Baksteengotiek
Baksteengotiek is een specifieke stijl binnen de gotische architectuur.
De stijl komt veel voor in het noorden van Europa en met name in Noord-Duitsland, en de landen aan de Oostzee, waar geen natuurlijke steensoorten voorhanden zijn. De gebouwen zijn opgetrokken uit baksteen. Veel gebouwen in deze stijl zijn te vinden in Denemarken, Finland, Duitsland, Polen, Litouwen, Letland, Estland, Wit-Rusland, Rusland en Zweden. De baksteengotiek in Italië wordt Lombardische gotiek genoemd (Pavia). Het betreft hier ook een andere stijl. Op het Iberisch Schiereiland werd ook gebruikgemaakt van baksteen. Hier is echter sprake van de Mudéjar-kunststijl.
Het eerste gebruik van rode baksteen in Noord-Europa dateert van de 12e eeuw. De oudste van deze gebouwen zijn Romaans. In de 16e eeuw werd de baksteengotiek opgevolgd door de baksteenrenaissance.
De baksteengotiek kenmerkt zich door het ontbreken van architectonische beeldhouwkunst, die in andere gotische stijlen uitbundig aanwezig is. Daarentegen is veelvuldig gebruikgemaakt van creatieve indelingen van muren, steenverbanden, opgebouwde ornamenten en afwisseling van steenkleuren en pleisterwerk.
Veel bewaarde gebouwen en stadscentra zijn opgenomen in de Werelderfgoedlijst van Unesco. Bijvoorbeeld de historische binnenstad van Lübeck, maar ook andere hanzesteden.
|
[bewerken] Zie ook
- Kempense gotiek. In deze bouwstijl werd ook gebruikgemaakt van baksteen.
| Zie de categorie Brick Gothic van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |