Auto-immuunziekte
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Autoimmuunziekte)
Auto-immuunziekten ontstaan doordat het immuunsysteem lichaamseigen cellen en stoffen als vreemd aanziet. Het lichaam gaat dan antistoffen tegen de eigen weefsels vormen.
Voorbeelden van auto-immuunziekten zijn:
- Aplastische anemie
- Churg-Strauss syndroom is een vorm van systeemvasculitis.
- Auto-immune diabetes mellitus (type 1): de B-cellen van de pancreas worden vernietigd, waardoor er geen insuline meer kan geproduceerd worden.
- Cutane leucocytoclastische angiitis
- Essentiële cryoglobulinemische vasculitis
- Henoch-Schönlein purpura
- Idiopathische trombocytopenische purpura
- Microscopische polyangiitis
- Multiple sclerose
- Myasthenia gravis
- Pernicieuze anemie
- Polychondritis
- Polymyalgia rheumatica
- Polyarteritis nodosa
- Reumatoïde artritis
- Reuscelarteritis
- Sarcoïdose
- Syndroom van Goodpasture
- Syndroom van Sjögren
- Systemische lupus erythematodes
- Takayasu arteriitis
- Ziekte van Hashimoto (mogelijke oorzaak van hypothyreoïdie)
- Ziekte van Crohn
- Ziekte van Graves-Basedow
- Ziekte van Kawasaki
- Ziekte van Addison (type 1) waarbij de bijnieren worden vernietigd, waardoor deze geen corticosteroïden meer aanmaakt.
- Ziekte van Wegener is een vorm van systeemvasculitis dat longen, nieren en andere organen aantast.
