Ferid Murad

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Ferid Murad
14 september 1936
Murad tijdens een lezing in 2008
Murad tijdens een lezing in 2008
Geboorteland Verenigde Staten
Geboorteplaats Whiting
Nobelprijs Fysiologie of Geneeskunde
Jaar 1998
Reden Voor hun ontdekkingen met betrekking tot stikstofoxide (NO) als signaalmolecuul in het cardiovasculaire systeem
Samen met Robert F. Furchgott
Louis Ignarro
Voorganger(s) Stanley B. Prusiner
Opvolger(s) Günter Blobel
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Ferid Murad (Whiting (Indiana), 14 september 1936) is een Amerikaans arts en farmacoloog. Hij won met Robert F. Furchgott en Louis Ignarro in 1998 de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde voor zijn onderzoek naar stikstofmonoxide als biologische signaalstof.

Biografie[bewerken]

Murad werd geboren als zoon van John Murad (geboren Xhabir Murat Ejupi), een Albanese immigrant, en Henrietta Bowman. In 1958 kreeg hij van het pre-med programma van de DePauw-universiteit een undergraduate diploma in scheikunde. In 1965 haalde hij zijn MD en farmacologie Ph.D. aan de Case Western Reserve University. Na gewerkt te hebben als docent cardiologie voor Massachusetts General Hospital (1965-67) en het National Institute of Health (NIH, 1967-70) ging hij naar de Universiteit van Virginia, waar hij in 1975 professor werd.

Van 1981 tot 1988 werkte Murad aan de Stanford-universiteit. Daarna nam hij een positie bij Abbott Laboratories, waar hij werkte als vicepresident. In 1993 kon hij zijn eigen biotechnologiebedrij beginnen, de Molecular Geriatrics Corporation. Dit bedrijf kwam echter in financiële problemen, dus ging Murad in 1997 werken bij de Universiteit van Texas om een nieuw departement voor integratieve biologie, farmacologie en fysiologie op te zetten. Hij is nu directeur van het instituut voor molecualire medicijnen aan de Universiteit van Texas.

Werk[bewerken]

Eind jaren 1970 toonde Murad aan dat nitroglycerine en andere vergelijkbare hartmedicijnen een verwijderend effect had op bloedvaten. Het was Furchgott die verklaarde dat dit effect werd veroorzaakt door een geheimzinninge "endotheel-afhankelijke relaxatiefactor" (EDRF). Pas jaren later bewezen Furchgott, Ignarro en Murad (onafhankelijk van elkaar) dat stikstofmonoxide (NO) in de bloedstroom dit effect opwekt door ontspanning van gladde spieren. De ontdekking van NO en de functie ervan wordt beschouwd als een belangrijke stap in de geschiedenis van cardiovasculaire geneesmiddelen.

Externe links[bewerken]