Brighton Main Line.

Met de toevoeging van de East London Line heeft London Overground een aanzienlijke lengte aan tunnels gekregen, waaronder de historische Thames Tunnel, de oudste tunnel onder een bevaarbare waterweg ter wereld. Een bijzonderheid is dat bij Whitechapel de tunnel van de Overground doorloopt onder de tunnel van de Underground (District Line en Hammersmith & City Line).

Veranderingen[bewerken]

Op 15 april 2009 zijn de perrons van de North London Line op Station Stratford verplaatst naar een hoger niveau, zodat de oude perrons gebruikt konden worden voor de uitbreiding van de Docklands Light Railway naar Station Stratford International

Op 27 september 2009 werd station Imperial Wharf geopend aan de West London Line, tussen West Brompton en Clapham Junction.

Op 9 december 2012 werd de spoorlijn Clapham Junction - Surrey Quays (de South London Line, in feite een zijtak van de East London Line) opgenomen in de Overground. Hiermee is de Overground-ringlijn rond Londen gesloten (met overstappen in Clapham Junction en Highbury & Islington).

Uitbreidingen 2015[bewerken]

Op 31 mei 2015 werd het netwerk aanzienlijk uitgebreid. London Overground heeft van de Greater London Authority vergunning gekregen om een aantal Londense voorstadslijnen te exploiteren. Het gaat om lijnen die vertrekken van station London Liverpool Street en tot de Lea Valley Lines behoren: de Chingford Branch naar Chingford en de Enfield Town Branch via Seven Sisters naar Enfield Town met een aftakking via de Southbury Loop naar Cheshunt. Deze lijnen, eerder in handen van Abellio Greater Anglia, hebben van London Overground de benamingen Chingford Line en Seven Sisters Line gekregen.

Ook de korte lijn Romford - Upminster, een rit van 9 minuten, werd op 31 mei 2015 onderdeel van de concessie. Deze sluit aan op de District Line en TfL Rail (het toekomstige Crossrail), maar niet op andere lijnen van het Overground-netwerk.

Plannen[bewerken]

De spoorlijn Gospel Oak - Barking die al onderdeel is van London Overground, maar nu nog met dieseltreinstellen wordt geëxploiteerd, zal worden geëlektrificeerd.

Op langere termijn bestaat het plan om het traject van Harrow & Wealdstone naar Watford Junction terug te geven aan de Bakerloo Line van London Underground, wat de Watford DC Line van Harrow & Wealdstone naar station London Euston overbodig zou maken.

Exploitatie[bewerken]

Exploitant[bewerken]

Net als bij de Docklands Light Railway wordt de lijn geëxploiteerd op grond van een contract met TfL door London Overground Rail Operations (LOROL), een 50/50 joint venture tussen MTR Corporation en Deutsche Bahn. Anders dan bij National Rail-contracten zijn de exploitanten niet verantwoordelijk voor het vaststellen van tarieven, aanschaffen van materieel of het bepalen van het niveau van de dienstregeling. Deze zaken worden namelijk vooraf bepaald door TfL. De exploitanten delen in het risico op het gebied van inkomsten, maar zijn ook verantwoordelijk voor het verkrijgen van de inkomsten door kaartverkoop.

De andere inschrijvers voor deze concessie waren Govia, National Express Group en NedRailways (Nederlandse Spoorwegen). In december 2006 werden Govia en MTR Laing geselecteerd op basis van hun ‘best and final offers’.[1] Op 19 juni 2007 werd bekendgemaakt dat de opdracht gegund was aan MTR Laing, een 50/50 joint venture van MTR Corporation en Lang Rail.[2]Het formele contract werd getekend op 2 juli 2007, de dienstregeling ving aan op 11 november 2007. Het contract heeft een looptijd van zeven jaar met een optionele verlenging van twee jaar.[3] Sinds het 50% aandelenpakket van Lang Rail in handen is van Deutsche Bahn, draagt het bedrijf de naam LOROL.

Lijnen en stations[bewerken]

De volgende stations zijn sinds de uitbreidingen van 31 mei 2015 onderdeel van het London Overground-netwerk:

North London Line West London Line Watford DC Line Gospel Oak to Barking Line East London Line South London Line Seven Sisters Line Chingford Line Romford to Upminster Line

Dienstuitvoering[bewerken]

Het netwerk voorgesteld als een cirkel.
Lijnen Frequentie per uur
East London Line
incl. South London Line
4 x Dalston Junction - West Croydon
4 x Highbury & Islington - Crystal Palace
4 x Dalston Junction - New Cross
4 x Highbury & Islington - Clapham Junction
North London Line
incl. West London Line
4 x Richmond - Stratford
2 x (spits 4 x) Clapham Junction - Stratford
2 x Clapham Junction - Willesden Junction (spitsuren door naar Stratford)
Watford DC Line 3 x London Euston - Watford Junction
Gospel Oak to Barking Line 4 x Gospel Oak - Barking
Seven Sisters Line 2 x London Liverpool Street - Enfield Town
2 x London Liverpool Street - Cheshunt
Chingford Line 4 x London Liverpool Street - Chingford
Romford to Upminster Line 2 x Romford - Upminster ('s avonds en 's zondags geen dienst)

Materieel[bewerken]

Klasse Afbeelding Type Max. snelheid Aantal Rijtuigbakken per treinstel Stoelindeling Zitplaatsen Routes Bouwjaar
mph km/h
Class 172 Turbostar 171802 at York Railfest.jpg dieseltreinstel 75 120 8 2 2+2 ? Gospel Oak-Barking 2009-
Class 378 Capitalstar B 378017 Richmond.JPG elektrisch treinstel 75 120 44 4 of 5 langsbanken ? East London Line;
North London Line;
West London Line;
Watford DC Line
2007-2010
Interieur van een Class 378 met langsbanken.

De oude treinen hadden de kleuren van Silverlink: paars en groen met gele deuren. De Silverlink-logo's werden verwijderd en London Overground-stickers werden op de treinstellen aangebracht.

Het uiterlijk van de nieuwe treinstellen is gelijk aan dat van de London Underground. De wagons zijn blauw onder en wit boven met oranje deuren (goed herkenbaar voor slechtzienden). De treinen hebben een gele voorkant, die verplicht is voor treinen in het Verenigd Koninkrijk, maar niet voor metrotreinen.

Op de drie in 2015 toegevoegde lijnen blijven 17 vierwagentreinstellen Class 315 en 15 stuks Class 317 uit 1980-1982 nog enkele jaren rijden. Voor deze lijnen heeft London Overground 39 extra vierwagentreinstellen Class 378 Capitalstar besteld, te leveren in 2017-2018. Acht hiervan zijn bestemd voor de te elektrificeren spoorlijn Gospel Oak - Barking.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties