Auto-immuunziekte

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Auto-immuunziekten ontstaan doordat het immuunsysteem lichaamseigen cellen en stoffen als lichaamsvreemd ziet. Het lichaam gaat dan antistoffen tegen de eigen weefsels vormen. De auto-immuunziekten kunnen worden ingedeeld in orgaanspecifieke en gegeneraliseerde auto-immuunziekten. Bij orgaanspecifieke auto-immuunziekten is één soort orgaan aangedaan.

Voorbeelden van orgaanspecifieke auto-immuunziekten zijn:

auto-immuunziekte antistof orgaan
Ziekte van Hashimoto antistoffen tegen TPO schildklier
Graves antistoffen tegen TSH-receptor schildklier
Syndroom van Churg-Strauss ANCA bloedvaten
Diabetes mellitus type-1 Antistoffen tegen eilandjes van Langerhans pancreas
Diabetes mellitus Antistoffen tegen glutaminezuur decarboxylase pancreas
Myasthenia gravis Antistoffen tegen acetylcholine receptor skeletspier
Pernicieuze anemie Antistoffen tegen Intrinsic factor maag
Gastritis Antistoffen tegen pariëtale cellen maag
Prematuur ovarieel falen Antistoffen tegen steroïdproducerendecellen ovarium
Ziekte van Addison Antistoffen tegen bijnierschors bijnier
Coeliakie Antistoffen tegen tissuetransglutaminase darm
Coeliakie Antistoffen tegen endomysium darm
Coeliakie Antistoffen tegen gliadine darm
Syndroom van Goodpasture Antistoffen tegen glomerulaire basale membraan nier
Primaire biliaire cirrose Antistoffen tegen mitochondrien lever
Auto-immuunhepatitis Antistoffen tegen levercelmembraan lever

Voorbeelden van gegeneraliseerde auto-immuunziekten zijn:

auto-immuunziekte antistof lichaamsdeel
Reumatoïde artritis CCP bewegingsapparaat
Systemische lupus erythematodes ANA variabel
Syndroom van Sjögren CCP o.a. ogen
CREST ANA variabel
Ziekte van Wegener ANCA vasculitis
Polyarteritis nodosa ANCA vasculitis
Microscopische polyangiitis ANCA vasculitis